ป่าบนภูเขาทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้สูงใหญ่หนาทึบแผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้า หมอกบางลอยวนอยู่เป็นชั้น ๆ
ดินชื้นแฉะปะปนกับใบไม้แห้ง ส่งกลิ่นอับชื้นคลุ้งไปทั่ว เฟิร์นและมอสเลื้อยปกคลุมกิ่งก้านของต้นไม้
เสียงตะโกนด้วยความโกรธของชายคนหนึ่งแหวกความเงียบสงัดของผืนป่า
“ที่บ้าอะไรกันวะเนี่ย!! ฉันไม่เล่นเกม! ปล่อยฉันไป!”
ชายคนนั้นหอบหายใจแรง พลางตะโกนอย่างคลุ้มคลั่งไปยังพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้า
“ปัง!”
ชายที่เพิ่งพูดอยู่เมื่อครู่พลันระเบิดกลายเป็นกองเลือดเนื้อเละเทะโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้ผู้คนรอบข้างกรีดร้องออกมา
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นในอากาศกระตุ้นประสาทของทุกคน บ้างหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ บ้างสีหน้าเคร่งเครียด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนที่ตกใจจนร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหล
มือที่ขาดกระเด็นของชายคนนั้นตกลงตรงเท้ากู้เยว่ นิ้วมือยังกระตุกเบา ๆ
กู้เยว่มองภาพตรงหน้า หัวใจเต้นรัว ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น
ประหลาดเกินไปแล้ว คนเป็น ๆ ระเบิดต่อหน้าต่อตาเธอ
ก่อนระเบิด ชายคนนั้นบอกว่าไม่เล่นเกม... หรือว่าเขาก็มองเห็นเหมือนกัน?
ตรงหน้ากู้เยว่มีแผงแสงปรากฏขึ้น บนนั้นเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัด
【เริ่มเกมแมวไล่จับหนูหรือไม่?】
เมื่อนึกถึงสภาพอันน่าสยดสยองของชายคนนั้น กู้เยว่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เธอเพียงหันไปมองสีหน้าของคนอื่น ๆ
ทุกคนมีสีหน้าตื่นตระหนก ขณะมองรอยเลือดที่กระจายเต็มพื้นอย่างไม่อยากเชื่อ สายตากลับจับจ้องไปยังอากาศตรงหน้า
อืม ดูเหมือนทุกคนจะมองเห็นแผงแสง
“มีคนตาย... คนตายแล้วโว้ย นี่มันเกมบ้าอะไรวะ ฉันไม่เล่น ฉันจะออกไปจากที่นี่!” อีกคนทนภาพน่าสะพรึงตรงหน้าไม่ไหว จึงตะโกนโวยวายอย่างแตกตื่น
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียง “ปัง!” ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนร่างของเขาจะกลายเป็นหมอกเลือด
เมื่อมีคนตายต่อเนื่องกัน ทุกคนก็แตกตื่นจนถึงขีดสุด ต่างกรีดร้องพลางถอยกรูดหนีจากซากศพของทั้งสองคน
“นี่มันเรื่องอะไรกัน...”
“มีคนตายอีกแล้ว!! ที่บ้า ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“บ้าชะมัด นี่มันที่ไหนกันแน่ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?”
“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลย มีคนตายแล้ว รีบแจ้งตำรวจสิ โทรหาหน่วยรักษาความปลอดภัยเร็ว!”
“ใช่ ๆ โทรหาหน่วยรักษาความปลอดภัยก่อน”
ทุกคนถึงได้เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน พากันควานหาโทรศัพท์เพื่อหาทางติดต่อโลกภายนอก
กู้เยว่ได้ยินแล้วเพียงเม้มริมฝีปาก ยืนนิ่งอยู่กับที่
เธอไม่มีโทรศัพท์
ชีวิตของเธอขัดสน แค่จะกินให้อิ่มยังเป็นเรื่องยาก จึงไม่มีเงินเหลือพอจะซื้อโทรศัพท์
ยังดีที่คนอื่นมี ขอแค่พวกเขาติดต่อโลกภายนอกได้ก็เหมือนกัน
แต่ไม่นานทุกคนก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“ไม่จริง โทรศัพท์ฉันหายไป!”
“ของฉันก็หายไปเหมือนกัน กุญแจ กระเป๋าสตางค์ นาฬิกาข้อมือก็หายหมด”
“ของฉันก็เหมือนกัน”
“บ้าชะมัด ของฉันก็หายหมดเลย”
ทุกคนโกลาหลกันไปหมด การไม่มีโทรศัพท์หมายความว่าพวกเขาขาดการติดต่อกับโลกภายนอก และติดอยู่ในป่ารกร้างประหลาดแห่งนี้โดยไร้ที่พึ่ง
“นี่มันที่ไหนกันแน่ ใครพาฉันมาที่นี่?”
“ไม่รู้สิ ฉันนอนอยู่ดี ๆ พอตื่นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว”
“ของฉันยิ่งเหลือเชื่อกว่าอีก ก้มดูเวลาบนโทรศัพท์อยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว โทรศัพท์ก็หายไปด้วย”
“เมื่อวินาทีก่อนฉันยังนั่งกินข้าวอยู่เลย...”
“ฉันกำลังพาหมาเดินเล่น”
เสียงผู้คนพูดคุยเซ็งแซ่ทำให้กู้เยว่ขมวดคิ้วแน่น เธอไม่เหมือนคนอื่น ๆ
ก่อนมาถึงที่นี่ เธอเห็นเหตุฆาตกรรมกับตาตัวเอง
ฆาตกรฆ่าคนต่อหน้าเธอ เลือดอุ่น ๆ กระเซ็นเปื้อนทั้งตัวและใบหน้า
ตอนที่เธอกำลังหวาดกลัวสุดขีดและเตรียมจะหนี เธอก็ถูกพามาที่นี่
เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น กู้เยว่ก็ก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง
เสื้อยืดที่ใส่ไม่พอดีเปื้อนเลือด ใบหน้าและแขนก็มีรอยเลือดเช่นกัน มองแล้วชวนให้ขวัญผวา
“อ๊ะ!!” ใครคนหนึ่งร้องขึ้น
“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?”
“เลือด... เลือด!” หญิงคนหนึ่งกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พลางชี้นิ้วไปทางกู้เยว่ มือสั่นเทาขณะถอยหลังไปหลายก้าว
“ตัวเธอมีเลือดเต็มไปหมดเลย!!”
ตอนนั้นเองทุกคนถึงสังเกตเห็นกู้เยว่ที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว พวกเขาสูดหายใจเฮือก ต่างหวาดกลัวจนถอยหลังไปสองก้าว เว้นระยะห่างจากเธอ
พวกเขาเพิ่งผ่านเหตุการณ์น่าสะพรึงมา พอเห็นกู้เยว่ที่เปื้อนเลือดทั้งตัว จึงรู้สึกขนลุกขนพองยิ่งกว่าเดิม
กู้เยว่เข้าใจทันทีว่ารูปลักษณ์ของเธอทำให้คนเหล่านั้นตกใจ เธอกระแอมแล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้สงบที่สุด
“เลือดพวกนี้ไม่ใช่เลือดของฉัน ไม่ต้องกลัว”
ชายร่างกำยำที่สักลายเต็มแขนขมวดคิ้ว ก่อนขึ้นเสียงเพื่อรวบรวมความกล้า
“แล้วเธอไปโดนแบบนั้นมาได้ยังไง?”
“เลือดไก่” กู้เยว่เม้มริมฝีปาก “ก่อนเข้ามาในเกม ฉันกำลังเชือดไก่อยู่”
กู้เยว่โกหกเล็กน้อย กลิ่นคาวเลือดปกปิดไม่ได้ เธอจึงจำต้องพูดแบบนี้
อย่างไรเสีย ถ้าพูดความจริงก็ต้องทำให้ทุกคนแตกตื่นและสงสัยแน่นอน
ทุกคนมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่ แต่ยังคงอยู่ห่างจากกู้เยว่พลางจับตาดูเธออย่างระมัดระวัง
ชายสักลายเต็มแขนหรี่ตามองกู้เยว่อย่างระแวดระวังเช่นกัน “เชือดไก่เหรอ เธอมีหลักฐานอะไรว่าเชือดไก่อยู่?”
กู้เยว่เงียบไป เรื่องแบบนี้จะพิสูจน์ได้อย่างไร ชายคนนี้คาดคั้นเกินไปแล้ว
“ฉันถามเธออยู่นะ!”
ชายคนนั้นขึ้นเสียง ความเงียบของกู้เยว่ทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าเธอมีพิรุธ
ขณะที่กู้เยว่กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรให้ชายคนนั้นเลิกสงสัย
เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเธอ
“ต้องการเริ่มเกมแมวไล่จับหนูหรือไม่”
“นับถอยหลัง 10 วินาที ผู้เล่นที่ไม่เลือกภายในเวลาที่กำหนดจะถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ”
“10”
“9”
“8”
เสียงนับถอยหลังไร้อารมณ์กดทับประสาทของทุกคน ราวกับยมทูตกำลังประกาศเวลาที่เหลือในชีวิตของพวกเขา
ทุกคนสะดุ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ไม่มีใครสนใจรอยเลือดบนตัวกู้เยว่อีก ต่างจ้องตัวเลือกสองข้อเบื้องหน้าอย่างหวาดกลัว
‘ใช่’ หรือ ‘ไม่’
กู้เยว่เองก็ต้องเลือกเช่นกัน เธอขมวดคิ้วแน่น
ถ้าเธอจำไม่ผิด คนสองคนที่ระเบิดไปเมื่อครู่นี้ต่างปฏิเสธที่จะเล่นเกม พวกเขาพูดว่าไม่เล่นเกม แล้ววินาทีถัดมาก็ร่างแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
จากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนพวกเขาไม่มีสิทธิ์เลือกเลย
เลือก ‘ไม่’ ก็จะระเบิด ตายจนไม่เหลือแม้แต่ศพ
เลือก ‘ใช่’ อย่างน้อยก็อาจยังมีโอกาสรอด
แต่เกมนี้เป็นเกมแบบไหนกันแน่ ยังไม่มีใครรู้
ไม่ว่าจะเลือกข้อไหนก็อันตรายทั้งนั้น
กู้เยว่กลืนน้ำลาย ปลายนิ้วจิกฝ่ามือ หวังใช้ความเจ็บปวดช่วยให้ตัวเองสงบลงโดยเร็ว
เธอต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว
เมื่อเหลือเวลาเพียง 5 วินาที กู้เยว่ก็เตรียมใจได้ในที่สุด เธอสูดหายใจลึกแล้วกัดฟันตะโกนออกมา
“ฉันเข้าร่วม!”
ทุกคนต่างตกอยู่ในความทุกข์ทรมานราวกับจมน้ำลึกและถูกไฟแผดเผา ตัดสินใจไม่ได้เสียที
ไม่มีใครรู้ว่าหลังเลือกเข้าร่วมแล้ว จะต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมหรือไม่
เมื่อเห็นคนที่กล้าเลือกก่อนยังปลอดภัย ทุกคนก็โล่งใจ เลิกลังเลแล้วทยอยเลือกเข้าร่วมเกม
“ฉันเข้าร่วม!!”
“ฉันด้วย!!”
“ฉันเลือกใช่!”
...
“3”
“2”
“1”
“ยินดีต้อนรับผู้เล่นทุกท่านสู่ ‘เกมแมวไล่จับหนู’”
“ภารกิจ: จงเอาชีวิตรอด”
“คำใบ้: ‘แมว’ จะฆ่าคน ระวังอย่ากลายเป็นเหยื่อ”