บทที่ 39 ผู้ลอบมอง
มองรอยเท้าที่ทิ้งไว้บนพื้น ฉันกลืนน้ำลายอย่างตึงเครียด พี่แดงกับเฉินเจี้ยนเชิงก็มีสีหน้าไม่สู้ดี
พวกเราถูกแอบมองเข้าแล้ว
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ไม่รู้ว่าสิ่งนี้เป็นคนหรือผี
พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ที่นี่อาจไม่ได้มีแค่พวกเราสามคน แต่อาจมีสิ่งอื่นอยู่ด้วย
ความหวาดกลัวเกิดจากความไม่รู้ ยิ่งคิดพวกเราก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวา แม้แต่เฉินเจี้ยนเชิงก็ไม่กล้าโวยวายเหมือนก่อนแล้ว
“ชะ...ช่างดินเฉิน เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นคนในแก๊งของพวกคุณ ในแก๊งมีคนแคระหรือคนพิการรูปร่างเตี้ยแบบนั้นไหม” ฉันลองถามเขา
“ไม่มี” เฉินเจี้ยนเชิงขมวดคิ้วตอบ “ก่อนหน้านี้ นอกจากผมกับจือกัวแล้ว พี่น้องคนอื่นก็เกิดเรื่องกันหมดแล้ว อีกอย่าง ในทีมเราก็ไม่มีคนพิการแบบนี้”
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกะทันหัน พวกเราจึงไม่กล้าเดินทางต่อโดยพลการ ทั้งสามคนปรึกษากันแล้วตกลงว่าจะพักอยู่ที่เดิมสักคืน เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง
ตอนกลางคืนพวกเราผลัดกันเฝ้ายาม ไม่มีใครกล้านอนหลับสนิท ถึงคราวฉันเฝ้ายาม ช่วงเวลาของฉันคือตีหนึ่งถึงตีสาม
เฉินเจี้ยนเชิงเป็นคนก่อกองไฟ โดยใช้ไม้จุดไฟสมัยเก่า แถวนี้มีของที่เผาได้ไม่น้อย พวกเราเก็บกิ่งไม้กับท่อนไม้ที่ผุแห้งมาเป็นเชื้อเพลิง
ที่พักชั่วคราวของพวกเราอยู่ติดกับเนินดินเล็ก ๆ ลูกนั้น เพราะบริเวณนี้มีพืชพรรณน้อยกว่าเมื่อเทียบกับที่อื่น
ฉันเฝ้ากองไฟอยู่ ราวตีสองกว่าในช่วงหลังเที่ยงคืน หนังตาก็เริ่มจะปิด ง่วงจนแทบทนไม่ไหว แต่ตอนนี้เป็นเวรของฉัน ฉันบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าห้ามหลับ สุดท้ายทนไม่ไหวจึงหยิกเนื้อต้นขาตัวเองแรง ๆ หลายที