บทที่ 40 ผีแห่งขุนเขา
กองไฟเริ่มมอดลง เฉินเจี้ยนเชิงเตะฟืนแห้งสองท่อนเข้าไป กองไฟจึงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
“อวิ๋นเฟิง ไปเอาหมวกออก” พี่แดงสั่งพลางยื่นมีดสั้นให้ผม
“ได้...”
ผมจับมีดสั้นไว้ด้วยสองมือ ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง
ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเตะหมวกปีกกว้างใบใหญ่ที่คลุมหัวเจ้าสิ่งนั้นออก
ใต้หมวกกลับเป็นใบหน้าของลิง!
ไม่สิ ไม่ใช่
พูดให้ถูกคือ บอกว่าเป็นหน้าลิงไม่ได้ ต้องบอกว่าเหมือนหน้าลิงมากกว่า
พวกเราสบตากัน ต่างคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
เจ้าสิ่งนี้มีใบหน้าเรียวยาว จมูกยื่นออกมา ขนสองข้างปากเป็นสีแดงสด หน้าผากมีขนสีขาวปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ดวงตาเล็กจิ๋ว ดูแล้วชวนขนลุกอย่างยิ่ง
ตอนนี้มันหลับตา ปากอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง และตายไปแล้ว
“เอ๊ะ? เจ้าสิ่งนี้ใช่ตัวนั้นหรือเปล่า?” เฉินเจี้ยนเชิงหันไปมองพี่แดงกะทันหัน
พี่แดงเพ่งดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วตอบว่า “ยืนยันไม่ได้ ไม่เคยเห็นมาก่อน”
เห็นทั้งสองคนพูดจาคลุมเครือใส่กัน ผมก็เริ่มร้อนใจ จึงถามพี่แดงว่ารู้อะไรอยู่บ้างหรือเปล่า
พี่แดงบอกผมว่า เจ้าสิ่งนี้อาจเป็นซานเซียวในตำนานพื้นบ้าน หรือก็คือภูตผีปีศาจแห่งขุนเขา
พี่แดงทยอยเล่าเรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้ให้ผมฟัง
เมื่อก่อน ในป่าลึกแถบชนบท หากถามพรานเฒ่าผู้มากประสบการณ์ว่าสิ่งใดในภูเขาร้ายกาจที่สุด และสิ่งใดลี้ลับน่ากลัวที่สุด คำตอบของพรานเฒ่าหลายคนแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ไม่ใช่เสือหรือเสือดาว
ซานเซียว
บางพื้นที่เรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าผีแห่งขุนเขาหรือเทพแห่งขุนเขา ซานเซียวมีทั้งตัวผู้และตัวเมีย ซานเซียวตัวผู้ชอบกินคน มีตัณหาราคะ และชอบข่มขืนหญิงมนุษย์ ส่วนซานเซียวตัวเมียชอบแกล้งคน ชอบปลอมตัวเป็นเด็กมนุษย์แล้วปะปนเข้าไปในฝูงชน เล่นเกมกับเด็ก ๆ หากเล่นจนสนุกขึ้นมา ก็จะลักพาตัวเด็กไป