“ทำไมถึงฆ่าคนไม่ได้?” กู้เยว่หันไปมองหญิงสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
?
!
หญิงสาวสูดหายใจเฮือก มองกู้เยว่ราวกับเห็นผี ตัวสั่นเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า
“ถ้าเราฆ่าเขา แล้วจะอธิบายกับผู้เล่นคนอื่นยังไงล่ะ”
กู้เยว่แปลกใจอยู่บ้าง เธอคิดว่าปฏิกิริยาแรกของหมายเลขสองน่าจะเป็นการตำหนิเธอในแง่ศีลธรรม
ไม่ใช่คิดว่าจะล้างข้อสงสัยหลังฆ่าคนได้อย่างไร
ดูจากเรื่องนี้แล้ว อีกฝ่ายคงไม่ใช่คนลังเลใจ
ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องก็ง่ายขึ้นแล้ว
กู้เยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับว่า “คุณคิดว่าพฤติกรรมใช้ความรุนแรงของผู้ชายรอยสักเต็มแขนเป็นแค่กรณีเดียวหรือ?”
“ห...หมายความว่ายังไง?”
หมายเลขสองยังไม่เข้าใจความหมายแฝงของคำพูดกู้เยว่ ก็ได้ยินเธอพูดต่อว่า
“ถ้าขังผู้เล่นไว้ในกรงปิดตายแห่งหนึ่ง แต่ทรัพยากรมีจำกัด อาหารก็มีอยู่นิดเดียว”
“ถ้าอยากมีชีวิตรอดในสถานการณ์แบบนั้น คุณคิดว่าควรทำยังไง?” แววตากู้เยว่ลึกล้ำจนอ่านไม่ออก
หมายเลขสองกลืนน้ำลาย ก่อนพึมพำว่า “แย่งอาหาร ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้ที่อ่อนแอก็ถูกกิน”
กู้เยว่พยักหน้าแล้วพูดต่อ “เหตุการณ์นองเลือดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งเวลาผ่านไป ผู้เล่นก็จะยิ่งโหดเหี้ยมขึ้น”
“ฆ่าคนชิงอาหาร เหยียบศพพวกพ้องเพื่อเอาชีวิตรอด”
“‘แมว’ จึงถือกำเนิดขึ้น”
!
ลมหายใจของหญิงสาวถี่กระชั้นขึ้นทันที เธอหอบหนักจนแทบพูดไม่เป็นคำ “ห...หมายความว่ายังไง?”