“คุณคือสวีหลินใช่ไหม?”
โจวอี้ถงจ้องเด็กสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แม้ดูจากอายุแล้วจะยังเด็กมาก แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันจนเกิดเป็นรอยย่นสามเส้น
โจวอี้ถงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหลอก เด็กสาวหน้าตาสวยน่ารักแบบนี้จะมีพิษสงอะไรได้?
เธอมีความสามารถอะไรถึงไขคดีใหญ่ของเมืองชุนเฉิงได้?
คนพวกนั้นคงไม่ได้จงใจปล่อยข่าวลวงมาหลอกเขาหรอกนะ?
“ฉันคือสวีหลินจริง ๆ คุณประหลาดใจเหรอ?” สวีหลินหรี่ตาเรียวหยดน้ำค้าง มองโจวอี้ถงตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่คนที่ทำให้ฉันประหลาดใจกลับเป็นหน้าตาของคุณ โจวอี้ถงต่างหาก”
“โอ้? ประหลาดใจเรื่องอะไร?” โจวอี้ถงถามอย่างสงสัย อยากรู้ว่าสวีหลินจะพูดอะไรออกมาได้บ้าง
“ฉันประหลาดใจว่าคนหน้าตาอัปลักษณ์อย่างคุณเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้กล้าทำลายชีวิตลูกสาวบ้านดี ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุ่งหญ้าของคุณถึงเขียวขจี มีม้าอยู่เต็มไปหมด”
พอสวีหลินเห็นตัวจริง ปากก็แทบจะห้ามไม่อยู่ อยากพ่นคำด่าใส่เขาเต็มที
ความจริงสวีหลินก็ไม่ได้คิดจะห้ามปากตัวเองอยู่แล้ว เธอรู้สึกขยะแขยงโจวอี้ถงจนทนไม่ไหว คนหน้าตาอัปลักษณ์แต่ชอบเล่นชู้ ก็หมายถึงโจวอี้ถงนี่แหละ
สวีหลินชี้หน้าโจวอี้ถงแล้วเริ่มด่าอย่างไม่ไว้หน้า
“คุณรู้ไหม แค่เห็นหน้าคุณ ฉันก็รู้แล้วว่าตอนพ่อแม่ให้กำเนิดคุณ พวกเขาส่ง ๆ แค่ไหน คงคว้าดินมากำหนึ่งแล้วปาลงพื้น ถึงได้กลายเป็นคุณขึ้นมา
เขาว่ากันว่าคนเรามีความอัปลักษณ์ได้เป็นร้อยเป็นพันแบบ แต่อย่างน้อยก็ต้องดูเหมือนคนบ้าง แต่ความอัปลักษณ์ของคุณนี่ช่างมีเอกลักษณ์ ไม่เหมือนม้า ไม่เหมือนลา กลับเหมือนล่อเสียอย่างนั้น
ตอนเด็กแม่คุณคงบอกให้คุณอ่านหนังสือเยอะ ๆ บอกว่าหน้าตาเราอัปลักษณ์ อย่างน้อยก็อ่านหนังสือเสียหน่อย จะได้ทำท่าให้ดูเหมือนคน แต่คุณลองมองตัวเองสิ