ตอนที่ 45 มูลค่า
เสียงของพี่แดงดังมาจากความมืด “อวิ๋นเฟิง นายอยู่ไหน ฉันอยู่นี่”
หน้าผมซีดเผือด ไม่กล้าตอบกลับ
ผมย่อตัวลงตรงนั้น กำเครื่องรางไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงระหว่างเข่า
พื้นดินชื้นแฉะ หมอกหนาทึบ ผมรู้สึกไม่ใช่แค่หนาวเหน็บและหวาดกลัว
แต่ยังรู้สึกโดดเดี่ยวด้วย
พวกเรามาถึงจุดนี้ เหลือผมอยู่เพียงลำพัง ผมเสียใจ เสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของเหยาอวี้เหมินกับป้าโถว
ผมนั่งอยู่บนพื้นหญ้าอย่างโดดเดี่ยวและหวาดกลัว ทั้งหิวทั้งหนาว จู่ ๆ ก็นึกถึงหลี่จิ้งขึ้นมา
ผมเยาะเย้ยตัวเองในใจ “ถ้าผมหายไปกะทันหัน ถ้าผมตายอยู่ที่นี่ อีกหลายปีให้หลัง หลี่จิ้งจะยังจำผมได้ไหม จะยังจำได้หรือเปล่าว่าผม เซี่ยงอวิ๋นเฟิง คนนี้มีตัวตนอยู่”
ผมคิดถึงเรื่องเหล่านี้
ท้องฟ้าเริ่มสาง
ไม่รู้ว่าลมพัดมาจากไหน วูบหนึ่งพัดหมอกหนาให้กระจายออก
ในตอนนั้นเอง
ผมเห็นพี่แดงนอนเหยียดยืดตัวอยู่บนพื้นหญ้าห่างออกไปสองสามร้อยเมตร ดูราวกับเพิ่งตื่นนอน
“พี่แดง!”
ผมรีบวิ่งลงไป แต่ระหว่างทางเท้าลื่นจนหกล้มไปครั้งหนึ่ง
เธอได้ยินเสียงแล้วหันมามองผม
“นายยังไม่ตาย! ดีจริง ๆ!”
พี่แดงมองผมอย่างดีใจ ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า “เมื่อคืนหมอกหนาจนแทบเดินไปไหนไม่ได้ มองอะไรไม่เห็นเลย ฉันทำได้แค่กะตำแหน่งคร่าว ๆ ไม่กล้าเดินมั่วซั่ว กลัวจะพลัดหลงกับนาย อวิ๋นเฟิง”
ขอแค่เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
ผมถอนหายใจโล่งอกแล้วถามว่า “พี่แดง เมื่อคืนผมเรียกพี่ พี่ได้ยินไหม แล้วตอบผมหรือเปล่า?”
เธอเงยหน้ามองผม สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไม่ได้ยินอะไรเลย แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือ?”