เขตหนานเฟิง ซุ่นเต๋อ
ริมทางมีร้านอาหารเล็ก ๆ มากมาย ผู้คนกำลังนั่งกินข้าวกัน ฉันเดินหาจังหวะอยู่หลายรอบ หลายครั้งอยากจะโปรยซ่านถู่ทิ้ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าลงมือ เพราะนี่เป็นครั้งแรก ถึงก่อนหน้าจะมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่พอถึงเวลาจริง ใจก็หวั่น ๆ กลัว
ฉันกลัวเหลือเกินว่าจะมีคนใส่เครื่องแบบมาตบไหล่ฉัน ถามว่าฉันทำอะไร
เดินวกวนไปมา สุดท้ายฉันก็มาถึงริมแม่น้ำสายเล็ก มองเห็นแม่น้ำนี้ ฉันตาเป็นประกาย ใจก็คิดแผนออก
ซุ่นเต๋อเป็นถิ่นอุดมด้วยทรัพยากรน้ำ ที่นี่แหล่งน้ำสมบูรณ์มาก ตอนนั้นฉันคิดว่า ผงเทา ๆ ขาว ๆ พอลงแม่น้ำก็กลายเป็นโคลน ไม่มีใครดูออกแน่
มองซ้ายขวาไม่มีใคร ฉันรีบเปิดเป้สะพายหลัง เตรียมเทผงลงน้ำ
"เดี๋ยว! หยุดนะ!"
"ทำอะไรน่ะ!"
จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนใส ๆ ดังมาจากด้านหลัง ตกใจจนเกือบหัวทิ่มลงแม่น้ำ
ใจเต้นระรัวหันไป เห็นเด็กสาวคนหนึ่งเท้าสะเอวชี้หน้าฉัน
เด็กสาวคนนี้ใส่ชุดนักเรียน มัดผมหางม้า หน้าแดงระเรื่อ ต้นแขนมีปลอกแขนผ้าสีแดง ปักอักษรว่า อนุรักษ์แม่น้ำ
"ก็แกน่ะแหละ! มองอะไร! เมื่อกี้แกจะโยนอะไรลงน้ำ คิดจะทิ้งขยะใช่ไหม!"
ซิปเป้ยังไม่ได้รูด ฉันใจเต้นโครมคราม รีบโบกมือปฏิเสธ "ปะ...เปล่า ฉันไม่ได้ทิ้งขยะ"
"โกหก! ฉันเห็นกับตา ในเป้แกมีอะไร! ให้ฉันดู!" เธอตะโกนพลางเดินตรงมาทางฉัน