เธอตั้งใจจะฟังประกาศก่อน รอให้เข้าใจสถานการณ์แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อ
แต่รอตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงบ่าย ประกาศก็ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว
เป็นประกาศว่าผู้เล่นคนอื่นได้รับสถานะแล้ว
นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
ตลอดช่วงเช้าไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าแทบไม่มีความคืบหน้า
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยก้อนหินในมือเธอก็แหลมคมขึ้นมากแล้ว หากออกแรงแทงก็น่าจะทะลุเนื้อหนังได้
ขณะที่กู้เยว่ก้มหน้าครุ่นคิด แผงเกมของเธอก็กะพริบวูบและเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
แต่เธอไม่มีเวลาพินิจดู เพราะสภาพแวดล้อมรอบตัวพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
จู่ ๆ แผ่นดินก็สั่นสะเทือน ภูเขาโยกคลอน เสียงครืนครั่นดังก้อง ราวกับยักษ์มหึมากำลังค่อย ๆ ขยับฝีเท้า
กู้เยว่ตกใจจนลุกพรวดขึ้น กำก้อนหินในมือแน่น แล้วกวาดตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง
กำแพงเลเซอร์สีแดงที่พุ่งสูงเสียดฟ้าอยู่ไกลออกไปกำลังสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง
ลำแสงเลเซอร์ทุกเส้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงแผ่นดินคำรามคงเกิดจากพวกมัน
กู้เยว่จับตาดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น
เพราะเธอพบว่าเลเซอร์เหล่านั้นกำลังเคลื่อนเข้าหาศูนย์กลาง!!
เธอคงไม่ได้คิดไปเอง ลำแสงแต่ละเส้นกำลังหดวงเข้ามาไม่หยุด ราวกับพยายามไล่ผู้เล่นทั้งหมดให้ไปในทิศทางเดียวกัน เพื่อรวมตัวไว้ด้วยกัน
แบบนี้เจตนาของเกมก็ชัดเจนเกินไปแล้ว
ระยะห่างระหว่างผู้เล่นลดลง ย่อมมีโอกาสพบกันง่ายขึ้น