บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 7 ปิศาจร้าย

6 นาที· 1.4K คำ

ซุนรองยิ่งพูดยิ่งเดือดดาล เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ดูคล้ายพร้อมจะลงมือตีคนได้ทุกเมื่อ

ซุนสามก็ส่ายหัวถอนหายใจ จากนั้นกดปุ่มวิทยุสื่อสาร พูดว่า "ป้าโถว ข้างล่างมีสถานการณ์ใหม่แล้ว หลุมนี้มีคนล้วงไปก่อนแล้ว"

วิทยุเงียบไปหนึ่งนาที จากนั้นหวังป้าโถวถามเสียงเย็น "โดนล้วงตอนไหน พวกเจ้าเข้าไปในห้องบรรจุศพหลักแล้วเหรอ"

"ยัง ยังอยู่ในทางเดินสุสาน เมื่อกี้น้ำที่ขังไหลพัดพาผ้าเช็ดตัวมา ไม่ต้องคิดเลย ต้องถูกโจรกรรมไปเมื่อไม่นานนี้แน่ ป้าโถว พวกคนทางใต้ก็อย่างที่ท่านรู้ สุสานที่พวกมันล้วงไปแล้ว ไม่ค่อยเหลือของมีค่าไว้หรอก"

หวังป้าโถวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วบอก "รอง ฟังนะ พวกเจ้าเข้าไปดูห้องบรรจุศพหลักเถอะ ถ้าในนั้นไม่มีของแล้ว ห้องข้างก็ไม่ต้องไป รีบเก็บเครื่องไม้เครื่องมือขึ้นมาเลย"

"ได้ ป้าโถว" ซุนรองวางวิทยุลง

ข้าไม่สูบบุหรี่ จมูกเลยยังดีอยู่ ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมา

"รอง...ทำไมมีกลิ่นธูปเผาเนี่ย" ข้าถามอย่างฉงน

พอข้าพูดออกมาอย่างนั้น ซุนรองก็สูดจมูกฟุดฟิดไปข้างหน้าอย่างโอเวอร์

จากนั้นเขาหันขวับมามองซุนสาม แววตาวาบด้วยความประหลาด

"ใช่ เมื่อกี้เราไม่ได้สังเกต นี่มันกลิ่นไม้หนำเซียง" สีหน้าเขาเคร่งขรึมลงทันใด

"รอง สาม เกิดอะไรขึ้น กลิ่นไม้หนำเซียงนี่มันผิดตรงไหน" เมื่อเห็นสีหน้าพวกเขาเคร่งเครียด ข้าก็ไม่เข้าใจ

ที่ข้าคิดคือ คนรวยสมัยก่อนตาย ก็ใช้โลงไม้หนำเซียงทองไม่ใช่หรือ ไม้หนำเซียงทองมีกลิ่นหอมไม้หนำ ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป