บทที่ 49 ดินหกผสม
“หยุดก่อน ขอพูดสักคำ” ดูเหมือนพี่แดงจะหลุดจากอารมณ์เมื่อครู่มาได้แล้ว
“พวกคุณนั่งขีดเขียนกันอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก พี่ใหญ่ ฉันถามหน่อย คราวนี้พวกเราลงมาทำอะไรกัน”
“ตามหาซุนรอง” พี่ใหญ่ตอบอย่างฉับไว
“แล้วหาเจอหรือยัง”
พี่ใหญ่ส่ายหน้าอย่างห่อเหี่ยว
แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“ถึงจะหาซุนรองไม่เจอ แต่พวกเราเจอสิ่งนี้”
“ดูสิ” พี่ใหญ่ล้วงบุหรี่ครึ่งมวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง
บุหรี่ครึ่งมวนนั้นอยู่ในสภาพยับเยิน แต่ยังพอมองเห็นตรายี่ห้อบนตัวบุหรี่ได้ราง ๆ
“บุหรี่ห่อดอกทองเหลือ” นี่คือบุหรี่ยี่ห้อบุหรี่ห่อดอกทองเหลือ
พี่ใหญ่ชี้บุหรี่ครึ่งมวนในมือพลางพูดว่า “ซุนรองสูบแต่บุหรี่ยี่ห้อนี้ ก่อนหน้านี้ผมสืบมาแล้วว่าในซุ่นเต๋อไม่มีขายเลย บุหรี่ห่อดอกทองเหลือแบบนี้นิยมกันแถวปักกิ่งกับเหอเป่ย ทางใต้แทบไม่เห็น เป็นบุหรี่เฉพาะถิ่น”
เรื่องนี้ฉันรู้
สมัยนั้นแถบเหนือมีบุหรี่เฉพาะถิ่นที่นิยมกัน อย่างบุหรี่กวนถิง บุหรี่สี่เจ็ด บุหรี่รับรองแขก ไป๋สือหลิน บุหรี่เพชรแดงรุ่นสอง บุหรี่ยี่ห้อราชาวานร บุหรี่ยี่ห้อมะลิ บุหรี่แพนด้าน้อย และอื่น ๆ โดยพื้นฐานแล้วแต่ละพื้นที่ก็นิยมกันคนละยี่ห้อ
สิ่งที่ฉันรู้สึกแปลกก็คือ ก่อนหน้านี้ในเสื้อผ้าที่ไอ้เตี้ยซานเซียวลอกมาได้ มีบุหรี่ห่อดอกทองเหลืออยู่ครึ่งซอง ซึ่งเฉินเจี้ยนเชิงเก็บไปแล้ว
บุหรี่ยี่ห้อนี้เหมือนกับที่พี่สองสูบเป็นประจำ แต่เสื้อตัวนั้นไม่ใช่ของซุนรองแน่นอน เพราะมันตัวใหญ่หลวมโพรก ส่วนซุนรองรูปร่างผอมเพรียว ไม่เข้ากันเลยสักนิด