หลังจากโยนงานจัดการฐานที่มั่นของเพลิงสวรรค์ในประเทศหลงกั๋วให้หวังหมิงเหลียงแล้ว สวีหลินก็วางโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่าหวังหมิงเหลียงจะยุ่งจนหัวหมุนแค่ไหน
วางสายแล้ว หวังหมิงเหลียงเก็บโต๊ะทำงานลวก ๆ ก่อนออกจากห้องทำงานทันที แล้วเคาะประตูห้องของเจ้าหน้าที่เวย
เมื่อเทียบกับชีวิตที่เหนื่อยแทบตายของหวังหมิงเหลียง เจ้าหน้าที่เวยสบายกว่านิดหน่อย ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น เพราะเจ้าหน้าที่เวยเองก็ไม่ได้ว่าง
เจ้าหน้าที่เวยต้องดูแลภาพรวม ทั้งยังต้องประสานงานกับสำนักงานบังคับคดีทั่วประเทศหลงกั๋ว ให้สนับสนุนการทำงานของฝ่ายคดีพิเศษ
พยายามจับคนเลวให้ได้ทุกคน ไม่ปล่อยให้หลุดรอดแม้แต่คนเดียว และส่งพวกที่คิดไม่ซื่อเข้าคุกให้หมด
เมื่อเห็นหวังหมิงเหลียงเดินเข้ามาพร้อมรอยคล้ำใต้ตาดำปื้ด เจ้าหน้าที่เวยคิดเป็นอย่างแรกว่าเขาคงมาขอลา
เมื่อนึกถึงงานที่หวังหมิงเหลียงรับผิดชอบในช่วงนี้ อนุมัติให้หยุดสักวันก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เหนื่อยจนเป็นแบบนั้น พักให้เต็มที่ก่อนถึงจะมีแรงไปทำงานระยะต่อไป
ทว่าเจ้าหน้าที่เวยไม่คาดคิดเลยว่า หวังหมิงเหลียงจะเปิดปากโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่เขาทันที
“เจ้าหน้าที่เวย เพลิงสวรรค์แผ่อิทธิพลเข้ามาในพื้นที่ของเราแล้ว ตั้งฐานที่มั่นไว้สองแห่ง แห่งหนึ่งทางใต้ อีกแห่งทางเหนือ”
“อะไรนะ?” เจ้าหน้าที่เวยตกใจจนผุดลุกขึ้น เพลิงสวรรค์เป็นองค์กรที่เขารู้จักดี และรู้ด้วยว่าพวกมันทำแต่เรื่องชั่วช้า
ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะแผ่อิทธิพลมาถึงประเทศหลงกั๋ว บัดซบ นี่เป็นการยั่วยุพวกเราโดยตรง
เจ้าหน้าที่เวยตบโต๊ะแล้วถามเสียงดัง “ข่าวถูกต้องแน่นอนหรือเปล่า?”