“เขามีที่มาอย่างไร?” สวีหลินแตะไหล่หลินเจ้าเบา ๆ แล้วถามเสียงเรียบ ที่จริงเธอมองอดีตของหานเจิ้งออกหมดแล้ว
“เขาชื่อหานเจิ้ง เป็นช่างเทคนิคของโรงงานจักรกล ทำงานให้โรงงานจักรกลที่เก่งที่สุดของอเมริกา”
หลินเจ้าเล่าที่มาของหานเจิ้งอย่างคร่าว ๆ หานเจิ้งออกนอกประเทศตั้งแต่เนิ่น ๆ เพียงแต่ชาติกำเนิดของเขาไม่สูงส่ง จึงไปทำงานต่างประเทศ
แต่หานเจิ้งโชคดีมาก หลังเข้าโรงงานจักรกล เขาก็ขยันอดทนและรักการเรียนรู้
ประกอบกับเป็นคนรู้จักดูสถานการณ์ คบหากับช่างเทคนิคในโรงงานจักรกลได้ดี จึงเรียนรู้วิชาความรู้มามากมาย
ต่อมาอาศัยอำนาจของทางบ้านภรรยา หานเจิ้งจึงได้เข้าเรียนต่อในสถาบันเฉพาะทาง และได้รู้จักกับหานคุน
หานคุนก็คือเป้าหมายหมายเลขห้า เป็นคนมีความสามารถมาก ทั้งสองเป็นญาติกันเมื่อห้าร้อยปีก่อน จึงพูดคุยกันถูกคออย่างรวดเร็ว
พอรู้ว่าหานคุนอยากกลับบ้าน หานเจิ้งก็บอกว่าเขาเองก็อยากกลับประเทศ อยากอุทิศกำลังของตนให้ประเทศหลงกั๋ว
เพียงแต่ภรรยาของหานเจิ้งเป็นชาวต่างชาติ เขาจึงกลับประเทศมาเพียงลำพัง
ใครจะคิดว่าหานเจิ้งซึ่งแสดงท่าทีอย่างกระตือรือร้นจะมีแผนชั่วร้ายอย่างอื่น เขาไม่ได้คิดกลับประเทศ แต่หวังมาสร้างความดีความชอบต่างหาก
ถ้าปล่อยให้หานเจิ้งติดต่อกับคนพวกนั้นได้จริง พวกเขาก็คงตกอยู่ในอันตราย
สวีหลินฟังหลินเจ้าเล่าจบก็ยิ้ม ได้แต่บอกว่าหานเจิ้งเก่งเรื่องสร้างภาพ ภายในตัวหานเจิ้งไม่ได้มีฝีมือจริงอยู่มากมายเท่าไร
เขาเองก็ไม่ได้อยากกลับประเทศ เพียงบังเอิญได้รู้จักกับหานคุน ศัตรูเห็นว่าหานเจิ้งมีประโยชน์ จึงประโคมสร้างภาพให้เขาเสียใหญ่โต