“แกจงใจใช่ไหมวะ ฉันกินหมดแล้วนะ!”
กู้เยว่พูดไม่ออก เธอไม่อยากใส่ใจผู้ชายที่กำลังหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลคนนี้
เธอจึงหันหลังให้เขา หลับตาพิงลำต้นไม้ ไม่สนใจเสียงบ่นพึมพำของอีกฝ่าย
ตอนนี้อารมณ์ของชายแขนลายไม่มั่นคงเอาเสียเลย
ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนก็เป็นเหมือนกัน
ความตึงเครียดจากการเผชิญภัยคุกคามถึงชีวิตเป็นเวลานาน ทำให้ทุกคนต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลทางจิตใจ
ยิ่งบวกกับการขาดแคลนอาหารและน้ำ...
เมื่อเวลาผ่านไป ต่อให้เป็นคนที่อารมณ์มั่นคงแค่ไหนก็ย่อมหุนหันพลันแล่นและฉุนเฉียวขึ้น
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของกู้เยว่ก็หม่นลง เธอล้วงก้อนหินแหลมคมออกมาจากอ้อมแขน
จากนั้นก็เริ่มขัดแต่งมันกับพื้นราวกับกำลังขีดเขียนอะไรสักอย่าง
จนกระทั่งดึกสงัด จู่ ๆ ชายคนนั้นก็พูดประโยคที่ทำเอาทุกคนตะลึง
“เทน้ำของพวกเธอมาให้ฉัน เราต้องจัดการทรัพยากรและแบ่งสรรกันอย่างเหมาะสม”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เยว่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง มาแล้วสินะ
ผู้ชายคนนี้เริ่มเล็งน้ำของพวกเธอแล้ว
ใคร ๆ ก็รู้ว่าน้ำของเขาแทบจะหมดแล้ว ส่วนของพวกเธอยังเหลือครึ่งขวด ถ้าเอามารวมกันแล้วแบ่งใหม่ น้ำของเขาก็จะเพิ่มขึ้นไม่ใช่หรือ?
ยิ่งกว่านั้น ต่อให้เทน้ำให้เขาแล้ว พวกเธอจะเอาคืนมาได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
หมายเลขสองเองก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอสบตากู้เยว่ ทั้งคู่ต่างอ่านความระแวดระวังได้จากดวงตาของอีกฝ่าย
กู้เยว่เม้มปาก ไม่ขยับเขยื้อน
ส่วนหมายเลขสองบีบขวดน้ำ ก่อนจะซ่อนมือไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แล้วฝืนยิ้มออกมาแทบไม่ไหว
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ ฉันวางแผนจัดการเองได้”
พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของชายแขนลายก็มืดครึ้มลงทันที เขามองหมายเลขสองอย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไร
ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางยอมปล่อยพวกเธอไปง่าย ๆ น้ำของเขาหมดแล้ว หากไม่มีแหล่งน้ำ เขาคงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นาน
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาของชายคนนั้นก็เหี้ยมเกรียมขึ้น เขาต้องเอาน้ำของพวกเธอมาให้ได้ก่อนจะเจอกลุ่มคนกลุ่มใหญ่
“พูดอีกครั้ง เอามาให้ฉัน”
น้ำเสียงของชายคนนั้นแฝงแววเกลี้ยกล่อม เขาพูดสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังไม่เชื่อว่า “แค่รวมไว้จัดการเท่านั้น”
คำพูดของเขาฟังดูมีชั้นเชิง ทั้งยังเหลือทางลงให้ตัวเอง ได้ทั้งน้ำและยังอ้างเหตุผลได้อย่างเต็มปาก
แต่หมายเลขสองจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอกำขวดน้ำแน่น ไม่ยอมขยับ
ทั้งสองคนยื้อกันอยู่เช่นนั้น จนความอดทนของชายคนนั้นหมดลง เขาก้าวเข้าไปสองก้าว แล้วยื่นมือไปแย่งขวดพลาสติกที่อยู่ด้านหลังเธอ
หญิงสาวกอดขวดไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ พอจนตรอกก็อ้าปากกัดแขนเขาอย่างแรง
แรงกัดหนักหน่วงจนทิ้งรอยฟันเปื้อนเลือดไว้เป็นแถวในทันที
ชายคนนั้นเจ็บจนสูดปาก ขณะเดียวกันก็ถูกกัดจนเดือดดาล เขาตะโกนลั่นว่า “รนหาที่ตาย!”
พูดจบก็ฉุดผมของหญิงสาว กดเธอลงกับพื้น แล้วกระแทกศีรษะเธอลงไปอย่างแรงราวกับต้องการแก้แค้น
หมายเลขสองถูกกระแทกจนตาลาย มืออ่อนแรง จับขวดน้ำแร่ในมือไว้ไม่อยู่
ชายแขนลายฉวยโอกาสแย่งน้ำไปได้ เมื่อได้ของแล้วก็ยังไม่หายแค้น เขาถ่มน้ำลายใส่หน้าเธอ
“แม่ง คุยกันดี ๆ ก็ไม่ฟัง ต้องให้ฉันลงมือเองสินะ”
ชายคนนั้นพูดอย่างเกรี้ยวกราดจบแล้วจึงลุกขึ้น หันไปจ้องกู้เยว่
หัวใจกู้เยว่จมวูบ ชายคนนั้นคิดจะใช้ความรุนแรงแบบเดียวกันกับเธออีกครั้ง
เป็นอย่างที่คิด ชายคนนั้นยิ้มประหลาดพลางก้าวเข้ามาหาเธอ
ราวกับเสือดาวที่พร้อมจะพุ่งตะครุบ จ้องเหยื่อของตัวเองเขม็ง
ชายแขนลายก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าว กำลังจะยื่นมือแย่งของ
“ฉันให้คุณ!”
พูดจบ กู้เยว่ก็โยนขวดน้ำไปแทบเท้าชายคนนั้น
?
ชายคนนั้นชะงัก เขาไม่คิดว่ากู้เยว่จะว่าง่ายขนาดนี้
ชายแขนลายมองกู้เยว่อย่างคลางแคลงใจ ก่อนจะก้มเก็บขวดน้ำขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด
เห็นว่าน้ำยังเหลือครึ่งขวด เขาจึงค่อยวางใจ
เขาคิดว่าตอนที่ตัวเองแย่งน้ำจากหมายเลขสอง กู้เยว่คงฉวยโอกาสดื่มน้ำให้หมดไปแล้ว
ดูท่าเขาคงประเมินกู้เยว่สูงเกินไป เธอไม่มีความกล้าขนาดนั้น
เมื่อนึกได้เช่นนี้ ชายคนนั้นก็มองกู้เยว่อย่างเยาะเย้ย ก่อนจะหัวเราะหึแล้วพูดว่า “อย่างน้อยก็รู้จักทำตัวดี”
กู้เยว่หลุบตาลง ไม่ส่งเสียง ทว่าในดวงตากลับมีประกายมืดมนวูบไหว
เธอไม่มีทางดื่มน้ำให้หมดอยู่แล้ว
น้ำของเธอ...ยังไงก็ต้องเอาคืนมาให้ได้
ชายคนนั้นเก็บน้ำทั้งหมดไว้อย่างพึงพอใจ แล้วเดินไปนั่งข้างท่อนไม้แห้งขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกันไม่ให้พวกเธอเอาน้ำกลับไปอีก
กู้เยว่ถอนสายตากลับมา นั่งใต้ต้นไม้แล้วเริ่มขัดหินต่อ
ส่วนหมายเลขสองทรุดนั่งลงกับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น จ้องชายแขนลายราวกับมีพิษเคลือบอยู่
ชายคนนั้นเอาน้ำของเธอไป เท่ากับว่าเขากุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายของเธอไว้ แล้วจะไม่ให้เธอแค้นได้อย่างไร
แต่พอเห็นกู้เยว่ส่งน้ำให้ไปอย่างสงบนิ่ง หญิงสาวก็ถึงกับงุนงง
เด็กสาวคนนี้เป็นอะไรกัน ทำไมน้ำถูกแย่งไปแล้วยังใจเย็นขนาดนั้น เธอ...ไม่แค้นหรือ หรือมีแผนอื่นอยู่?
หมายเลขสองมองกู้เยว่ด้วยสีหน้าประหลาด ในใจพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
กู้เยว่ฉลาด บางทีเธออาจยังมีแผนสำรอง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็ใจเย็นลงเล็กน้อย ตั้งใจรอดูสถานการณ์ต่อไป
ตลอดทั้งคืน หมายเลขสองเฝ้าสังเกตกู้เยว่อย่างเงียบ ๆ
แต่เธอพบว่ากู้เยว่เอาแต่ก้มหน้าขีดเขียนด้วยหินก้อนหนึ่งที่แตกบิ่น ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติ
หญิงสาวอดสงสัยในใจไม่ได้ หรือว่าเธอคิดมากไปเอง?
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงเรียกหนึ่งก็ดึงเธอออกจากภวังค์
“หมายเลขสอง”
กู้เยว่ย่อตัวเดินเข้ามาหาเธอ แล้วลดเสียงลงพูดว่า “ไปเป็นเพื่อนฉันเข้าห้องน้ำหน่อย”
กู้เยว่จงใจลดเสียงลง แต่ก็ยังดังพอให้ชายแขนลายได้ยิน
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็ระวังตัวขึ้นทันที เขาเหลือบมองพวกเธอ
เห็นกู้เยว่ทิ้งเป้ไว้ที่เดิม ไม่ได้เอาติดตัวไป เขาจึงค่อยวางใจและหัวเราะหึ ก่อนพูดว่า
“ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง แค่เข้าห้องน้ำยังกลัว”
กู้เยว่ไม่สนใจคำเยาะเย้ยของชายคนนั้น เพียงจ้องหญิงสาวแล้วถามซ้ำอีกครั้งว่า “ได้ไหม?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของหญิงสาวก็เป็นประกาย เข้าห้องน้ำน่ะดีเลย! นี่ช่างตรงใจเธอพอดี เธอมีเรื่องอยากถามกู้เยว่อยู่ด้วย
“ได้สิ ได้ ฉันไปด้วย”
หมายเลขสองรีบตอบรับ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปกับกู้เยว่
พอทิ้งระยะห่างจากชายแขนลายได้ หมายเลขสองก็อดรนทนไม่ไหว รีบพูดขึ้นว่า
“ผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจเกินไปแล้ว เอาน้ำของพวกเราไปก็เท่ากับเอาชีวิตเราไม่ใช่หรือไง แค่ทำให้เราค่อย ๆ ตายเท่านั้นเอง!”
หญิงสาวพูดด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะมองกู้เยว่ด้วยสีหน้ากังวล “เราควรทำยังไงดี?”
“เอาน้ำกลับมา” แสงสีแดงสลัวในป่าส่องใบหน้าของกู้เยว่จนมองไม่ค่อยชัด
“พูดง่ายไป เราสู้เขาไม่ได้ เขาหวงน้ำขนาดนั้น จะขโมยก็ไม่ได้ด้วย”
หมายเลขสองขมวดคิ้วบ่นว่า “หรือจะฆ่าเขาล่ะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เยว่ก็จ้องเธอนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ทำไมจะไม่ได้?”
?
!