ตอนที่ 41 แท่นบูชายัญ
เมื่อเห็นตัวสุดท้ายของพวกมันเข้าไปแล้ว พวกเราก็เริ่มลงมือ
ตอนแรก พื้นที่ในถ้ำแคบและเตี้ยมาก พวกเราต้องก้มตัวเดิน ถ้าเผลอยืดตัวขึ้นมาก็จะหัวชนเพดานถ้ำ
เมื่อไม่เห็นเงาของสิ่งเหล่านั้นแล้ว พวกเราก็เร่งฝีเท้า
ยิ่งเดิน พื้นที่ก็ยิ่งกว้างขึ้น
เบื้องหน้าปรากฏทางออกที่ดูคล้ายประตู มีแสงสลัว ๆ ส่องลอดออกมา
“ถึงทางตันแล้วหรือ?” เฉินเจี้ยนเชิงถาม
พี่แดงส่ายหน้า “ไม่รู้ รีบไปดูกันเถอะ อย่าให้ตามพวกมันไม่ทัน”
ฉันว่องไวที่สุด จึงวิ่งนำไปก่อน
แต่พอไปถึงด้านหน้า ฉันกลับเบรกไม่ทัน เกือบตกลงไป
เศษหินกลิ้งหล่นลงไป เฉินเจี้ยนเชิงคว้าฉันจากด้านหลังไว้ได้ทันที
“รีบร้อนอะไรขนาดนั้น อยากตายหรือไง!”
ฉันยังขวัญเสียไม่หาย จึงถอยหลังไปสองก้าว
ตรงหน้า จากถ้ำแห่งนี้ลงไปถึงพื้นด้านล่างสูงอย่างน้อยยี่สิบเมตร
มีเชือกที่ถักจากเถาวัลย์ห้อยลงไป เห็นได้ชัดว่าถ้าจะลงไป นี่คือทางเดียว
“นักจัดเลี้ยงเฉิน แขนขาเล็กแค่นี้ ไหวหรือ?” เฉินเจี้ยนเชิงหันมาถาม
“ห่วงตัวเองอย่าให้ตกลงไปตายก็พอ เรื่องคนอื่นไม่ต้องให้แกเป็นห่วง” พี่แดงสวนกลับ
“ได้ งั้นฉันลงไปก่อน จะได้สำรวจทางให้พวกเธอ” เขาจับเชือกเถาวัลย์ไว้
ดูจากท่าทางตอนที่เขาไต่ลงไปก็รู้ว่าเป็นมืออาชีพ เขารู้จักใช้ขาถีบผนังเพื่อควบคุมความเร็วในการลง
ความสูงยี่สิบกว่าเมตร ใช้เวลาเพียงห้าหกนาที เขาก็ลงไปถึงพื้นด้านล่าง
เฉินเจี้ยนเชิงปล่อยเชือกด้านล่าง แล้วโบกแขนให้ฉันกับพี่แดง เป็นสัญญาณให้ลงไปได้