ทั้งสองวิ่งมาไกลมาก กู้เยว่ไม่หยุดพักเลยสักครั้ง
ค่อย ๆ วิ่งไปได้ไม่นาน หมายเลขสองก็เริ่มตามไม่ทัน
ลำคอของเธอเจ็บแสบอยู่แล้ว แถมยังขาดน้ำ ยิ่งวิ่งไปก็ยิ่งตาพร่า รู้สึกเหมือนมีรสคาวหวานเอ่อขึ้นมาในปาก
ตอนที่หมายเลขสองคิดว่าตัวเองคงถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ในที่สุดกู้เยว่ก็หยุดลง
ตอนนี้หมายเลขสองเหนื่อยจนแทบยืดตัวไม่ไหว เธอหอบหายใจพลางถามข้อสงสัยในใจออกมา “คุณวิ่งหนีอะไร?”
กู้เยว่เองก็หอบเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมขณะถามว่า “คุณได้ยินประกาศการตายของผู้ชายแขนลายไหม?”
?!
“มะ...ไม่” ทันทีที่หมายเลขสองพูดจบ ขนก็ลุกซู่ เหงื่อเย็นผุดท่วมตัว
หมายความว่ายังไง?
หรือว่าผู้ชายคนนั้นยังไม่ตาย?
เป็นไปได้ยังไง! เธอเห็นกับตาว่าเขาตายแล้ว ถูกเลเซอร์ระเบิดจนเลือดเนื้อเละเทะไปหมด
ใบหน้าของหมายเลขสองบิดเบี้ยว เมื่อนึกถึงภาพนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา “มะ...ไม่จริงหรอกมั้ง เขาเป็นถึงขนาดนั้นแล้ว...”
คนที่ถูกระเบิดจนเหลือแต่เศษเนื้อ จะยังไม่ตายได้อย่างไร
กู้เยว่รู้ดีว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อแค่ไหน แต่เธอไม่ได้พูดขึ้นมาลอย ๆ “ตอนผู้เล่นคนแรกถูกเลเซอร์ระเบิดตาย มีประกาศการตาย พวกเราทุกคนได้ยินกันหมด
“แต่ผู้ชายแขนลายกลับไม่มี” กู้เยว่หลุบตาลงพูด “คุณไม่คิดว่าน่าสงสัยมากหรือไง?”
คำพูดของกู้เยว่ราวกับกระแทกเข้ากลางอกหมายเลขสอง ทุกคำทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น
หมายเลขสองหายใจหอบถี่ ขบคิดถึงความเป็นไปได้นี้ พลางทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก่อนจะพึมพำออกมา