สวีหลินพอใจกับความเร็วในการเรียนรู้ของอู๋ซือจู่มาก คิดว่าใช้เวลาไม่ถึงปี อู๋ซือจู่ก็จะมีฝีมือพอที่จะปกป้องหานชุนเหมยได้
สอนเสร็จแล้ว สวีหลินไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลอู๋ต่อ แต่ลุกขึ้นขอตัวกลับ
ตอนส่งสวีหลิน หานชุนเหมยยังรู้สึกอาลัยอยู่บ้าง เธออยากฟังข่าวจากประเทศหลงกั๋วให้มากกว่านี้
สะสางเรื่องที่ค้างคาใจได้แล้ว สวีหลินไม่ได้จากไปทันที แต่เลี้ยวไปยังบ้านข้าง ๆ
บ้านหลังนั้นมีชายชราผิวดำคนหนึ่งอาศัยอยู่ ชายชราคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร เคยรังแกแม่ลูกหานชุนเหมยอยู่ไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ชายชราผิวดำยังคิดจะล่วงเกินหานชุนเหมย แต่เธอไหวตัวหลบได้ทันทุกครั้ง อย่างไรก็ตาม หากไม่จัดการชายชราคนนี้ เขาก็จะเป็นภัยคุกคามต่อแม่ลูกหานชุนเหมย
ในเมื่อสวีหลินมาถึงแล้ว เธอก็ไม่มีทางปล่อยให้ภัยคุกคามเช่นนี้ดำรงอยู่ต่อไป วิธีที่ดีที่สุดก็คือทำให้ชายชราผิวดำไม่อาจก่อเรื่องชั่วร้ายได้อีก
สวีหลินใช้พลังล่องหนเข้าไปในห้องของชายชราผิวดำ เจ้าคนแก่กำลังถูพื้นอยู่พอดี สวีหลินเห็นจังหวะเหมาะก็ลงมือทันที
ชายชราผิวดำที่ไม่ทันตั้งตัวเท้าลื่น หงายหลังล้มลงไปเต็มแรง บังเอิญว่าบนพื้นมีลูกเหล็กอยู่ลูกหนึ่ง กระแทกเข้าที่กระดูกสันหลังพอดี
ชายชราผิวดำได้ยินเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ จากนั้นก็ร้องลั่นเหมือนหมูถูกเชือด ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าซีดเผือดในทันที
สวีหลินใช้พลังจิตตรวจดูอาการของชายชราผิวดำ เมื่อแน่ใจว่าชาตินี้เขาต้องเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตแล้ว จึงหันหลังจากไป