บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 38 รอยเท้า

6 นาที· 1.5K คำ

บทที่ 38 รอยเท้า

“พาพวกคุณมาดูทิวทัศน์ยามค่ำคืน! ไอ้หนู จะโวยวายอะไรนักหนา!” มองไม่เห็นตัวคน ได้ยินเพียงเสียงบ่นของเฉินเจี้ยนเชิง

ผมควานหาไฟฉายอย่างลนลาน เกือบสบถคำหยาบออกมา ทิวทัศน์ยามค่ำคืนบ้านแกสิ

ไฟฉายยังไม่ทันได้เปิด วินาทีต่อมา ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้ผมตะลึงจนพูดไม่ออก

ประกายไฟเพียงน้อยนิด อาจลุกลามเผาผลาญทุ่งหญ้าได้ทั้งผืน

สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ไฟธรรมดา และไม่ใช่หิ่งห้อย

แต่เป็นกลุ่มพืชพรรณที่เปล่งแสงสีทองอ่อน

เมื่อกวาดตามองไปรอบ ๆ ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้นับไม่ถ้วนต่างเปล่งแสงสีเหลืองเป็นจุด ๆ ราวกับทะเลดวงดาว...

ภาพนั้นประทับอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง

ฉากนี้ผมจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต

เหตุการณ์ทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงสามนาที

ความมืดจางหายไป เรามองเห็นหน้ากันอีกครั้ง

ผมกับพี่แดงต่างตื่นตะลึงกับภาพสั้น ๆ เมื่อครู่ แต่เฉินเจี้ยนเชิงกลับทำหน้าตื่นเต้น “เป็นไง ไม่ได้โกหกพวกคุณใช่ไหม ทิวทัศน์อัศจรรย์แบบนี้หาได้ยากยิ่งในโลก”

บางคนอาจสงสัยว่า ต้นไม้ใบหญ้าจะเปล่งแสงสีเหลืองได้อย่างไร บางคนอาจหาว่าผมแต่งเรื่องเหลวไหล

ไฝหนึ่งเม็ดเป็นคนให้คำตอบแก่ผม

หลังจากหายตกใจ นางก็ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเอง เด็ดดอกไม้เล็ก ๆ ดอกหนึ่งมา แล้วขมวดคิ้วแน่นจ้องมองดอกไม้นั้นอย่างเหม่อลอย

จากนั้นนางก็ยื่นดอกไม้ให้ผมดู

เมื่อมองใกล้ ๆ พบว่าตรงขอบของดอกไม้สีแดงดอกนี้มีมอสบาง ๆ สีจางปกคลุมอยู่ ชั้นมอสนั้นบางมาก หากไม่เด็ดมาดูใกล้ ๆ ก็แทบสังเกตไม่เห็น นางใช้เล็บขูดมอสออกมาเล็กน้อย แล้วเก็บมันไว้ในเสื้อผ้าอย่างมิดชิด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป