บทที่ 32 เสียงทำนอง
“ตาย... นั่นหัวคนตาย!” พอมือแตะรูสองรูนั้น ผมก็รู้ทันทีว่าลูกทรงกลมข้างในห่อกะโหลกศีรษะเอาไว้
สีหน้าของไฝหนึ่งเม็ดเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอยังมีปฏิกิริยาดีกว่าผม
เธอฝืนใจพูดว่า “อวิ๋นเฟิง แกเป็นผู้ชายตัวโต ยังเป็นโจรขุดสุสานอีก จะกลัวกะโหลกอะไร! ถ้าเอ้อร์หลิงอยู่ที่นี่ ยังกล้าจูบไอ้นี่เลยด้วยซ้ำ”
“หลบไป! ฉันจัดการเอง!” เธอขมวดคิ้วเรียว ก่อนลงมือทันที
เพราะก่อนหน้านี้ผมทุบลูกทรงกลมจนเกิดรอยแยกใหญ่ไปแล้ว คราวนี้เธอจึงไม่ต้องออกแรงมาก ใช้หินทุบไม่กี่ครั้งก็เปิดมันออกได้
คราวนี้เห็นชัดเต็มตา การคาดเดาของผมก่อนหน้านี้ไม่ผิด ข้างในลูกทรงกลมห่อกะโหลกคนตายเอาไว้จริง ๆ
กะโหลกบางส่วนผุกร่อนไปตามกาลเวลา ที่ชวนให้ประหลาดใจก็คือ บนผิวกะโหลกมีชั้นทองเคลือบอยู่หลายจุด ชั้นทองเหล่านั้นเรียงสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ดูไม่เหมือนตัวอักษร แต่คล้ายสัญลักษณ์ลวดลายบางอย่างมากกว่า
ผมเคยได้ยินถึงงานช่างโบราณอย่างการเคลือบทองบนทองแดงและเงิน การฝังแผ่นทองบาง การฝังลายทองเงิน และการตีเส้นทองเงิน แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีการนำเทคนิคเคลือบทองมาใช้กับกะโหลกคนตายมาก่อน
ชั้นทองเคลือบรอบเบ้าตาของกะโหลกเปล่งประกายเหลืองอร่าม เมื่ออยู่คู่กับกะโหลกสีดำสนิทแล้วให้ความรู้สึกพิกลชวนขนลุก
ไฝหนึ่งเม็ดขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ฉันทำงานส่งกำลังบำรุงให้แก๊งหนึ่งในเฉิงเต๋อ ฉันเคยเห็นของคล้ายกัน แต่ชิ้นนั้นไม่ใช่กะโหลก เป็นกระดูกนิ้วมือคนท่อนเล็ก ๆ ตอนนั้นป้าโถวของแก๊งบอกฉันว่าของชิ้นนี้มาจากยุคชุนชิว ยุคจั้นกั๋ว”
เธอเงยหน้ามองของสำริดทรงสี่เหลี่ยมคางหมูที่แขวนอยู่บนเพดานถ้ำ แล้วพูดว่า “อวิ๋นเฟิง แกเล็งแม่นดีนะ มองคร่าว ๆ มีตั้งหลายสิบชิ้น ทุบลงมาสักชิ้น แล้วเรามาศึกษากัน”
“อืม” ผมพยักหน้ารับ
ตรงนี้สูงเกินกว่าจะกระโดดคว้าได้ ผมจึงใช้วิธีเดิม เอาหินขว้างใส่ โดยจงใจเลือกก้อนที่ใหญ่หน่อย