เมื่อเผชิญกับความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า โจวเจี้ยนเย่ที่ทำได้เพียงโกรธเกรี้ยวอย่างไร้ทางสู้ จึงได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น
พวกนักเลงคนอื่นกับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายพอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็เหมือนได้รับคำสั่ง ต่างพากันร่วมขบวนร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังกึกก้องไปทั่ว ช่างน่าเวทนาจับใจ
ใครที่ไม่รู้ความจริงได้ยินเข้าคงน้ำตาไหล เห็นแล้วชวนให้ขวัญผวา
เวยถงเดินอยู่ข้างผู้บัญชาการ มองสวีหลินที่กำลังลุยกวาดล้างไปทั่ว แล้วหันไปมองพวกนักเลงกับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายที่ล้มระเนระนาดอยู่เต็มสวน มุมปากกระตุกไม่หยุด
พลังต่อสู้แบบนี้ เก่งเกินไปแล้ว เก่งยิ่งกว่าราชันนักรบเสียอีก
หากสวีหลินไม่ได้เข้ารับราชการทหาร ย่อมเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของกองทัพอย่างแน่นอน
ไม่ใช่แค่เวยถงที่คิดเช่นนี้ ผู้บัญชาการก็คิดเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของสวีหลิน ผู้บัญชาการก็ยิ่งหวั่นไหว
เด็กสาวคนนี้ดูอายุยังน้อย อย่างมากก็ไม่น่าเกินสิบแปด กำลังอยู่ในวัยงดงาม เป็นช่วงอายุที่ยังสร้างความเป็นไปได้ได้อีกมากมาย
ถ้าสามารถชักชวนเด็กสาวคนนี้เข้ากองทัพได้ ก็เท่ากับได้ไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดมาไว้ในมือ
“เจ้าหน้าที่เวย คนนั้น...” ผู้บัญชาการชี้คางไปทางสวีหลิน “แฮ่ม เธอไม่ใช่คนของฝ่ายคดีพิเศษพวกคุณใช่ไหม?”
“อืม เธอไม่ใช่คนของฝ่ายคดีพิเศษเรา แต่ร่วมมือกับฝ่ายคดีพิเศษอย่างใกล้ชิด”
เวยถงเห็นแววตาของผู้บัญชาการยิ่งเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายหมดหวัง