ทั้งสามยังไม่ทันหายตื่นตระหนก เรื่องที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
จู่ ๆ ก็มีลำแสงสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า พุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นไปจนถึงขอบฟ้า
ลำแสงหนาราวกับนิ้วหัวแม่มือ เปล่งประกายสีแดง
หลังจากลำแสงแรกปรากฏขึ้น ลำแสงที่สอง ที่สาม ที่สี่ก็ตามมาติด ๆ...
ลำแสงเลเซอร์สีแดงนับไม่ถ้วนผุดขึ้นจากพื้นดิน เรียงตัวกันอย่างหนาแน่น พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า
“ดูนั่น!” หญิงหมายเลขสองร้องขึ้น พลางชี้ไปยังท้องฟ้าด้านหลังทุกคน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
กู้เยว่หันไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ ดวงตาหดวูบลงทันที
ลำแสงแต่ละสายเรียงตัวกันเป็นวงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางราว 50-60 กิโลเมตร พุ่งขึ้นจากพื้นดินไปบรรจบกันตรงกลางท้องฟ้าอย่างเป็นระเบียบ
มันดูราวกับ...กรงนกทรงกลมขนาดยักษ์ที่ถักทอขึ้นจากเลเซอร์สีแดง!
และพวกเขาก็คือนกที่ถูกขังอยู่ข้างในอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งสามตกตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงตรงหน้า จนอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะได้สติ
กู้เยว่เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เธอกวาดตามองรอบด้าน ก่อนจะเก็บกิ่งไม้ขึ้นมาท่อนหนึ่งแล้วโยนใส่กำแพงแสง
กำแพงแสงกะพริบวูบวาบอย่างรุนแรง กิ่งไม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
คนทั้งสองที่อยู่ด้านหลังตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง ชายแขนลายพูดตะกุกตะกัก
“นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หญิงหมายเลขสองเองก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ เธอมองภาพตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยว่า
“กิ่งไม้ไหม้เป็นเถ้าไปเลย...”
“สิ่งนี้ล้อมพวกเราไว้แล้ว” กู้เยว่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ก่อนจะบอกสิ่งที่เธอคาดเดา “พวกเราคงออกไปไม่ได้แล้ว”
ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็เดือดพล่านทันที “แม่งเอ๊ย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนเป็น ๆ จะยอมอดตายอยู่ตรงนี้!”
พูดจบเขาก็เก็บก้อนหินขึ้นมา แล้วขว้างใส่กำแพงแสงอย่างเกรี้ยวกราด
แต่ไม่มีประโยชน์เลย
ทันทีที่ก้อนหินสัมผัสเลเซอร์ มันก็แตกละเอียดเป็นผุยผงพร้อมเสียงดังปัง
เหลือเพียงกำแพงเลเซอร์ที่ยังคงกะพริบแผ่ว ๆ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความไม่เจียมตัวของเขา
ชายแขนลายกำหมัดแน่นเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาเตะดินบนพื้นอย่างเดือดดาล แล้วสบถออกมา
“เกมเฮงซวยนี่มันตั้งใจจะบังคับให้ฉันเล่นให้ได้เลยใช่ไหมวะ!”
พูดจบเขาก็ระบายความคับแค้นใจด้วยการชกและเตะต้นไม้ข้างตัวอย่างหัวเสีย
กู้เยว่เห็นชายคนนั้นแสดงท่าทีเกินกว่าเหตุ จึงเม้มปากแล้วขยับถอยห่างออกไปเงียบ ๆ สองก้าว
ในจังหวะนั้นเอง กำแพงแสงก็เริ่มกะพริบอย่างรุนแรงอีกครั้ง
จากนั้นเสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นข้างหูทุกคน
“ผู้เล่นหมายเลขสิบเสียชีวิต — ถูกคัดออก”
กำแพงแสงกะพริบวูบวาบ สว่างบ้างมืดบ้าง จนใบหน้าของทุกคนดูไม่สู้ดีนัก
“มีคนตายอีกแล้ว...” หญิงหมายเลขสองพูดเสียงสั่นพร่า ราวกับพึมพำกับตัวเอง
ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพูดเสียงขรึม “หมายเลขสิบพุ่งชนกำแพงเลเซอร์ กำแพงถึงได้กะพริบอยู่ตลอด”
หมายเลขสิบกำลังใช้ชีวิตของตัวเองบอกทุกคนให้รู้ว่า การฝืนพุ่งผ่านกำแพงเลเซอร์จะมีจุดจบเช่นไร
กู้เยว่รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
สถานการณ์เช่นนี้หมายความว่า พวกเธอไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเผชิญหน้ากับเกมนี้
ก่อนหน้านี้ในใจพวกเขายังคิดจะหนี ทั้งยังแอบหวังว่าจะมีทางรอด แต่กำแพงที่ขวางอยู่ตรงหน้าราวกับกำลังเยาะเย้ยความไร้เดียงสาและน่าขันของพวกเขา
หญิงหมายเลขสองมีสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอมองชายเพียงคนเดียวในกลุ่มโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถามว่า
“จากนี้พวกเราควรทำยังไง?”
ชายแขนลายเกาคิ้ว แต่ไม่พูดอะไร ตอนนี้เขาสับสนจนทำอะไรไม่ถูก สมองว่างเปล่าไปหมด
เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นถี่เกินไป จนไม่มีโอกาสให้ใครได้คิด
อากาศเงียบงันอยู่ครู่ใหญ่ ชายคนนั้นเกาคิ้วจนแทบจะหลุดหมดแล้ว แต่ก็ยังคิดคำตอบไม่ออก
ส่วนกู้เยว่ครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ผ่านไปนานกว่าจะเอ่ยขึ้นว่า
“พักอยู่ตรงนี้ก่อนเถอะ”
หญิงหมายเลขสองชะงักไปเมื่อได้ยิน สีหน้าพิลึกพิลั่นขณะมองกู้เยว่ “พักตรงนี้เนี่ยนะ? ใจเย็นเกินไปแล้วมั้ง”
ชายแขนลายหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“ยืนทื่ออยู่ตรงนี้ทำไม รอความตายหรือไง?”
กู้เยว่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเยาะเย้ยของชายคนนั้น แล้วพูดต่อว่า “อย่าเพิ่งรีบ ฟังฉันพูดให้จบก่อน”
“ตอนนี้ฟ้ามืดลงแล้ว ในป่ามองเห็นได้ไม่ชัด มีเพียงลำแสงเลเซอร์พวกนี้ที่ยังส่องสว่างอยู่”
“พวกคุณคิดว่าผู้เล่นคนอื่นจะเลือกเดินทางในความมืด หรือจะเดินชิดแหล่งกำเนิดแสง?”
พอกู้เยว่พูดจบ ดวงตาของทั้งสองคนก็พลันเป็นประกายขึ้น
จริงด้วย!
ในเมื่อผู้เล่นคนอื่นต้องเดินชิดแหล่งกำเนิดแสง พวกเขาก็รออยู่ตรงแหล่งกำเนิดแสงได้
ปล่อยให้คนอื่นเป็นฝ่ายสิ้นเปลืองแรงดีที่สุด ส่วนพวกเขาก็พักฟื้นแรงกาย รอรับผลประโยชน์อยู่เฉย ๆ
ถ้อยคำแบบนี้ที่ใครได้ฟังก็คงด่าว่าไร้คุณธรรม แต่หญิงหมายเลขสองกับชายแขนลายกลับพยักหน้าเห็นด้วยทันที
ทั้งสองรู้สึกว่ากู้เยว่เป็นอัจฉริยะจริง ๆ
พวกเธอเร่งเดินทางอย่างหนักมาตลอดทั้งวัน จนหมดแรงกันไปนานแล้ว
ตอนนี้หากประหยัดแรงไว้ได้ ก็เท่ากับมีโอกาสรอดมากกว่าคนอื่นอีกนิด
พอคิดได้เช่นนี้ แววตาที่หญิงหมายเลขสองมองกู้เยว่ก็เป็นประกายขึ้น เธอรู้สึกว่ากู้เยว่ฉลาดไม่เบา
สีหน้าของชายแขนลายเองก็ดีขึ้นอย่างหาได้ยาก เขาไม่เอ่ยปากด่าถึงบุพการีของใคร
แต่กู้เยว่กลับรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง คำพูดนี้มีช่องโหว่อยู่จริง ๆ ทว่าเธอจำเป็นต้องพูดเช่นนี้
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอต้องให้สองคนนี้อยู่ต่อ
เธอมีข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับเกมนี้อยู่บ้าง จึงยังไปสมทบกับคนกลุ่มใหญ่ไม่ได้ในตอนนี้
สุดท้ายทั้งสามเลือกจุดที่อยู่ห่างจากเลเซอร์ออกมาสักหน่อย แล้วนั่งพักลงกับพื้น
การออกแรงอย่างหนักตลอดทั้งวันทำให้ทั้งสามหิวและเหนื่อยล้า
ตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือพักเอาแรง กินอะไรสักหน่อยแล้วดื่มน้ำ
แต่มีปัญหาอันโหดร้ายอยู่ตรงหน้า น้ำที่เหลือมีไม่มากแล้ว...ตอนนี้ทั้งสามคอแห้งผาก
กู้เยว่กวาดตามองรอบหนึ่ง พบว่าชายคนนั้นเหลือน้ำน้อยที่สุด ขวดแทบจะหมดแล้ว
ส่วนเธอกับหญิงหมายเลขสองจงใจประหยัดน้ำมาตลอดทาง ตอนนี้ยังเหลืออยู่ประมาณครึ่งขวด
กู้เยว่เลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างอดทน ก่อนจะเปิดฝาขวดแล้วจิบไปนิดหนึ่ง
เธอกล้าดื่มแค่พอให้ริมฝีปากชุ่มชื้น ไม่กล้าดื่มมากกว่านี้ เพราะไม่รู้ว่าพวกเธอจะต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
ส่วนแครกเกอร์อัดแท่ง...
กู้เยว่ก้มมองมัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บกลับเข้าเป้ ไม่คิดจะกิน
หญิงหมายเลขสองกำลังก้มหน้ากินอยู่ พอเห็นกู้เยว่ทำเช่นนั้นก็รู้สึกสงสัย เธอกลืนแครกเกอร์ในปากลงไปก่อน แล้วถามอย่างไม่เข้าใจว่า
“คุณไม่กินอะไรเหรอ?”
“ไม่กิน”
กู้เยว่ส่ายหน้า พูดจบก็เตือนอีกประโยคว่า “กินให้น้อยหน่อยเถอะ กินของนี่มากไปจะกระหายน้ำง่าย”
หญิงหมายเลขสองได้ยินแล้วก็สำลักทันที แครกเกอร์คำหนึ่งยังคาอยู่ในปาก จะกลืนก็ไม่ได้ จะคายออกมาก็ไม่ดี
ส่วนชายแขนลายที่กินไปหมดแล้วทั้งห่อ พอได้ยินเข้าก็เดือดขึ้นมาทันที
“นี่แกจงใจใช่ไหมวะ ฉันกินหมดแล้วนะ!”