อเล็กซ์น่าสงสาร อายุปูนนี้แล้ว เกือบตกมาตายในห้องส่วนตัว
ด้วยบาดแผลแบบนั้น ระยะนี้คงอย่าหวังว่าจะได้ผ่าตัดการเปลี่ยนเลือด
สวีหลินฮัมเพลงเบา ๆ เดินโยกตัวไปพลางมาถึงวิลล่าของเจมส์ วิลล่าของเจมส์ตั้งอยู่ในย่านคนรวย มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันตารางเมตร
ในวิลล่ามีพ่อบ้านคอยจัดการดูแลโดยเฉพาะ ตอนสวีหลินมาถึง พ่อบ้านกำลังสั่งคนรับใช้ให้ดูแลสนามหญ้า
พอได้ยินเสียงเครื่องตัดหญ้าดังหึ่ง ๆ สวีหลินก็ยกมืออุดหูด้วยความรำคาญ ก่อนจะรีบหลบเข้าไปในห้องหนังสือของเจมส์
ใต้ห้องหนังสือมีทางลงใต้ดิน สวีหลินเข้าไปได้อย่างราบรื่น ระหว่างเดินในทางเดินที่มืดสนิท เธอกลับมั่นคงราวกับหมาแก่ที่คุ้นทาง ไม่มีท่าทีเหมือนมองไม่เห็นอะไรเลย
ไม่นานเธอก็มาถึงหน้าประตูคลังสมบัติ ประตูเป็นแบบกันขโมย สวีหลินจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าประตูบานนี้มีคุณภาพดีจริง ๆ
ดังนั้นสวีหลินจึงยื่นมือออกไป เก็บประตูทั้งบานเข้าไปในสเปซ พอประตูหายไป สิ่งกีดขวางตรงหน้าก็หมดไป เธอจึงเข้าไปในคลังสมบัติได้อย่างสะดวก
ตรงทางเข้าคลังสมบัติมีแต่ทองคำ เงิน และอัญมณี สวีหลินเห็นจนชินชาไปนานแล้ว ไม่สนใจจะหยิบขึ้นมาชมด้วยซ้ำ
เพียงโบกมือเล็ก ๆ ครั้งเดียว ทองคำ เงิน และอัญมณีเหล่านั้นก็หายไปจากคลังสมบัติ ต่อไปเป็นภาพวาดสีน้ำมัน ของแบบนี้สวีหลินไม่เคยศึกษามาก่อน
แต่เมื่อของพวกนี้มาอยู่ในคลังสมบัติ ก็คงมีค่าควรแก่การสะสม โดยเฉพาะเมื่อเห็นภาพดอกทานตะวัน สวีหลินก็ยิ่งมั่นใจในความคิดนี้
ของพวกนี้ต่อไปจะเป็นสิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ เก็บ เก็บ เก็บอย่างไม่เกรงใจ