บันทึกคำสารภาพจากโจรขุดสุสาน

ตอนที่ 37 จันทรุปราคา

6 นาที· 1.3K คำ

บทที่ 37 จันทรคราส

“อ้อ? มีบางอย่างห้ามแตะด้วยเหรอ? อะไรล่ะ ที่นี่ก็มีแต่ดอกไม้ใบหญ้ากับต้นไม้ไม่ใช่หรือ?” ผมถาม

เฉินเจี้ยนเชิงส่ายหน้า “เดินไปคุยไป”

เดินไปประมาณสิบนาที เขาก็หยุดอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ต้นนี้สูงกว่าสิบเมตร รูปร่างประหลาดมาก มีทั้งกิ่งก้านและลำต้น แต่กลับไม่มีใบไม้สักใบ ทั้งต้นโล่งเตียน

เขาชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่แล้วหันมาพูด “พวกคุณดูสิ ก่อนหน้านี้ผมใช้ต้นนี้เป็นจุดสังเกต เพราะจำง่าย ผมตั้งชื่อมันว่าต้นโสด ต้นโสดต้นนี้หันตรงไปทางทางออกของรอยแยกในถ้ำ ขอแค่มองเห็นมัน ก็จะไม่หลงทางอยู่ข้างใน”

“อืม ช่างไม้เฉิน วิธีนี้ใช้ได้จริง ๆ” ผมเอ่ยชม

ไฝหนึ่งเม็ดเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่นิ่งงันอยู่นานหลายนาที ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันสนใจเรื่องพวกนี้ เลยเลือกเรียนวิชาพฤกษศาสตร์เป็นวิชาเลือก ต้นไม้นี้ฉันเคยได้ยินศาสตราจารย์อาวุโสเล่าให้ฟัง มันไม่ได้ชื่อว่าต้นโสดหรอก มันมีชื่อ เรียกว่าต้นอวิ๋นหยาง”

“โห ไม่ยักรู้ว่านักจัดเลี้ยงเฉินก็เรียนมหาวิทยาลัยด้วย” เฉินเจี้ยนเชิงหัวเราะ “ต้นอวิ๋นหยางอะไรนั่นผมไม่รู้จักหรอก ไม่มีขนสักเส้น ผมว่าชื่อต้นโสดเหมาะกว่าเยอะ”

“ไม่มีความรู้ก็อย่าพูดส่งเดช!” พี่แดงถลึงตาใส่เขา “อวิ๋นหยางเป็นชื่อที่คนโบราณเรียกกัน ต้นไม้ชนิดนี้แท้จริงแล้วเกิดจากคนโบราณนำมาผสมยอดโดยบังเอิญ คนที่ค้นพบต้นไม้นี้เป็นบัณฑิตชื่ออวิ๋นหยาง จึงมีบันทึกเรียกมันว่าต้นอวิ๋นหยางใน ‘บันทึกสิ่งแปลกประหลาด’ แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะคนโบราณยังไม่เข้าใจเทคนิคการผสมยอด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป