บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 34 ร่องชื้น

6 นาที· 1.5K คำ

บทที่ 34 พื้นดินร่องชื้น

ผมยังไม่ทันตั้งตัว พอมองกระดูกปลาที่กระจายเกลื่อนพื้น ก็พูดเสียงเบาว่า “ขอโทษจริง ๆ พี่ใหญ่ ผมหิวจนทนไม่ไหว เลยกินของพี่หมดแล้ว”

เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที รวดเร็วจนทำฟืนที่ยังลุกไหม้อยู่ท่อนหนึ่งล้มลง

ผมรีบห้ามเสียงดัง “อย่าเพิ่งลงมือ! มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน!”

เขากำหมัดแน่น จ้องผมเขม็ง “แกรู้ไหมว่าฉันติดอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว! ฉันจับปลาได้สักตัวมันง่ายนักหรือไง!”

ผมไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดไปพูดมาแล้วทรุดนั่งยอง ๆ ร้องไห้ขึ้นมา

ผมก้าวเข้าไปใกล้สามก้าว แล้วย่อตัวลงข้างเขา ก่อนจะตบไหล่เบา ๆ “พี่ใหญ่ พี่บอกว่าติดอยู่ที่นี่มานานแล้ว งั้นก่อนหน้านี้พี่มาจากไหน หรือว่าตกลงมาจากข้างบนเหมือนผม?” พูดพลางก็ชี้ไปยังเพดานถ้ำ

“อย่ามาตีสนิทกับฉัน!”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ แกน่ะต้องมาจากทางเหนือแน่ ๆ พวกเราก็เหมือนหนูขุดรู อย่าทำตัวเป็นแมวเลี้ยงเชียว!” ชายคนนี้พูดตรง ๆ แถมเสียงดัง ต่างจากท่าทางทำตัวเหมือนคนเสียสติที่เลียนคำพูดคนอื่นเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน

ผมหรี่ตาลง แล้วลองหยั่งเชิงว่า “สายน้ำสายเดียวมองเห็นทิวทัศน์สองฝั่ง ขึ้นเขาฟันฟืน ลงเขาก่อไฟ ขอถามหยวนเหลียง เคยเปิดประตูเนินมาแล้วกี่ทาง?”

พอผมพูดจบ สีหน้าเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบอกไม่ถูก

“เฮ้ ฉันว่าแล้วไง ไอ้หนู ขนยังขึ้นไม่ครบเลย ยังกล้ามาเล่นคำลับกับฉันอีกหรือ? ได้ ฟังให้ดีล่ะ”

“ดินหนึ่งถุงบรรจุตะวันตกใต้ พลั่วหนึ่งเล่มขุดหาของ นกกระทาสายถอนสันเขาล่องทางน้ำ วิชาตัวเบาลอยเหนือน้ำ มังกรดินตัวน้อย!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป