สวีหลินหยิบยารักษาบาดแผลกับยาแก้อักเสบออกมาวางไว้ข้างกระบะรถ พร้อมเตือนว่า “นี่คือยารักษาบาดแผลกับยาแก้อักเสบ คนที่บาดเจ็บหยิบไปกินคนละเม็ดก่อน ใช้ประทังอาการไปก่อน”
“ขอบคุณ ขอบคุณมาก”
เสียงของสวีหลินเพิ่งจางหาย ขวดกระเบื้องก็เริ่มเคลื่อนที่ เสียงขอบคุณดังขึ้นตามกันมา
พอทุกคนกินลูกยาเรียบร้อยแล้ว สวีหลินก็หยิบสัญลักษณ์เดินเท้าเทพออกมาแปะบนรถบรรทุก ก่อนถามอี๋าวเหยาว่า “ฝีมือขับรถของคุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ใช้ได้ ดีกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย” อี๋าวเหมาตอบพลางยักไหล่อย่างจนใจ
ผู้ชายที่นี่ไม่เจ็บขา ก็เจ็บแขน ไม่อย่างนั้นก็เจ็บทั้งแขนทั้งขา
อี๋าวเหยาถือว่าบาดเจ็บน้อยที่สุดในบรรดาคนเจ็บเหล่านี้ แถมยังได้รับการปกป้องจากคนอื่นมากที่สุด เธอจึงเป็นคนขับรถ
สวีหลินผลักมอเตอร์ไซค์เข้าไปในพุ่มหญ้าข้างทาง แล้วบอกอี๋าวเหยาว่า “ขึ้นรถ ต่อจากนี้ฉันขับเอง”
“คุณเหรอ?” อี๋าวเหยามองมอเตอร์ไซค์ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนขึ้นรถและยอมสละตำแหน่งคนขับ
สวีหลินสตาร์ตรถ อาศัยพุ่มหญ้าบังสายตาเก็บมอเตอร์ไซค์เข้าไปในสเปซ จากนั้นเหยียบคันเร่ง รถบรรทุกก็พุ่งทะยานออกไปหลายเมตรในพริบตา
ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังมาจากบนรถ ใช่แล้ว เป็นเสียงกรีดร้องจริง ๆ
ดีที่เสียงกรีดร้องเงียบหายไปอย่างรวดเร็ว ส่วนความเร็วของสวีหลินก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
ไม่มีทางลดความเร็วอยู่แล้ว ฝีเท้าของอี๋าวเหยากับพวกถือว่าช้า หากไม่ได้เจอสวีหลิน พวกเขาคงไปไม่ถึงโรงงานร้างตามเวลาที่กำหนด
ตอนนี้ได้เจอสวีหลินแล้วก็ไม่มีปัญหา ฝีมือของสวีหลินไม่ธรรมดาจริง ๆ