"อวิ๋นเฟิง หาที่ดี ๆ กองไว้ก่อน อย่าซุ่มซ่ามไปวางในที่ดินชาวบ้าน"
รองพี่วางใจ ฉันรู้
ดินฟ้าเทามีไม่มาก ผมหยิบถุงเล็กเจ็ดแปดถุงจากเป้ ค่อย ๆ แยกใส่ทีละนิดกองรวมกัน
"เอ๊ะ?"
ขณะนั้นซุนรองอยู่ในบ่อดิน มือที่ถือพลั่วหมุนพลันหยุดชะงัก
"รอง เกิดอะไรขึ้น?" ตาโถวถามจากข้างบน
"ตาโถว ท่านดูนี่" เขายื่นมือคว้าดินขึ้นมากำหนึ่งแล้วพูด "ยิ่งลงยิ่งชื้น นี่ไม่ใช่สัญญาณดีเลย แปลว่าข้างล่างบ่อน่าจะมีน้ำขัง"
หวังป้าโถวขมวดคิ้วพูด "บ่อน้ำ? ไม่น่าซวยขนาดนี้มั้ง... ลองลงไปอีกยี่สิบเซนติเมตรดู"
ซุนรองพยักหน้า แล้วเริ่มขุดต่อ
"พี่รอง ลงไปอีกไม่ได้แล้ว! ข้างล่างนี่คือทางเดินสุสาน มีน้ำขังร้อยเปอร์เซ็นต์!" ซุนสามตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"ทางเดินสุสานมีน้ำ ต่อให้เราขุดลงไป หลุมโจรก็โดนน้ำซึม! อยู่ไม่ได้แน่!"
ตาโถวสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่ "บัดซบ ไม่นึกถึงจุดนี้ รองสามขึ้นมาก่อนเถอะ ขุดหลุมน้ำท่วมแบบนี้เวลาพวกเราไม่พอ"
สองพี่น้องซุนโยนพลั่วหมุนขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงยันขาสองข้างกับผนังหลุมโจรปีนขึ้นมา
"ตาโถว ผมรับประกันเลย ขุดลงไปอีกเมตรครึ่ง ต้องเจอเพดานหลุมแน่!"
เพดานหลุมหมายถึงหลังคาสุสานหิน หลังคาสุสานอิฐสมัยหมิงชิงเรียกว่าหลังคาโค้ง
ซุนรองจุดบุหรี่ เขามองหลุมโจรที่ตัวเองขุดไว้ หรี่ตาพูด "ตาโถว มาถึงขั้นนี้แล้ว จะลองเสี่ยงสักตั้งไหม?"
"รอง นายหมายความว่า?"
เขาเขี่ยขี้บุหรี่ แล้วพูดเสียงเรียบ "เรียกหนึ่งไฝเอาปั๊มน้ำอัดกับเครื่องปั่นไฟเล็กมาส่ง"