บทที่ 28 ประตูที่สอง
การต้องเผชิญหน้ากับคนตายเมื่อสองพันปีก่อนแบบนี้ ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
แต่พี่น้องตระกูลซุนไม่เหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ในใจ แต่พอดูจากสีหน้าก็พอจะเดาได้บ้าง
ซุนสามมองกระดูกขาวในโลงศพแล้วถอนหายใจ “ผงคืนสู่ผง ดินคืนสู่ดิน พวกเราแค่ผ่านมาที่นี่ ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน ขออภัยที่รบกวน หวังว่าทุกท่านจะได้ไปเกิดใหม่ในเร็ววัน” พูดจบเขาก็ประสานมือคารวะโลงศพรอบ ๆ
“ระวังหน่อย อย่าไปโดนโลงพวกนี้ พวกเราเดินต่อไปดูกันอีกหน่อยเถอะ แปลกจริง ๆ ทำไมถึงไม่เห็นโลงศพของเจี้ยโหวสักที หรือว่าโลงศพของเจ้าของสุสานหลักจะเหาะขึ้นฟ้าไปแล้วหรือไง” ซุนสามพูดพลางเดินนำหน้าต่อไป
ผมยังหนุ่ม ยังไม่ชินกับเรื่องแบบนี้ ต่างจากพี่น้องตระกูลซุนที่เห็นคนตายจนชิน พวกเขาเรียกกระดูกพวกนั้นว่า “ช็อกโกแลตขาว” แต่ผมไม่เหมือนกัน ผมยังรู้สึกหวาดผวาอยู่ดี เพราะรอบตัวมีแต่กระดูกคนตายกับโลงผุพัง
ผมก้มหน้า ไม่กล้ามองซ้ายขวา แทบไม่กล้าหายใจแรง
เดินไปได้ไม่กี่นาที พวกเราก็เห็นศิลาจารึกก้อนเล็กตั้งอยู่บนพื้น บนแผ่นหินยังมีตัวอักษรเลือนรางอยู่
เขาย่อตัวลง ใช้ไฟฉายส่อง แล้วเอื้อมมือขวาปัดฝุ่นหนา ๆ ที่เกาะอยู่ด้านบน
“เขียนว่าอะไรหรือ ซุนสาม” ไฝหนึ่งเม็ดถาม
ซุนสามส่ายหน้า “ยังเป็นอักษรจ้วนซ้อนหกชั้นเหมือนเดิม อ่านไม่ออกเลย แต่ผมเดาว่าข้อความที่สลักไว้น่าจะเกี่ยวกับคนเชียนหญิงพวกนี้” เขาหันไปมองโลงศพด้านหลัง
จังหวะนั้นเอง ไฝหนึ่งเม็ดก็ร้องกรี๊ดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาทุกคนสะดุ้ง