บทที่ 54 การประชุมสำนัก
เฉินเจี้ยนเชิงปักธูปสามดอกไว้ตรงหน้าเรา แล้วนั่งยอง ๆ ลง ใช้มือลูบผมพี่แดง
“เดี๋ยวก่อน!” พี่แดงกัดฟันแน่นแล้วพูดเสียงเฉียบ “ฉันอยากรู้เรื่องหนึ่ง”
เฉินเจี้ยนเชิงลูบหน้าผากพี่แดง พลางยิ้ม “ผู้ใหญ่ไม่ได้บอกไว้แล้วหรือ ว่าพวกเธอไม่จำเป็นต้องรู้อะไรอีก นักจัดเลี้ยงเฉิน พาเจ้าหนุ่มคนนี้ไปก่อน ส่วนพี่น้องตระกูลซุนอีกหลายคนนั่น ค่อยตามไปทีหลัง”
“ถึงอย่างไรเราก็รู้จักกันมาพักหนึ่ง จริง ๆ ฉันก็ชอบเธออยู่บ้าง แต่ช่วยไม่ได้ เธอเป็นคนสายเหนือ ฉันเป็นคนสายใต้ วิถีต่างกันก็ร่วมทางกันไม่ได้” ขณะพูด เฉินเจี้ยนเชิงกระชากเสื้อท่อนบนของพี่แดงออก เผยให้เห็นชุดชั้นในสีดำที่เธอสวมอยู่ข้างใน
เฉินเจี้ยนเชิงหยิบมีดสั้นคมกริบออกมา แล้วใช้ปลายมีดลากผ่านผิวของพี่แดงเบา ๆ
เลือดไหลออกมา พี่แดงครางฮึดฮัดในลำคอ
ชายแคระชรากับชายวัยกลางคนอีกสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่มองดูอยู่เช่นนั้น
“อย่าฆ่าพี่แดง! พวกคุณจะทำอะไรก็มาทำกับผม!” ผมดิ้นรนสุดกำลังเพื่อพุ่งไปข้างหน้า
“หึ ๆ” เฉินเจี้ยนเชิงเก็บมีดสั้น แล้วเหลือบมองผม “ไอ้หนุ่มนี่รักพวกพ้องดีนี่ ว่าไง? เธอคนนี้เคยนอนกับแกหรือ?”
“ไปนอนกับแม่แกสิ!”
“เพียะ!”
“ปากเหม็นนักนะ!” เขาตบหน้าผมอย่างแรง
“ถุย!” ผมถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา จ้องเฉินเจี้ยนเชิงด้วยแววตาดุดัน
ตอนนั้นเอง พี่แดงหัวเราะเยาะ “ทายาทของไป๋ชุนเตียนแห่งแปดประตูเล็ก กลับทำตัวต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้ ยังมีอีก...” พี่แดงหันไปมองชายแคระร่างเตี้ย แล้วพูดเน้นทีละคำ “ถ้าเฉินหงเดาไม่ผิด คุณคือจอมลอบของว้าวิชาแบกกระบี่ใช่ไหม คุณเป็นคนของสมาคมฉางชุน แล้วทำไมถึงมาคลุกคลีกับโจรขุดสุสานสายใต้ล่ะ ไม่กลัวเสียเกียรติของตัวเองหรือ?”