บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 10 หลี่จิ้ง

6 นาที· 1.4K คำ

“แม่! หนูกลับมาแล้ว” หลี่จิ้งจูงฉันมาที่บ้านเหมือนลากหมาน้อย

แม่ของหลี่จิ้งแม้จะเพิ่งวัยสี่สิบกว่า แต่ผมหงอกเต็มศีรษะ ริ้วรอยบนหน้าผากก็มากมาย ดูอิดโรยผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย

“เสี่ยวจิ้ง... นี่ใครน่ะ? เพื่อนหรอ?”

“ไม่ใช่หรอกแม่” หลี่จิ้งกระตุกแขนฉันพลางว่า “แม่ หนูจับไอ้หนุ่มนี้ได้แถวริมคูเมือง มันท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี สงสัยว่ามันจะช็อตปลา”

“ช็อตปลา?” แม่ของหลี่จิ้งถามฉันด้วยความสงสัย “หนุ่มน้อย เธอเป็นคนช็อตปลาหรอ?”

ฉันรีบอธิบายว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันไม่ใช่พวกช็อตปลาเลยสักนิด

แม่ของหลี่จิ้งมองฉันอย่างเมตตา ส่ายหัวพลางยิ้ม “ฉันมองว่าหนุ่มน้อยก็ไม่ใช่คนช็อตปลาหรอก เสี่ยวจิ้ง คราวนี้เธอเข้าใจผิดแล้ว ยังจับคนมาจนถึงบ้านอีก ไปขอโทษเขาเร็วเข้า”

ต่อมาฉันถึงเข้าใจสถานการณ์ รู้ว่าเหตุใดหลี่จิ้งถึงต้องจับคนช็อตปลา

นั่นเป็นเพราะสำนักป่าไม้ซุ่นเต๋อตั้งค่าหัวนำจับ ยุคนั้นระบบนิเวศแม่น้ำฉางเจียงเสียหายหนัก ปลาสเตอร์เจียนจีนและโลมาครีบขาวฉางเจียงใกล้สูญพันธุ์ ทางการตัดสินใจขั้นเด็ดขาดจะอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแม่น้ำภายในประเทศ การเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็ลามมาถึงซุ่นเต๋อ

ใครก็ตามที่จับคนช็อตปลาหรือระเบิดปลาได้ ก็ไปรับเงินรางวัลที่สำนักป่าไม้ได้ จับได้หนึ่งคน รางวัลหนักถึงห้าร้อยหยวน!

นั่นคือเหตุผลที่สาวน้อยหลี่จิ้งไม่ยอมปล่อยฉัน เธอคิดว่าฉันเป็นพวกช็อตปลา อยากพาฉันไปส่งที่สำนักป่าไม้เพื่อแลกรางวัล...

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป