ตอนที่ 47 พบกันอีกครั้ง
ฉันถอดกางเกง เผยให้เห็นด้านข้างของต้นขา
ฉันกับพี่แดงต่างตกใจ
ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
ตรงด้านนอกต้นขาของฉัน ใกล้กระเป๋ากางเกง มีแผลขนาดเท่าเล็บมืออยู่แผลหนึ่ง!
เนื้อบริเวณแผลเปิดพลิกออกมาเป็นสีม่วงแดง แถมเริ่มเป็นหนองแล้วด้วย
ที่สำคัญคือ ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด!
ลองใช้มือกดเบา ๆ ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
พอฉันกดลงบนแผลที่ต้นขา ก็มีน้ำบางอย่างไหลออกมา
ขณะเดียวกัน ทั้งที่พี่แดงไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันกลับได้ยินเสียงหนึ่ง
“อวิ๋นเฟิง เธออยู่ไหน ฉันอยู่ตรงนี้” เป็นคำพูดที่ฉันเคยได้ยินในคืนที่มีหมอกลง
ดูจากสีหน้าของพี่แดงก็รู้ว่า มีแค่ฉันที่ได้ยินเสียงนี้ เธอไม่ได้ยิน
“เดี๋ยวก่อน! อวิ๋นเฟิง อย่าเพิ่งขยับ!” พี่แดงตะโกน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องแผลของฉันเขม็ง
ฉันเห็นเนื้อบริเวณต้นขาด้านในกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ข้างในมีสิ่งมีชีวิตกำลังดิ้นไต่ไปมา!
“อย่าขยับ! อดทนไว้!” พี่แดงชักมีดสั้นออกมาทันที
เห็นต้นขาตัวเองเป็นแบบนี้ ฉันก็แทบช็อก
ฉันกัดเสื้อไว้ จ้องเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
มีดสั้นคมกริบ พี่แดงกัดฟันแน่น เล็งตรงบริเวณที่เนื้อบนต้นขาฉันกระเพื่อมไหวเล็กน้อย แล้วลงมือทันที
พอมีดสั้นกรีดลงบนเนื้อ เลือดก็ไหลออกมา ฉันกัดเสื้อแน่น คิดว่าคงเจ็บมาก แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกชา ๆ เสียวซ่าน
เมื่อกรีดเนื้อออกแล้ว ก็เห็นได้ชัดเจน
ข้างในมีหนอนสีน้ำตาลเหลืองตัวหนึ่ง มันคือแมลงคล้ายจักจั่นไร้ขาที่ฉันเก็บใส่กระเป๋าไว้ก่อนหน้านี้เพราะความอยากรู้อยากเห็นนั่นเอง