บทที่ 27 คนเชียน
ซุนพี่ใหญ่เป็นคนนำ ทุกคนขดตัวคลานมุดเข้าไปข้างใน
เพราะไม่สะดวก ตอนคลานเข้าไปพวกเราจึงไม่ได้ถือคบเพลิง แต่ละคนมีไฟฉายส่องทาง ดูคล้ายการคลานต่ำตอนฝึกทหารภาคสนาม
ไม้สนของหวงเชาถีโจ่วเหล่านี้มีฝุ่นกับใยแมงมุมจับอยู่ไม่น้อย
คลานไปได้สักพัก ซุนพี่ใหญ่ที่นำทางอยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน
“เกิดอะไรขึ้นพี่ใหญ่” ไฝหนึ่งเม็ดถาม
ซุนพี่ใหญ่หันมาใช้ไฟฉายส่อง แสงไฟสว่างจ้าจนผมแสบตา
ได้ยินเขาพูดว่า “พวกคุณสังเกตไหม เหมือนทางจะเตี้ยลงเรื่อย ๆ เรากำลังเดินลงเนินอยู่หรือเปล่า”
รอบตัวมีแต่ไม้ อีกทั้งเมื่อครู่ทุกคนกำลังตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกต พอได้ยินเขาพูดอย่างนั้น ผมก็ก้มลงมอง ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
บริเวณที่พวกเราเพิ่งคลานผ่านมา กลายเป็นทางลาดเอียงเล็ก ๆ
การค้นพบนี้ทำให้ทุกคนงุนงง
เพราะตามสามัญสำนึกแล้ว หวงเชาถีโจ่วมักสร้างบนพื้นราบ ใจกลางเนินไม้คือโลงศพ แต่เรื่องนี้มันยังไงกัน? ทางนี้ทอดลงไปข้างล่างหรือ? ข้างล่างยังมีอะไรอีก?
“อย่าคิดกันไปเอง รอไปถึงปลายทางก่อนค่อยว่ากัน” ซุนพี่ใหญ่ทิ้งท้ายไว้แล้วคลานต่อ
ยิ่งคลานเข้าไปลึก ก็ยิ่งรู้สึกใจหาย
เมื่อครู่ทางยังลาดเพียงเล็กน้อย แต่ตอนนี้ความลาดชันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แม้พี่น้องตระกูลซุนจะเคยทำงานแบบนี้มาหลายครั้ง แต่การออกแบบที่ผิดธรรมชาติเช่นนี้ พวกเขาก็น่าจะเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
ผมอยู่ท้ายขบวน ข้างหน้าคือไฝหนึ่งเม็ด พื้นที่คับแคบมาก ไฝหนึ่งเม็ดสวมกางเกงยีนส์ สะโพกขยับขึ้นลงตามจังหวะคลาน ทำเอาผมเสียสมาธิอยู่บ้าง
กะด้วยสายตาแล้ว น่าจะคลานมาได้สิบกว่านาที พื้นที่ข้างหน้าก็ค่อย ๆ กว้างขึ้นอีกครั้ง