บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 47 พบกันอีกครั้ง

6 นาที· 1.5K คำ

ตอนที่ 47 พบกันอีกครั้ง

ฉันถอดกางเกง เผยให้เห็นด้านข้างของต้นขา

ฉันกับพี่แดงต่างตกใจ

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ตรงด้านนอกต้นขาของฉัน ใกล้กระเป๋ากางเกง มีแผลขนาดเท่าเล็บมืออยู่แผลหนึ่ง!

เนื้อบริเวณแผลเปิดพลิกออกมาเป็นสีม่วงแดง แถมเริ่มเป็นหนองแล้วด้วย

ที่สำคัญคือ ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด!

ลองใช้มือกดเบา ๆ ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย

พอฉันกดลงบนแผลที่ต้นขา ก็มีน้ำบางอย่างไหลออกมา

ขณะเดียวกัน ทั้งที่พี่แดงไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันกลับได้ยินเสียงหนึ่ง

“อวิ๋นเฟิง เธออยู่ไหน ฉันอยู่ตรงนี้” เป็นคำพูดที่ฉันเคยได้ยินในคืนที่มีหมอกลง

ดูจากสีหน้าของพี่แดงก็รู้ว่า มีแค่ฉันที่ได้ยินเสียงนี้ เธอไม่ได้ยิน

“เดี๋ยวก่อน! อวิ๋นเฟิง อย่าเพิ่งขยับ!” พี่แดงตะโกน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องแผลของฉันเขม็ง

ฉันเห็นเนื้อบริเวณต้นขาด้านในกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ข้างในมีสิ่งมีชีวิตกำลังดิ้นไต่ไปมา!

“อย่าขยับ! อดทนไว้!” พี่แดงชักมีดสั้นออกมาทันที

เห็นต้นขาตัวเองเป็นแบบนี้ ฉันก็แทบช็อก

ฉันกัดเสื้อไว้ จ้องเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว

มีดสั้นคมกริบ พี่แดงกัดฟันแน่น เล็งตรงบริเวณที่เนื้อบนต้นขาฉันกระเพื่อมไหวเล็กน้อย แล้วลงมือทันที

พอมีดสั้นกรีดลงบนเนื้อ เลือดก็ไหลออกมา ฉันกัดเสื้อแน่น คิดว่าคงเจ็บมาก แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกชา ๆ เสียวซ่าน

เมื่อกรีดเนื้อออกแล้ว ก็เห็นได้ชัดเจน

ข้างในมีหนอนสีน้ำตาลเหลืองตัวหนึ่ง มันคือแมลงคล้ายจักจั่นไร้ขาที่ฉันเก็บใส่กระเป๋าไว้ก่อนหน้านี้เพราะความอยากรู้อยากเห็นนั่นเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป