บทที่ 26 เรียกขวัญวิญญาณ
ในช่วงทศวรรษ 1970 มหาวิทยาลัยจี๋หลินเคยตีพิมพ์หนังสือเล่มหนึ่งชื่อ “สารานุกรมความรู้เรื่องเชื้อราโลก” เนื่องจากขายไม่ดี จึงพิมพ์เพียงครั้งแรกครั้งเดียว ในหน้า 142 ของหนังสือ มีการบันทึกเชื้อราชนิดประหลาดชนิดหนึ่งไว้ในรูปแบบภาพลอกลาย สิ่งนั้นก็คือหวงไป่เหลาเหลียน ตามคำเล่าลือของชาวบ้านแถบเทือกเขาสิบหมื่นยอดในกว่างซี มันใช้สำหรับเรียกขวัญวิญญาณ
เรื่องเรียกขวัญวิญญาณเป็นข้อห้ามพื้นบ้านที่แล้วแต่คนจะเชื่อ แม้ผมจะไม่ใช่นักพรตหรือนักเวทมืออาชีพ แต่ก็เคยเห็นเรื่องบางอย่างมากับตาตัวเอง ไว้มีโอกาสแล้วค่อยเล่าให้พวกคุณฟัง
.....
กลับเข้าเรื่องกัน ซุนพี่ใหญ่เอ่ยคำว่าเรียกขวัญวิญญาณออกมาตั้งแต่เริ่มพูด แถมตอนนี้เรายังอยู่ในสุสานอีก ใครได้ยินเข้าก็ต้องขนลุก ไฝหนึ่งเม็ดเองก็ไม่ต่างกัน
ไฝหนึ่งเม็ดถอยหลังไปสองก้าว แล้วถลึงตาใส่ซุนพี่ใหญ่ “พี่ใหญ่ พูดอะไรให้เป็นมงคลหน่อยได้ไหม ไม่ดูบ้างหรือว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน”
พูดจบ ทุกคนก็พากันถอยห่างจากเชื้อราที่ขึ้นอยู่บนไม้เหล่านั้น
ตอนนั้นผมรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ตอนเข้ามาในสุสาน กลิ่นที่ลอยมาเป็นกลิ่นไม้หนานมู่ แต่ภูเขาไม้ที่ช่างฝีมือสมัยซีโจวสร้างเป็นหวงเชาถีโจ่วนี้ เห็นชัดว่าเป็นไม้สนไซเปรส สาเหตุที่ไม้ชนิดนี้ไม่ผุพังเป็นพันปี ข้อแรกก็เพราะตัวเนื้อไม้มีคุณสมบัติป้องกันการผุพังอยู่แล้ว ข้อสองคือมีการทาสารเคลือบกันผุเอาไว้ ด้วยเหตุผลสองข้อนี้ ไม้จึงไม่ผุพังเป็นพันปี เรื่องนี้พอจะอธิบายได้