บทที่ 38 รอยเท้า
“พาพวกคุณมาดูทิวทัศน์ยามค่ำคืน! ไอ้หนู จะโวยวายอะไรนักหนา!” มองไม่เห็นตัวคน ได้ยินเพียงเสียงบ่นของเฉินเจี้ยนเชิง
ผมควานหาไฟฉายอย่างลนลาน เกือบสบถคำหยาบออกมา ทิวทัศน์ยามค่ำคืนบ้านแกสิ
ไฟฉายยังไม่ทันได้เปิด วินาทีต่อมา ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้ผมตะลึงจนพูดไม่ออก
ประกายไฟเพียงน้อยนิด อาจลุกลามเผาผลาญทุ่งหญ้าได้ทั้งผืน
สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ไฟธรรมดา และไม่ใช่หิ่งห้อย
แต่เป็นกลุ่มพืชพรรณที่เปล่งแสงสีทองอ่อน
เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้นับไม่ถ้วนต่างเปล่งแสงสีเหลืองเป็นจุด ๆ ราวกับทะเลดวงดาว...
ภาพนั้นประทับอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง
ฉากนี้ผมจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
เหตุการณ์ทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงสามนาที
ความมืดจางหายไป เรามองเห็นหน้ากันอีกครั้ง
ผมกับพี่แดงต่างตื่นตะลึงกับภาพสั้น ๆ เมื่อครู่ แต่เฉินเจี้ยนเชิงกลับทำหน้าตื่นเต้น “เป็นไง ไม่ได้โกหกพวกคุณใช่ไหม ทิวทัศน์อัศจรรย์แบบนี้หาได้ยากยิ่งในโลก”
บางคนอาจสงสัยว่า ต้นไม้ใบหญ้าจะเปล่งแสงสีเหลืองได้อย่างไร บางคนอาจหาว่าผมแต่งเรื่องเหลวไหล
ไฝหนึ่งเม็ดเป็นคนให้คำตอบแก่ผม
หลังจากหายตกใจ นางก็ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเอง เด็ดดอกไม้เล็ก ๆ ดอกหนึ่งมา แล้วขมวดคิ้วแน่นจ้องมองดอกไม้นั้นอย่างเหม่อลอย
จากนั้นนางก็ยื่นดอกไม้ให้ผมดู
เมื่อมองใกล้ ๆ พบว่าตรงขอบของดอกไม้สีแดงดอกนี้มีมอสบาง ๆ สีจางปกคลุมอยู่ ชั้นมอสนั้นบางมาก หากไม่เด็ดมาดูใกล้ ๆ ก็แทบสังเกตไม่เห็น นางใช้เล็บขูดมอสออกมาเล็กน้อย แล้วเก็บมันไว้ในเสื้อผ้าอย่างมิดชิด