บทที่ 44 หมอกลง
ผมเริ่มเสียใจที่ตกลงทำตามแผนนี้ จึงพูดขึ้นว่า “ช่างดินเฉิน หรือเราเปลี่ยนเส้นทาง หาวิธีอื่นก็ได้นะครับ”
“ไม่ต้อง” เขาส่ายหน้า “นักจัดเลี้ยงเฉินพูดถูกแล้ว นี่เป็นวิธีที่เร็วที่สุด อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้จำเป็นต้องตายสักหน่อย ตระกูลไป๋ของเรามีไม้เด็ด”
“ไม้เด็ดเหรอครับ? ไม้เด็ดอะไรหรือ ช่างดินเฉิน?” ผมชักอยากรู้ขึ้นมาว่าไม้เด็ดที่เขาพูดถึงคืออะไร
เขาไม่ได้ตอบตรง ๆ
“ไปกันเถอะ พวกคุณสองคนเดินตามหลังผมมา” เขาก้มเก็บก้อนหินขึ้นมา แล้วพูดเสียงหนักแน่น “ใช้หินแทนไม้เคาะ ใช้ถ้ำแท่นโต๊ะเซ่น ลองดูสักครั้ง”
เป็นอย่างที่คาด พวกเราเพิ่งเข้าไปได้ไม่นาน สิ่งเหล่านั้นก็กระโจนออกมาอีก พวกมันยกแขนสูง มือถือก้อนหิน เตรียมจะทุบลงมา
เฉินเจี้ยนเชิงเบิกตาโพลงด้วยความโกรธ
“แป๊ก! แป๊ก!” เขาใช้ก้อนหินเคาะผนังติดกันสองครั้ง
จากนั้นก็ได้ยินเขาตะโกนท่องว่า
“ไม้เคาะหนึ่งก้อนแบ่งโลกเป็นหกส่วน บนถึงกษัตริย์ ล่างถึงขุนนาง ก้อนของกษัตริย์กำกับขุนนางทั้งปวง ก้อนของขุนนางกำกับราษฎรนับหมื่น!”
น้ำเสียงของเขาเร่งเร็วและหนักแน่นขึ้น ก่อนจะท่องต่อ
“ก้อนของพระสงฆ์เล่าธรรมะ ก้อนของนักพรตเล่าเรื่องผีสางเทวดา ไม้เคาะหนึ่งก้อนท่องไปทั่วหล้า เล่าเรื่องคน เล่าเรื่องผี เล่าเรื่องชาวโลก!”
ถ้อยคำชุดนี้ฟังดูคล้ายคาถาบางอย่าง เพียงได้ยินผ่านหู พร้อมกับเสียงก้อนหินที่ใช้แทนไม้เคาะกระทบลง ผมก็รู้สึกเลือดขึ้นสมอง ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
ซานเซียวที่อยู่ตรงหน้าถือก้อนหินนิ่งไม่ไหวติง พวกมันก็ดูเหม่อลอยเช่นกัน
“รีบไป! ออกจากที่นี่!” เฉินเจี้ยนเชิงเร่งผมกับพี่แดงเสียงดัง เสียงของเขาราวกับน้ำทิพย์ชโลมกระหม่อม ทำให้ผมได้สติ