ตอนที่ 33 คนประหลาด
“วิ่ง... วิ่ง...”
ผมกับไฝหนึ่งเม็ดพยุงกันและกัน วิ่งโซเซไปตามริมฝั่งแม่น้ำใต้ดิน
เบื้องหลังมีเสียงระฆังดังกังวาน
กระแสน้ำใต้ดินปั่นป่วนอยู่ในความมืด ผิวน้ำค่อย ๆ ก่อตัวเป็นวังน้ำวนเล็ก ๆ ดังที่ไฝหนึ่งเม็ดบอกไว้ ใต้น้ำมีกลไกขนาดมหึมาคล้ายกงล้อ กงล้อใต้น้ำนี้ขับเคลื่อนโซ่สำริด โซ่สำริดลากหัวมนุษย์ชุบทอง และสุดท้ายหัวมนุษย์ก็ฟาดเข้ากับระฆังเหรียญ
ผมใช้มือปิดจมูกแน่นสุดแรง แต่โลหิตสีชาดก็ยังซึมผ่านช่องนิ้วมือ หยดลงมาไม่หยุด
ตอนนั้นเอง ไฝหนึ่งเม็ดพลันนึกอะไรขึ้นได้ เธอตะโกนใส่ผมว่า “อุดหู! วิ่งกลับ!”
พูดจบ เธอก็ลากผมวิ่งย้อนกลับโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมถาม
วิ่งมาตั้งไกลแล้ว ยังจะให้วิ่งกลับอีก นั่นไม่เท่ากับเดินไปตายหรือไง! ผมไม่เข้าใจเจตนาของเธอ แต่ก็ถูกเธอลากให้ถอยกลับไป
ถึงจะอุดหูแล้ว แต่นี่เป็นการวิ่งย้อนกลับ ยิ่งเข้าใกล้แหล่งกำเนิดเสียง เยื่อแก้วหูของผมก็ยิ่งเจ็บปวด
ผมคลานปนวิ่งกลับมาถึงจุดเดิม
“ทิ้ง... ทิ้งระฆัง...” เสื้อบริเวณหน้าอกของไฝหนึ่งเม็ดเปียกชุ่มไปด้วยเลือดกำเดาของเธอเกือบครึ่ง เสียงพูดแผ่วเบาเหลือเกิน
ผมฝืนทนความเจ็บปวดในหู ปลดเสื้อออก แล้วเหวี่ยงระฆังเหรียญที่แบกไว้บนหลังลงไปในแม่น้ำใต้ดินอย่างแรง
แทบจะในเวลาเดียวกัน
เสียงระฆังพลันเงียบสนิท
หัวกะโหลกชุบทองที่ห้อยอยู่กับโซ่สำริดขาดแรงขับเคลื่อน จึงแกว่งต่ออีกไม่กี่ครั้งด้วยแรงเฉื่อย
แม่น้ำใต้ดินกลับคืนสู่ความสงบ ราวกับก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมกับไฝหนึ่งเม็ดนอนแผ่เคียงกันอยู่บนพื้น หอบหายใจเสียงดัง