บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 32 เสียงระฆัง

8 นาที· 1.9K คำ

บทที่ 32 เสียงทำนอง

“ตาย... นั่นหัวคนตาย!” พอมือแตะรูสองรูนั้น ผมก็รู้ทันทีว่าลูกทรงกลมข้างในห่อกะโหลกศีรษะเอาไว้

สีหน้าของไฝหนึ่งเม็ดเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอยังมีปฏิกิริยาดีกว่าผม

เธอฝืนใจพูดว่า “อวิ๋นเฟิง แกเป็นผู้ชายตัวโต ยังเป็นโจรขุดสุสานอีก จะกลัวกะโหลกอะไร! ถ้าเอ้อร์หลิงอยู่ที่นี่ ยังกล้าจูบไอ้นี่เลยด้วยซ้ำ”

“หลบไป! ฉันจัดการเอง!” เธอขมวดคิ้วเรียว ก่อนลงมือทันที

เพราะก่อนหน้านี้ผมทุบลูกทรงกลมจนเกิดรอยแยกใหญ่ไปแล้ว คราวนี้เธอจึงไม่ต้องออกแรงมาก ใช้หินทุบไม่กี่ครั้งก็เปิดมันออกได้

คราวนี้เห็นชัดเต็มตา การคาดเดาของผมก่อนหน้านี้ไม่ผิด ข้างในลูกทรงกลมห่อกะโหลกคนตายเอาไว้จริง ๆ

กะโหลกบางส่วนผุกร่อนไปตามกาลเวลา ที่ชวนให้ประหลาดใจก็คือ บนผิวกะโหลกมีชั้นทองเคลือบอยู่หลายจุด ชั้นทองเหล่านั้นเรียงสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ดูไม่เหมือนตัวอักษร แต่คล้ายสัญลักษณ์ลวดลายบางอย่างมากกว่า

ผมเคยได้ยินถึงงานช่างโบราณอย่างการเคลือบทองบนทองแดงและเงิน การฝังแผ่นทองบาง การฝังลายทองเงิน และการตีเส้นทองเงิน แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีการนำเทคนิคเคลือบทองมาใช้กับกะโหลกคนตายมาก่อน

ชั้นทองเคลือบรอบเบ้าตาของกะโหลกเปล่งประกายเหลืองอร่าม เมื่ออยู่คู่กับกะโหลกสีดำสนิทแล้วให้ความรู้สึกพิกลชวนขนลุก

ไฝหนึ่งเม็ดขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ฉันทำงานส่งกำลังบำรุงให้แก๊งหนึ่งในเฉิงเต๋อ ฉันเคยเห็นของคล้ายกัน แต่ชิ้นนั้นไม่ใช่กะโหลก เป็นกระดูกนิ้วมือคนท่อนเล็ก ๆ ตอนนั้นป้าโถวของแก๊งบอกฉันว่าของชิ้นนี้มาจากยุคชุนชิว ยุคจั้นกั๋ว”

เธอเงยหน้ามองของสำริดทรงสี่เหลี่ยมคางหมูที่แขวนอยู่บนเพดานถ้ำ แล้วพูดว่า “อวิ๋นเฟิง แกเล็งแม่นดีนะ มองคร่าว ๆ มีตั้งหลายสิบชิ้น ทุบลงมาสักชิ้น แล้วเรามาศึกษากัน”

“อืม” ผมพยักหน้ารับ

ตรงนี้สูงเกินกว่าจะกระโดดคว้าได้ ผมจึงใช้วิธีเดิม เอาหินขว้างใส่ โดยจงใจเลือกก้อนที่ใหญ่หน่อย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป