ตอนที่ 42 ถังวิญญาณ
หลุมบูชายันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในมีเศษกระดูกมนุษย์กระจัดกระจายอยู่บ้าง แค่มองผิวเผินก็เห็นได้ว่ากระดูกสีขาวเหล่านี้กลายเป็นปูนอย่างหนัก บางชิ้นยังคงสภาพท่าทางก่อนตายเอาไว้ คิดดูแล้วคงไม่มีใครมารบกวนมานานนับร้อยนับพันปี
พี่แดงมองกระดูกในหลุมบูชายันแล้วถอนหายใจ ลองนึกดูสิว่าเมื่อสองพันปีก่อน สิ่งเหล่านี้ก็เคยเป็นชีวิตที่มีลมหายใจ
โดยทั่วไปแล้ว ในหลุมบูชายันสมัยชางและโจวไม่มีของฝังร่วม เพราะอย่างไรก็เป็นทาส ไม่มีสิทธิ์ใช้ของฝังร่วม
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เฉินเจี้ยนเชิงตาไว เขาพบว่ามีไหปลาร้าหัวไก่ใบหนึ่งนอนตะแคงอยู่ในหลุม ครึ่งหนึ่งยังฝังอยู่ในดิน
เครื่องปั้นดินเผาราคาไม่สูง ไม่ได้มีมูลค่าอะไร พี่แดงจึงบอกว่าไปกันเถอะ ไปหาทางออก อย่ามัวอยู่ที่นี่
เฉินเจี้ยนเชิงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งรีบไป นักจัดเลี้ยงเฉิน เธอคงไม่ได้ดูให้ละเอียด ลองมองไหใบนั้นอีกทีสิ” เขาชี้ไปที่ก้นหลุม
ผมมองตามอีกครั้ง คราวนี้พวกเรามองกันอย่างละเอียด
“นั่นอะไร ไหปลาร้าหัวไก่ไม่ใช่หรือ?” ผมเห็นลาง ๆ ว่าบนผิวไหมีตุ๊กตาดินปั้นตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง โผล่พ้นดินขึ้นมาเพียงนิดเดียว
“ทึ่มไปแล้วหรือ ไม่เคยเห็นล่ะสิ?” เฉินเจี้ยนเชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็จริง เครื่องปั้นดินเผาไม่ค่อยมีราคา แต่ต้องดูระดับด้วย ของในหลุมนี่ระดับไม่ต่ำเลย นี่คือถังวิญญาณเครื่องปั้นดินเผา วัตถุโบราณระดับหนึ่ง!”
ถังวิญญาณเป็นที่นิยมอยู่แค่สองยุค คือสมัยชางกับโจว และสมัยฮั่นตะวันออก ถังวิญญาณสมัยฮั่นจะวางไว้ใต้แผ่นโลงศพ ภายในบรรจุเมล็ดธัญพืชห้าชนิด มีความหมายว่าคนตายเมื่อลงไปอยู่ปรโลกแล้วก็ยังเลี้ยงตัวเองได้ และได้กินอาหารจากโลกมนุษย์ ในตลาดของเก่าส่วนใหญ่พบถังวิญญาณแบบนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องบางคนซื้อกลับไปด้วยราคาแพง แล้วตั้งไว้ดูเล่นในห้องนอนทุกวัน แบบนั้นไม่ดี เป็นลางไม่มงคล