บทที่ 43 ตัวตน
ตามหลักสามัญสำนึก หากไม่ใช่สุรากลั่น ยิ่งเก็บไว้นานเท่าไร แอลกอฮอล์ก็ยิ่งระเหยมากเท่านั้น ยิ่งสุราข้าวยิ่งไม่ต้องพูดถึง เดิมทีก็มีดีกรีต่ำอยู่แล้ว ต่อให้ปิดฝาไว้ก็เถอะ ลองทิ้งไว้สักหลายสิบปีแล้วค่อยดูสิ จืดเหมือนน้ำเปล่า ไม่เหลือรสชาติอะไรเลย
แต่เหล้าในถังวิญญาณนั้นไม่เหมือนกัน ถึงขั้นที่ครั้งหนึ่งผมเคยสงสัยว่า นั่นอาจไม่ใช่เหล้าด้วยซ้ำ
เฉินเจี้ยนเชิงเป็นนักดื่มตัวยง เขาใช้มือตักขึ้นมาชิมเพียงนิดเดียว ก็เริ่มแสดงอาการเมาทันที พูดจาลิ้นพันกัน ใบหน้าแดงก่ำน่าตกใจ
“ช่างดินเฉิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ยังเดินไหวหรือเปล่า?” เห็นเขายืนโงนเงน ผมจึงเข้าไปประคอง
“ไหว! ทำไมจะไม่ไหว!”
“เหล้าดีจริง! เหล้าดีจริง ๆ! แรงถึงใจ!” เขาพูดลิ้นพันกัน ใบหน้าแดงก่ำ
“ทึ่มจริง ๆ” พี่แดงกลอกตาแล้วด่าออกมาคำหนึ่ง
เฉินเจี้ยนเชิงกอดถังวิญญาณไว้ด้วยสองมือ เดินโซเซไปข้างหน้า
“เดินสิ เดินไป! ผมไม่ได้เมาสักหน่อย เหล้านี่... เหล้านี่ผมจะเอาออกไป หยดหนึ่งขายได้แสน!”
ห้ามเขาไม่ได้ ผมจึงพูดว่า “ช่างดินเฉิน ระวังทางด้วย อย่าหกล้มล่ะ”
ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหลุมบูชายันมีทางเล็ก ๆ สายหนึ่งเชื่อมเข้าไปในถ้ำ นี่เป็นทางเดียวที่มีอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทางที่คนสมัยนั้นสร้างขึ้น พวกเราไม่รู้ว่าทางเล็ก ๆ นี้จะนำไปที่ไหน รู้เพียงว่าสิ่งเหล่านั้นเข้ามาจากทางนี้
เฉินเจี้ยนเชิงเดินโซเซ กอดไหเหล้าในถังวิญญาณของเขานำหน้าไป ส่วนผมกับพี่แดงตามหลัง
ทางเล็ก ๆ นี้ดูจากด้านนอกแล้วราบเรียบ แต่เดินไปได้หลายสิบเมตรก็เริ่มลาดชันขึ้น