บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 8 ไหกระเบื้อง

6 นาที· 1.5K คำ

ข้าก็ล้วงกระสอบหนังงูออกมาแล้วย่อตัวลง ยัดสัมฤทธิ์เข้าไปข้างใน

พวกกระถางกลมกระถางเหลี่ยมพวกนั้นหนัก ข้ายกอย่างยากลำบาก ซานเกอรู้ใจข้า เขาให้ข้าเก็บชิ้นเล็ก ๆ ใส่

ข้าก็เลยเก็บพวกถ้วยสัมฤทธิ์กับจอกสัมฤทธิ์รุ่นเล็ก ของสัมฤทธิ์พวกนี้กองรวมกันไม่ได้ดูผิดแปลกอะไร เพราะในยุคซีโจวชุนชิว ของพวกนี้ล้วนเป็นเครื่องใช้ในครัว

กระถางสัมฤทธิ์ใช้ต้มเนื้อ จอกใช้ดื่มเหล้า ถ้วยสัมฤทธิ์ใช้ใส่เกลือใส่เครื่องปรุง ถ้วยสัมฤทธิ์นี่ก็เหมือนกับถ้วยน้ำจิ้มเวลาพวกเราคนยุคใหม่กินเกี๊ยวจิ้มน้ำส้มนั่นแหละ

อะไรที่เรียกว่าใช้กระสอบเก็บเงิน ตอนนี้ข้าก็กำลังใช้กระสอบเก็บเงินอยู่

ข้าค่อนข้างผอม แรงก็น้อย มองดูกระสอบตัวเองว่าแน่นพอดีแล้ว ข้าก็เตรียมเอาขึ้นไปส่งก่อนเที่ยวหนึ่ง

ข้าบิดคอซ้ายทีขวาที ตอนนั้น ไฟฉายคาดหัวส่องไปตรงมุมหนึ่งของห้องข้าง

“อืม? นั่นอะไรน่ะ? ไหกระเบื้อง?”

“รองเกอ! ดูเร็ว! มีไห!”

ซุนรองกำลังง่วนอยู่กับการยัดกระถางสัมฤทธิ์ใส่กระสอบ เขาตกใจกับเสียงดังลั่นของข้า

“เฮ้ย อวิ๋นเฟิง ไอ้หมอนี่เอะอะอะไรของแก ตกใจแทบตาย”

ข้าบอกรองเกอ ตรงมุมกำแพงมีไหใหญ่ ใหญ่มาก

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "นั่นมันภาชนะดินเผาหยาบ จะมีค่าอะไรเทียบสัมฤทธิ์ได้ ใหญ่เกินไปจนขนลงเขาไม่ได้ ขายได้แค่ไม่กี่ร้อยพัน ไม่คุ้มค่าน้ำพักน้ำแรง เราไม่เอาของพรรค์นั้นหรอก"

ฟังคำของซุนรองแล้ว มองดูไหกระเบื้องใบใหญ่ที่มีฝาหินปิดอยู่อีกที สุดท้ายข้าก็ไม่ได้เข้าไป

แบกกระสอบสัมฤทธิ์เต็มหนึ่งกระสอบอย่างทุลักทุเล เดินลุยน้ำกลับไป ตอนนั้นเชือกเส้นหนึ่งหย่อนลงมาจากปล่องบนคูหาทางเดิน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป