“ทำยังไงดี... เราจะติดอยู่ที่นี่ ออกไปไม่ได้จริง ๆ เหรอ”
“ไม่งั้น... แค่ก ๆ ๆ เราแยกกันไปดีไหม” เด็กสาวร่างกายอ่อนแอไอหอบอยู่สองสามครั้ง ก่อนเสนอว่า
“เราแยกกันไปคนละทิศ ถ้ามีใครสักคนออกไปได้ ก็จะติดต่อคนข้างนอกให้มาช่วยพวกเราที่เหลือ”
พอคนอื่นได้ยินต่างก็ขมวดคิ้ว พากันแสดงท่าทีไม่เห็นด้วย
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ การแยกกันไปอันตรายเกินไป ไม่มีใครอยากอยู่ตามลำพัง
อยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มถึงจะปลอดภัยที่สุด
เด็กสาวร่างกายอ่อนแอเหมือนจะมองออกว่าทุกคนลังเล เธอเม้มปากเล็กน้อยก่อนเสนอทางออกว่า
“ถ้าเราแบ่งเป็นกลุ่มย่อยหลายคน เวลาเจอแมวก็ยังพอมีกำลังต่อสู้ได้”
“พวกเรามีทั้งหมด 10 คน ถ้าแบ่งเป็น 3 กลุ่มเท่า ๆ กัน แต่ละกลุ่มก็จะมีอย่างน้อย 3 คน”
“แบบนี้นอกจากจะมีกำลังสู้กับแมวแล้ว โอกาสหนีออกไปได้ก็สูงขึ้นมากด้วย”
ทุกคนได้ยินแล้วดวงตาพลันเป็นประกาย วิธีนี้ดูเข้าท่าจริง ๆ
ทั้งรับประกันความปลอดภัย แถมยังเพิ่มโอกาสรอดให้มากที่สุดได้ด้วย
ตอนนั้นเอง มีคนถามเสียงเบาว่า “แล้วเราจะแบ่งกลุ่มกันยังไง”
พอคำถามนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็เงียบลงทันที
ในกลุ่มสิบคนมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง แถมกำลังกายก็ไม่เท่ากัน เผลอเพียงนิดเดียวก็อาจถูกจัดไปอยู่กลุ่มที่เสียเปรียบ
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีกู้เยว่ที่เป็นตัวประหลาดอยู่ด้วย ไม่มีใครอยากอยู่กลุ่มเดียวกับเธอ
ในช่วงเวลาคับขันที่เกี่ยวพันกับชีวิตแบบนี้ ย่อมไม่มีใครอยากเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ทุกคนยื้อกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เลือกวิธีที่ยุติธรรมที่สุด
เป่ายิ้งฉุบ
ตกลงกันได้แล้วก็ไม่กล้าชักช้า รีบเริ่มแบ่งกลุ่มคัดคนทันที
แต่พอผลออกมา ใบหน้าของชายแขนลายก็คล้ำลงทันตา
เขาถูกจัดกลุ่มเดียวกับกู้เยว่
ชายคนนั้นแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจน แทบจะทันทีที่ส่งสายตารังเกียจใส่กู้เยว่
“ชิ ซวยชะมัด”
แต่ชายคนนั้นรู้ว่าผลนี้ออกมาจากการจับฉลาก ถึงจะไม่เต็มใจแค่ไหน เขาก็ทำอะไรไม่ได้
จึงได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ในใจ แล้วพาคนอื่นออกเดินทางอย่างขุ่นเคือง
กลุ่มของพวกเขามีทั้งหมดสามคน นอกจากชายแขนลายกับกู้เยว่แล้ว ยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง
ทั้งสามเดินออกมาได้ไม่ไกล ชายแขนลายก็เริ่มด่าทอกู้เยว่ทันที
“เธออยู่เฉย ๆ ให้ดี! ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออกไป!”
พูดจบชายคนนั้นก็ถลึงตามองกู้เยว่อย่างดุดัน ก่อนถ่มน้ำลายอย่างไม่พอใจ
“ซวยบรรลัยจริง ๆ”
เสียงด่าของชายคนนั้นดังมาก ราวกับจงใจพูดให้กู้เยว่ได้ยิน
กู้เยว่ก้มหน้าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
ตอนนี้ชายคนนั้นกำลังโมโห ทางที่ดีอย่าไปหาเรื่องเขา
แต่ถึงกู้เยว่จะเงียบไม่พูดอะไร ในสายตาของชายคนนั้นเธอก็ยังขวางหูขวางตา เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว หยุดไปสองวินาที ก่อนจ้องกู้เยว่แล้วสั่งว่า
“เธอ ไปเดินนำหน้าเปิดทาง”
กู้เยว่ได้ยินแล้วใจพลันหนักอึ้ง ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น การเดินนำหน้าหมายถึงอันตรายที่มากกว่า
ตอนแรกชายแขนลายเดินนำหน้า ก็แค่เพราะกลุ่มอื่น ๆ ให้ผู้ชายเปิดทาง
เขาเสียหน้าเกินกว่าจะทำตัวเป็นเต่าหดหัว จึงได้แต่กัดฟันทำหน้าที่นี้
แต่ตอนนี้พวกเขาแยกห่างจากผู้เล่นกลุ่มอื่นแล้ว ชายคนนั้นก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที
ชายคนนั้นมองกู้เยว่ด้วยแววตาข่มขู่
กู้เยว่เองก็ไม่ได้ปฏิเสธ การผลัดกันเดินนำหน้าเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรให้ต้องพูดมาก
กู้เยว่พยักหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนเดินไปอยู่หน้าสุดของกลุ่ม เธอล้วงหินแหลมคมจากกระเป๋ากางเกงออกมา กำไว้แน่นเพื่อป้องกันตัว
แต่คนสองคนที่อยู่ข้างหลังไม่เห็นการกระทำของเธอ เพราะชายคนนั้นกำลังคุยกับอีกคนอยู่
“เธอเป็นผู้เล่นหมายเลขอะไร” หลังจากจัดการกู้เยว่เสร็จ ชายแขนลายก็เดินตรงไปหยุดตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น แล้วถามเสียงขุ่นพร้อมขมวดคิ้ว
ผู้หญิงคนนั้นงุนงงกับคำถามที่จู่ ๆ ก็โพล่งขึ้นมา แต่ก็ยังตอบตามตรงว่า
“หมายเลขสอง”
ชายแขนลายพยักหน้า แล้วออกคำสั่งต่อ “หมายเลขสอง เธอไปเดินรั้งท้าย”
ผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายตรงหน้าจะไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้
การเปิดทางกับการรั้งท้ายอันตรายพอกัน เรื่องอันตรายแบบนี้เธอไม่ยอมรับแน่
“พี่คะ ฉัน...”
หมายเลขสองพูดอ้อมแอ้ม พยายามหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นมาปฏิเสธ
“ฉันเปิดทางมาตั้งนานแล้ว ให้เธอรั้งท้ายบ้างจะเป็นไรไป”
ชายคนนั้นตัดบทอย่างหงุดหงิด พลางดันเธอให้ถอยหลัง “อยู่ห่างเท่านี้แหละ อย่าคิดเล่นตุกติก”
พูดจบเขาก็ไม่สนใจเธออีก เดินไปยืนตรงกลางแถวตามลำพัง
ผู้หญิงหมายเลขสองกำหมัดแน่น ถึงขั้นนี้แล้วเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ฝืนใจเดินอยู่รั้งท้าย
ความขุ่นเคืองของผู้หญิงคนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสายตาคมกริบราวกับมีด จ้องแผ่นหลังของชายคนนั้นเขม็ง ราวกับอยากแทงให้ทะลุ
แต่ชายแขนลายกลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนมองด้วยความอาฆาต ตำแหน่งตรงกลางปลอดภัยที่สุด
แถมยังคอยจับตาดูการกระทำของกู้เยว่ได้ตลอดเวลาอีกด้วย
คิดแล้วชายคนนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เอาตามนี้ ไปกันได้”
กู้เยว่ดึงสายตากลับมา กำหินในมือแน่น พลางระแวดระวังสิ่งรอบตัว
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบจากการเร่งเดิน กับเสียงแมลงและเสียงนกร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของป่าเขา
บรรยากาศกดดันจากเกมประหลาดหวนกลับมาปกคลุมหัวใจของทุกคนอีกครั้ง
แต่ยิ่งเดิน กู้เยว่ก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น หัวใจหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ป่าแห่งนี้มีบรรยากาศผิดแผกอย่างประหลาด
ตรงไหนกันแน่ที่ไม่ถูกต้อง
...
พวกเขาเดินต่อไปจนดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ แสงในป่าลดลงอย่างรวดเร็ว กู้เยว่ถึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาได้
เธอรู้แล้ว!
กู้เยว่หยุดเดินกะทันหัน
ชายที่อยู่ข้างหลังเห็นดังนั้นก็หยุดตามทันที พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก “เป็นอะไรไป”
ผู้หญิงหมายเลขสองยิ่งหวาดกลัว เธอรีบก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว วิ่งไปอยู่กลางแถวแล้วห่อตัวลง
กู้เยว่มีสีหน้าแปลก ๆ เธอไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “พวกคุณได้ยินเสียงแมลงกับเสียงนกร้องไหม”
“แม่งพูดแต่เรื่องไร้สาระ! อยู่ในป่า จะไม่มีเสียงได้ยังไง” ชายแขนลายได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว ถลึงตามองกู้เยว่พร้อมตวาด
กู้เยว่ไม่สนใจเสียงด่าของชายคนนั้น น้ำเสียงของเธอตึงขึ้นเล็กน้อย “แต่ตลอดทางมานี้ พวกคุณเห็นสัตว์สักตัวไหม”
พอคำถามนี้หลุดออกมา คนที่เหลืออีกสองคนก็กลั้นหายใจไปชั่วขณะ
เหมือนว่า...จะไม่มีจริง ๆ!
ตอนนี้เองพวกเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่า ตลอดทางได้ยินแต่เสียง แต่กลับไม่เคยเห็นนก แมลง หรือสัตว์แม้แต่ตัวเดียว!
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากกู้เยว่พูดถึงบั๊ก
ราวกับเกมได้ยินเข้า ทั่วทั้งป่าก็เงียบลงอย่างประหลาดในชั่วพริบตา
เสียงแมลงหายไป เสียงนกร้องก็ไม่มี ราวกับแทร็กเสียงถูกลบทิ้ง... ทุกสิ่งถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัด
เมื่อไร้เสียง ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เริ่มดูผิดเพี้ยนไป
ท้องฟ้าราวกับเป็นเพียงภาพพื้นหลังคุณภาพต่ำที่แปะไว้ สีสันอิ่มจัดจนดูไม่เป็นธรรมชาติ
ต้นไม้ทุกต้นเหมือนใช้แบบจำลองชุดเดียวกัน แข็งทื่อและจงใจ บางต้นยังซ้อนทะลุกันเองด้วยซ้ำ
ดูราวกับเกมคุณภาพต่ำที่สร้างขึ้นอย่างลวก ๆ
ภาพประหลาดตรงหน้าทำให้ขนลุกซู่ พวกเขายืนนิ่งแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ
ให้ความรู้สึกเหมือนพอเกมถูกจับได้ว่ามีบั๊ก ก็เลิกเสแสร้งแล้วเปิดเผยตัวตนกับพวกเขาตรง ๆ...
ขณะที่ทุกคนกำลังหวาดผวา ภาพที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น!