ข้าก็ล้วงกระสอบหนังงูออกมาแล้วย่อตัวลง ยัดสัมฤทธิ์เข้าไปข้างใน
พวกกระถางกลมกระถางเหลี่ยมพวกนั้นหนัก ข้ายกอย่างยากลำบาก ซานเกอรู้ใจข้า เขาให้ข้าเก็บชิ้นเล็ก ๆ ใส่
ข้าก็เลยเก็บพวกถ้วยสัมฤทธิ์กับจอกสัมฤทธิ์รุ่นเล็ก ของสัมฤทธิ์พวกนี้กองรวมกันไม่ได้ดูผิดแปลกอะไร เพราะในยุคซีโจวชุนชิว ของพวกนี้ล้วนเป็นเครื่องใช้ในครัว
กระถางสัมฤทธิ์ใช้ต้มเนื้อ จอกใช้ดื่มเหล้า ถ้วยสัมฤทธิ์ใช้ใส่เกลือใส่เครื่องปรุง ถ้วยสัมฤทธิ์นี่ก็เหมือนกับถ้วยน้ำจิ้มเวลาพวกเราคนยุคใหม่กินเกี๊ยวจิ้มน้ำส้มนั่นแหละ
อะไรที่เรียกว่าใช้กระสอบเก็บเงิน ตอนนี้ข้าก็กำลังใช้กระสอบเก็บเงินอยู่
ข้าค่อนข้างผอม แรงก็น้อย มองดูกระสอบตัวเองว่าแน่นพอดีแล้ว ข้าก็เตรียมเอาขึ้นไปส่งก่อนเที่ยวหนึ่ง
ข้าบิดคอซ้ายทีขวาที ตอนนั้น ไฟฉายคาดหัวส่องไปตรงมุมหนึ่งของห้องข้าง
“อืม? นั่นอะไรน่ะ? ไหกระเบื้อง?”
“รองเกอ! ดูเร็ว! มีไห!”
ซุนรองกำลังง่วนอยู่กับการยัดกระถางสัมฤทธิ์ใส่กระสอบ เขาตกใจกับเสียงดังลั่นของข้า
“เฮ้ย อวิ๋นเฟิง ไอ้หมอนี่เอะอะอะไรของแก ตกใจแทบตาย”
ข้าบอกรองเกอ ตรงมุมกำแพงมีไหใหญ่ ใหญ่มาก
เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "นั่นมันภาชนะดินเผาหยาบ จะมีค่าอะไรเทียบสัมฤทธิ์ได้ ใหญ่เกินไปจนขนลงเขาไม่ได้ ขายได้แค่ไม่กี่ร้อยพัน ไม่คุ้มค่าน้ำพักน้ำแรง เราไม่เอาของพรรค์นั้นหรอก"
ฟังคำของซุนรองแล้ว มองดูไหกระเบื้องใบใหญ่ที่มีฝาหินปิดอยู่อีกที สุดท้ายข้าก็ไม่ได้เข้าไป
แบกกระสอบสัมฤทธิ์เต็มหนึ่งกระสอบอย่างทุลักทุเล เดินลุยน้ำกลับไป ตอนนั้นเชือกเส้นหนึ่งหย่อนลงมาจากปล่องบนคูหาทางเดิน