ทั้งสองเดินไปยังพงหญ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล แล้วก้มตัวซ่อนอยู่ด้านใน
จุดนี้เลือกได้อย่างแยบยล ทำเลลับตา ทั้งยังมองเห็นศพของหมายเลขเจ็ดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ได้
แต่กู้เยว่กลับสังเกตเห็นอย่างไม่คาดคิดว่า พงหญ้าแห่งนี้มีร่องรอยถูกเหยียบย่ำ หญ้าหลายต้นหักกลางลำต้น
เห็นได้ชัดว่ามีคนเคยอยู่ที่นี่พักหนึ่ง
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้เยว่ก็หันไปมองหมายเลขสองแทบจะโดยสัญชาตญาณ
หมายเลขสองรีบเบือนสายตาหนี ไม่ยอมสบตากู้เยว่ แล้วยังแสร้งทำเป็นสนใจ มองสำรวจรอบด้าน
แทบจะสลักคำว่า ‘ไม่เกี่ยวกับฉัน’ ไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว
กู้เยว่เข้าใจได้ในทันที ตำแหน่งนี้คงเป็นที่ซ่อนตัวของหมายเลขสองเมื่อครู่ เธอแอบมองกู้เยว่ต่อสู้กับหมายเลขเจ็ดอยู่ตรงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น กู้เยว่ยังพบเรื่องน่าสนใจอีกอย่าง หินลับมีดที่เธอทิ้งไป กลับถูกหมายเลขสองเก็บมาไว้ในพงหญ้านี้ด้วย
กู้เยว่พลันรู้สึกขบขัน คงเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้คิดว่าเธอทิ้งก้อนหินคม ๆ ไปจริง ๆ เลยรีบกุลีกุจอเก็บกลับมา
หมายเลขสองเองก็สังเกตเห็นหินลับมีดตรงมุม จึงเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ฉันจะบอกอะไรให้นะ...”
แต่ทันทีที่เธออ้าปาก กู้เยว่ก็ยกมือห้ามไว้
“เงียบหน่อย” กู้เยว่กระซิบจบก็สังเกตศพของหมายเลขเจ็ดผ่านพงหญ้า เธออยากรู้ว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองถูกต้องหรือไม่
หลังจากถูกฆ่าแล้ว ผู้ชายแขนลายเหล่านั้นจะฟื้นคืนชีพหรือเปล่า
หมายเลขสองเข้าใจความหมายของกู้เยว่ จึงเงียบลงทันที แล้วเฝ้าสังเกตสถานการณ์ด้วยความตึงเครียดไปพร้อมกับเธอ