บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 45 มูลค่า

7 นาที· 1.5K คำ

ตอนที่ 45 มูลค่า

เสียงของพี่แดงดังมาจากความมืด “อวิ๋นเฟิง นายอยู่ไหน ฉันอยู่นี่”

หน้าผมซีดเผือด ไม่กล้าตอบกลับ

ผมย่อตัวลงตรงนั้น กำเครื่องรางไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงระหว่างเข่า

พื้นดินชื้นแฉะ หมอกหนาทึบ ผมรู้สึกไม่ใช่แค่หนาวเหน็บและหวาดกลัว

แต่ยังรู้สึกโดดเดี่ยวด้วย

พวกเรามาถึงจุดนี้ เหลือผมอยู่เพียงลำพัง ผมเสียใจ เสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของเหยาอวี้เหมินกับป้าโถว

ผมนั่งอยู่บนพื้นหญ้าอย่างโดดเดี่ยวและหวาดกลัว ทั้งหิวทั้งหนาว จู่ ๆ ก็นึกถึงหลี่จิ้งขึ้นมา

ผมเยาะเย้ยตัวเองในใจ “ถ้าผมหายไปกะทันหัน ถ้าผมตายอยู่ที่นี่ อีกหลายปีให้หลัง หลี่จิ้งจะยังจำผมได้ไหม จะยังจำได้หรือเปล่าว่าผม เซี่ยงอวิ๋นเฟิง คนนี้มีตัวตนอยู่”

ผมคิดถึงเรื่องเหล่านี้

ท้องฟ้าเริ่มสาง

ไม่รู้ว่าลมพัดมาจากไหน วูบหนึ่งพัดหมอกหนาให้กระจายออก

ในตอนนั้นเอง

ผมเห็นพี่แดงนอนเหยียดยืดตัวอยู่บนพื้นหญ้าห่างออกไปสองสามร้อยเมตร ดูราวกับเพิ่งตื่นนอน

“พี่แดง!”

ผมรีบวิ่งลงไป แต่ระหว่างทางเท้าลื่นจนหกล้มไปครั้งหนึ่ง

เธอได้ยินเสียงแล้วหันมามองผม

“นายยังไม่ตาย! ดีจริง ๆ!”

พี่แดงมองผมอย่างดีใจ ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า “เมื่อคืนหมอกหนาจนแทบเดินไปไหนไม่ได้ มองอะไรไม่เห็นเลย ฉันทำได้แค่กะตำแหน่งคร่าว ๆ ไม่กล้าเดินมั่วซั่ว กลัวจะพลัดหลงกับนาย อวิ๋นเฟิง”

ขอแค่เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว

ผมถอนหายใจโล่งอกแล้วถามว่า “พี่แดง เมื่อคืนผมเรียกพี่ พี่ได้ยินไหม แล้วตอบผมหรือเปล่า?”

เธอเงยหน้ามองผม สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ไม่ได้ยินอะไรเลย แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป