ตอนที่ 25 เปิดประตู
เดินออกจากบ้านหลี่จิ้งมา ฉันก็รู้สึกเหมือนจิตใจล่องลอย
ท้ายที่สุดฉันก็ไม่ได้พูดออกไป ไม่กล้าพูดออกไป
ฉันไม่ใช่นักเรียนหัวกะทิของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอะไรทั้งนั้น ฉันเป็นแค่โจรขุดสุสาน เป็นอาชญากร ไม่มีใครวัยเดียวกันกล้าเป็นเพื่อนกับฉัน
สายตาที่หลี่จิ้งมองฉันตอนจากไปในวันนั้น ฉันลืมไม่ลง
“เป็นอะไรไป ไอ้หนุ่ม ใจลอยไปถึงไหนแล้ว” พอกลับมาถึงบ้านชั้นเดียวเชิงเขา ไฝหนึ่งเม็ดก็กำลังกินแอปเปิลอยู่
ฉันยิ้มขื่น ๆ แล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร ลมแรงไปหน่อย ฝุ่นเข้าตาน่ะ”
ไฝหนึ่งเม็ดยกแอปเปิลไว้ในมือข้างเดียว เธอมองฉันอย่างสงสัย ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา “ขนยังขึ้นไม่ครบเลย ยังจะรู้จักอกหักอีกหรือ รีบลืม ๆ ไปซะเถอะ” เธอหัวเราะจนตัวโยน
ฉันโมโห เลยถลึงตาใส่เธอ “กินแอปเปิลของเธอไปเถอะ ไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดมั่ว!”
ที่ฉันโมโหไม่ใช่เพราะเธอด่าว่าฉันเป็นเด็ก แต่เพราะเธอบอกให้ฉันลืมหลี่จิ้ง คนดี ๆ คนหนึ่ง จะบอกให้ลืมก็ลืมกันได้ง่าย ๆ หรือ
แต่ในช่วงนั้น ภาพถ่ายแนวแหวกกระแสกำลังฮิตอยู่ในคิวคิวสเปซจริง ๆ ทั้งแววตาเศร้าสร้อย ทรงผมยุ่งเหยิง แต่งภาพด้วยเอฟเฟกต์เล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วใส่ข้อความไม่กี่คำว่า “ลืมรักไปแล้ว”
เดือนกว่า ๆ หลังจากนั้นผ่านไปอย่างสงบราบเรียบ ฉันไม่กล้าไปหาหลี่จิ้งอีก ลูกวัวที่พี่ใหญ่กับซุนสามเลี้ยงไว้ใต้หลุมโตขึ้นทุกวัน พวกเราให้อาหารที่ดีที่สุดแก่พวกมัน พวกมันจึงโตเร็วมาก
เข็มโค้งแบบเสริมความแข็งแรงได้มาเรียบร้อยแล้ว ของชิ้นนี้พี่ใหญ่ไปให้ช่างฝีมือดีคนหนึ่งที่ลั่วหยางทำให้ ทั้งขนาดและข้อกำหนดตรงตามที่เราต้องการทุกประการ