“แม่! หนูกลับมาแล้ว” หลี่จิ้งจูงฉันมาที่บ้านเหมือนลากหมาน้อย
แม่ของหลี่จิ้งแม้จะเพิ่งวัยสี่สิบกว่า แต่ผมหงอกเต็มศีรษะ ริ้วรอยบนหน้าผากก็มากมาย ดูอิดโรยผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย
“เสี่ยวจิ้ง... นี่ใครน่ะ? เพื่อนหรอ?”
“ไม่ใช่หรอกแม่” หลี่จิ้งกระตุกแขนฉันพลางว่า “แม่ หนูจับไอ้หนุ่มนี้ได้แถวริมคูเมือง มันท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี สงสัยว่ามันจะช็อตปลา”
“ช็อตปลา?” แม่ของหลี่จิ้งถามฉันด้วยความสงสัย “หนุ่มน้อย เธอเป็นคนช็อตปลาหรอ?”
ฉันรีบอธิบายว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันไม่ใช่พวกช็อตปลาเลยสักนิด
แม่ของหลี่จิ้งมองฉันอย่างเมตตา ส่ายหัวพลางยิ้ม “ฉันมองว่าหนุ่มน้อยก็ไม่ใช่คนช็อตปลาหรอก เสี่ยวจิ้ง คราวนี้เธอเข้าใจผิดแล้ว ยังจับคนมาจนถึงบ้านอีก ไปขอโทษเขาเร็วเข้า”
ต่อมาฉันถึงเข้าใจสถานการณ์ รู้ว่าเหตุใดหลี่จิ้งถึงต้องจับคนช็อตปลา
นั่นเป็นเพราะสำนักป่าไม้ซุ่นเต๋อตั้งค่าหัวนำจับ ยุคนั้นระบบนิเวศแม่น้ำฉางเจียงเสียหายหนัก ปลาสเตอร์เจียนจีนและโลมาครีบขาวฉางเจียงใกล้สูญพันธุ์ ทางการตัดสินใจขั้นเด็ดขาดจะอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแม่น้ำภายในประเทศ การเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็ลามมาถึงซุ่นเต๋อ
ใครก็ตามที่จับคนช็อตปลาหรือระเบิดปลาได้ ก็ไปรับเงินรางวัลที่สำนักป่าไม้ได้ จับได้หนึ่งคน รางวัลหนักถึงห้าร้อยหยวน!
นั่นคือเหตุผลที่สาวน้อยหลี่จิ้งไม่ยอมปล่อยฉัน เธอคิดว่าฉันเป็นพวกช็อตปลา อยากพาฉันไปส่งที่สำนักป่าไม้เพื่อแลกรางวัล...