หลังประกาศจบ ทุกคนต่างกลั้นหายใจ มองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างตึงเครียด
กลัวว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อะไรขึ้นอีก
แต่ผืนป่ายังคงเงียบสงัด ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเป็นพิเศษ
ในที่สุดก็มีคนกลืนน้ำลาย ฝืนใจทำลายความเงียบขึ้นมา:
“พวกคุณ...ได้ยินคำใบ้ไหม”
พอมีคนเริ่มพูด คนอื่น ๆ ก็พากันส่งเสียงอื้ออึง ถกเถียงกันขึ้นมาทันที
“แมวจะฆ่าคน! ฉันได้ยิน...ฉันกลัวนิดหน่อย”
“ฉันก็ได้ยิน...รู้สึกว่าสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้อันตรายมาก”
เนื้อหาของคำใบ้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความหวาดผวาอย่างไม่ต้องสงสัย
【จงเอาชีวิตรอด】【แมวจะฆ่าคน】ถ้อยคำเหล่านี้กำลังเตือนพวกเขาว่า นี่คือเกมฆ่าคน!
ในส่วนลึกของป่า อาจมีบางสิ่งที่ไม่รู้จักกำลังรอพวกเขาอยู่
ใครคนหนึ่งถอนหายใจด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่บ้าง:
“ถึงรู้ว่าอันตรายก็สายเกินไปแล้ว เกมเริ่มไปแล้ว ฉันยังมีหมายเลขเกมเลย”
“เอ๊ะ ฉันก็มี! ฉันหมายเลขสี่”
“ฉัน ๆ ฉันหมายเลขห้า”
กู้เยว่ได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองหน้าต่างเกมของตัวเอง เธอเป็นผู้เล่นหมายเลขหนึ่ง
ขณะที่กู้เยว่กำลังครุ่นคิดถึงความหมายของหมายเลข ตรงหน้าเธอก็วาบด้วยแสงสีฟ้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน
กระเป๋าเป้ใบหนึ่งตกลงมาตรงหน้าเธอจากอากาศว่างเปล่า
?
นี่มันอะไร
กู้เยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลังเลแล้วใช้เท้าแตะหยั่งเชิงเบา ๆ
กระเป๋าเป้ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้เยว่ก็ตัดสินใจหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาตรวจดู
เมื่อรูดซิปเปิดกระเป๋า กู้เยว่ก็พบด้วยความประหลาดใจว่าข้างในมีอาหารและน้ำอยู่บ้าง
ตรวจดูกระเป๋าเสร็จ กู้เยว่เงยหน้ามองไปรอบ ๆ
แล้วพบว่ามีเพียงเธอที่ได้กระเป๋าประหลาดใบนี้ คนอื่นไม่มีเลย
เมื่อรู้ตัวเช่นนั้น แววตาของกู้เยว่ก็ไหววูบ มือที่กำกระเป๋าไว้พลันกระชับแน่นขึ้น
การได้รับสิทธิพิเศษไม่ใช่ลางดีอะไรเลย
เห็นได้ชัดว่าทุกคนสังเกตเห็นกระเป๋าที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาเช่นกัน
ทุกคนล้วนมีสีหน้าระแวดระวัง มองกู้เยว่อย่างตั้งท่าไม่ไว้ใจ
นี่มันอะไร?
ทำไมพวกเขาถึงไม่มี?
เด็กสาวคนนี้เป็นคนพิเศษที่สุดมาตั้งแต่แรก ทำไมเธอถึงแตกต่างจากคนอื่น?
ชายแขนลายขมวดคิ้ว มองกู้เยว่ด้วยแววตาไม่เป็นมิตร ก่อนถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้:
“นี่มันอะไร?”
“จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา ข้างในมีอาหารกับน้ำอยู่บ้าง” กู้เยว่กระตุกมุมปาก อธิบายให้ทุกคนฟัง
พูดจบก็เปิดกระเป๋าวางไว้ตรงหน้าทุกคน เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขามองเห็นของข้างใน
“ทำไมมีแค่เธอ?” ชายแขนลายยังคงคาดคั้น มองกู้เยว่พลางหรี่ตาอย่างอันตราย
กู้เยว่เองก็ไม่แน่ใจ บางทีนี่อาจเป็นรางวัลพิเศษสำหรับผู้เล่นคนแรก?
แต่จังหวะที่ “รางวัล” นี้ปรากฏขึ้นช่างชวนให้สงสัย
มันปรากฏขึ้นกลางสายตาของทุกคน แถมมีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ แบบนี้ไม่เท่ากับผลักเธอขึ้นไปอยู่กลางพายุหรอกหรือ?
นี่ไม่ใช่รางวัลเลยสักนิด ดูคล้ายมันเผือกร้อนมากกว่า
เป็นไปตามคาด สายตาของทุกคนที่มองกู้เยว่ดูแปลกไป เธอแทบไม่ต่างจากตัวประหลาด
“เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกันแน่”
“ตั้งแต่แรกเธอก็ดูแปลก ๆ แล้ว เลือดบนตัวก็น่าสงสัย...”
“มีเรื่องผิดปกติต้องมีลับลมคมใน ฉันว่ายังไงก็ระวังเธอไว้ดีกว่า”
กู้เยว่ฟังทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ แล้วก็ทำให้เธอกลายเป็นคนพิเศษ แววตาจึงหม่นลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
การถูกโดดเดี่ยวในเวลาแบบนี้เป็นเรื่องอันตราย
อาหารพวกนี้เธอเก็บไว้ไม่ได้ และถึงอยากเก็บก็รักษาไว้ไม่อยู่
คิดได้ดังนั้น กู้เยว่ก็หยุดชะงัก กดอารมณ์ในใจลง ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าปกติ:
“คงไม่ได้ให้ฉันหรอก แค่บังเอิญตกลงมาตรงหน้า น่าจะให้พวกเราทุกคน”
พูดจบกู้เยว่ก็เปิดกระเป๋า เทของข้างในออกมา น้ำดื่มกับขนมปังกรอบอัดแท่งหลายห่อหล่นลงบนพื้น
“แบ่งกันเถอะ” กู้เยว่เสนอ
ทุกคนได้ยินแล้วก็สบตากัน พวกเขารู้ดีว่ากู้เยว่กำลังพูดเหลวไหล แต่กลับไม่มีใครเอ่ยค้าน
พวกเขาต่างอยากได้อาหารของกู้เยว่
ในป่าลึกเช่นนี้ พวกเขาไม่รู้ว่าจะได้ออกไปเมื่อไร การมีอาหารกับน้ำติดตัวไว้บ้างย่อมดีกว่า
คิดได้เช่นนั้น ทุกคนก็ไม่มัวติดใจอีกต่อไปว่ากระเป๋าใบนี้ตั้งใจให้ใคร
ขอแค่ได้ประโยชน์จากมัน พวกเขาก็ไม่สนใจเรื่องอื่นแล้ว
ทุกคนพากันพยักหน้ารับ พวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
กู้เยว่นับดูแล้วพบว่ามีผู้เข้าร่วมเกมทั้งหมดสิบคน
หลังแบ่งอาหารเท่า ๆ กัน แต่ละคนจะได้หนึ่งขวดน้ำกับขนมปังกรอบอัดแท่งสองห่อ
ส่วนที่เหลืออยู่นิดหน่อยแบ่งกันไม่ลงตัว ไม่มีใครยอมเสียเปรียบ ทุกคนจึงแย่งกันกินจนหมดในทันที
การที่กู้เยว่ยื่นอาหารให้ก่อน ทำให้คนอื่น ๆ ไม่สะดวกจะหาเรื่องเธอซึ่ง ๆ หน้าอีก
แม้ในใจยังคงระแวงอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่หาเรื่องเธออีก เพียงหันไปหารือกันว่าจะออกจากที่นี่อย่างไร
“ป่าทั้งแถบมีหมอกคลุ้ง มองไม่เห็นทิศทางเลย ตกลงเราควรไปทางไหนกัน?”
“เฮ้อ ลองเสี่ยงดวงดูเถอะ ยังไงก็ต้องออกจากที่นี่ก่อน”
หลังจากหารือกันแล้ว ในที่สุดทุกคนก็เลือกเดินไปตามเส้นทางที่พื้นค่อนข้างราบ ดูเหมือนจะเดินง่ายกว่า
ระหว่างทาง ทุกคนแลกเปลี่ยนข้อมูลกันไม่หยุด หวังว่าจะค้นพบอะไรใหม่ ๆ
ในบรรยากาศกดดันและหวาดกลัวเช่นนี้ การได้พูดคุยกับคนอื่นก็ช่วยให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย
ยกเว้นคนหนึ่งที่พวกเขาไม่ค่อยอยากสุงสิงด้วย
กู้เยว่
กู้เยว่เดินอยู่ท้ายขบวน ไม่มีใครคุยกับเธอ แถมทุกคนยังจงใจเว้นระยะห่างจากเธอเล็กน้อย
ไม่ใช่แค่เพราะเธอ “พิเศษ” ในหมู่ผู้เล่น
แต่ยังเป็นเพราะร่างกายของเธอเปื้อนเลือดไปทั่ว ซึ่งตอนนี้แห้งกรังจนกลายเป็นสีน้ำตาล ดูทั้งน่าขยะแขยงและน่าสะพรึง
ทุกคนจึงต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูดและหลีกห่างจากเธอ ไม่อยากเข้าไปพัวพันด้วย
แต่กู้เยว่ไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว ปกติเธอก็เป็นคนเงียบขรึม ไม่ถนัดพูดคุยกับคนอื่น
แค่ฟังพวกเขาคุยกันเงียบ ๆ ก็พอ
แต่เดินไปได้สักพัก กู้เยว่ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ดูเหมือนพวกเขากำลังเดินวนอยู่ที่เดิม แต่ไม่มีหลักหมายให้เทียบ จึงยังไม่กล้าฟันธง
กู้เยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยุดฝีเท้าลง
ก้มเก็บก้อนหินที่ค่อนข้างแหลมขึ้นมา ยกมือสลักรอยหนึ่งไว้บนต้นไม้เพื่อใช้เป็นเครื่องหมาย
สลักเครื่องหมายเสร็จ กู้เยว่จึงเดินตามขบวนต่อ
คิดอีกที เธอก็ปัดดินออกจากก้อนหิน แล้วถือโอกาสเก็บใส่กระเป๋า
ตอนเข้ามาในเกมนี้ พวกเขาไม่ได้พกอะไรติดตัวเข้ามาเลยนอกจากเสื้อผ้า ในช่วงเวลาคับขัน ก้อนหินก้อนนี้อาจมีประโยชน์มากก็ได้
ไม่มีใครสังเกตเห็นการกระทำของกู้เยว่ ทุกคนถูกความหวาดกลัวและไม่สบายใจปกคลุม จึงไม่มีใครจงใจหันกลับไปสนใจคนประหลาดคนหนึ่ง
ไม่มีใครรู้ว่าเดินกันมานานแค่ไหนแล้ว รู้เพียงว่ามองไม่เห็นปลายทาง
บางคนดื่มน้ำในขวดไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่พวกเขาก็ยังไม่พบเบาะแสหรือทางออกใด ๆ
สีหน้าของทุกคนยิ่งนานยิ่งย่ำแย่ บรรยากาศก็เงียบงันและกดดันขึ้นทุกที
“พวกเราอย่าเดินต่อเลย” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งทำลายความเงียบ
ทุกคนหันกลับไปตามเสียง แล้วพบว่าคนพูดคือกู้เยว่
เด็กสาวที่เงียบมาตลอดทางตอนนี้ขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งขรึมอยู่บ้าง
“มีอะไรหรือ?” ใครคนหนึ่งถามอย่างไม่เข้าใจ
“พวกเราเดินวนอยู่ที่เดิมมาตลอด” สีหน้ากู้เยว่ดูไม่สู้ดีนัก เธอชี้ไปยังต้นไม้แก่ที่มีลำต้นบิดเบี้ยวต้นหนึ่งแล้วกล่าวว่า:
“ฉันทำเครื่องหมายไว้ ตอนนี้พวกเราวนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่แน่ใจนักว่าจะเชื่อคำพูดของกู้เยว่ดีหรือไม่
“เป็นไปได้ยังไง พวกเราเดินไปทางเดียวกันมาตลอดนะ”
“คงไม่ใช่หรอก เธอมองผิดหรือเปล่า”
จิตใต้สำนึกของทุกคนไม่อยากเชื่อคำพูดของกู้เยว่
พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังเดินวนเป็นวงกลม เรื่องนี้โหดร้ายเกินไปสำหรับพวกเขา
กู้เยว่ขมวดคิ้ว อ้าปากเตรียมจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกเด็กสาวอีกคนขัดจังหวะ
“พวกเรา...แค่ก แค่ก...เดินวนอยู่ที่เดิมจริง ๆ ต้นไม้แห้งตายต้นนี้ฉันเห็นมาแล้วสามครั้ง”
เด็กสาวชี้ไปยังต้นไม้แห้งตาย หอบหายใจพลางไอพูด
เด็กสาวที่พูดมีใบหน้าซีดเผือด เบ้าตาลึก ริมฝีปากไร้สีเลือด เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการของคนที่ป่วยติดเตียงมานาน
เด็กสาวร่างกายอ่อนแอยืนยันคำพูดของกู้เยว่ คราวนี้ทุกคนถึงได้เชื่อข้อเท็จจริงอันโหดร้ายนี้จริง ๆ
ข่าวร้ายทำให้ทุกคนแตกตื่นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
ถึงขั้นมีคนกระชากผมตัวเอง ระบายอารมณ์ออกมาโดยไร้เสียง