หลินลู่ลู่เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกทันที อยากไขข้อข้องใจของตัวเอง
ในตอนนั้น ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งก็ปิดลงบนดวงตาของเธอ บดบังทัศนวิสัย
แรงกดนั้นแข็งกร้าวเหลือเกิน ราวกับบังคับให้เธอยอมรับวิธีการของเขา
เขาคือ…จิงซื่อเฉิน!
“หน้าตาก็ไม่เลวนี่” เขาหัวเราะหึ ๆ
ภายใต้บรรยากาศกดดันอันแข็งกร้าว เธอแทบไม่มีโอกาสคิดให้ถี่ถ้วนว่าระหว่างเขากับชายสวมหน้ากากนั้นเหมือนหรือต่างกันตรงไหน
ร่างของเขาแนบชิดแผ่นหลังเธอ มือที่ปิดตาเธอกลับเย็นเฉียบ ลมหายใจรินรดต้นคอ กลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก
เธอสะดุ้งวาบขึ้นมาทันที
จิงซื่อเฉินยืนอยู่! เขาไม่ได้ขาพิการ!
เขาคลำดวงตาเธอได้อย่างแม่นยำ เขาไม่ได้ตาบอด!
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคิดกระจ่าง เสียงน่าหวาดหวั่นนั้นก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง
“ผู้หญิงเอ๊ย ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามากลัว รู้ไหมว่าฉันแต่งเธอเข้ามาทำไม? ให้มาปรนนิบัติฉันไง ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ว่าดีแค่ไหน หาเงินได้เท่าไร ได้กินอาหารอร่อยอะไรบ้าง แล้วก็ซื้อของชิ้นเล็ก ๆ ที่ถูกใจได้หรือเปล่า!”
เขาพูดเสียงเบาเนิบช้า มือที่ปิดตาเธอค่อย ๆ เลื่อนลง ก่อนจะบีบคางเธอไว้ เขาจงใจกดเสียงให้ต่ำลง บดขยี้ความกล้าหาญที่สั่งสมอยู่ในร่างเธอทีละน้อย ให้กลายเป็นเหยื่อในอุ้งมือของเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาบีบบังคับได้ตามใจ
รอบข้างมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด ทั้งชายและหญิง พวกเขาเพียงยืนมองเธอตัวสั่น ราวกับชาชินกับภาพเช่นนี้แล้ว แววตาไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย
ก็จริง!
เธอคือเจ้าสาวคนที่ 10
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลินลู่ลู่ก็เปลี่ยนไป
เธอกำลังจะพูด แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ ถอดเสื้อผ้าด้วยตัวเอง”
ถอดเสื้อผ้า?
หลินลู่ลู่ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว “ไม่…ไม่เอา…”
ที่นี่มีคนตั้งมากมาย!
ทุกคนกำลังมองเธอ แม้แต่กะพริบตาก็ไม่มี
“ถอด! เสื้อ! ผ้า!” น้ำเสียงเฉียบขาดของเขาปราศจากความรู้สึกใด ๆ
เธอหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ตั้งแต่ตอนที่ตอบตกลง เธอก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องตาย
เธอไม่กลัวตาย กลัวเพียงว่าความตายจะเจ็บปวดเกินไป
เธอกลืนน้ำลาย ตัดสินใจเด็ดขาด แล้วชักมีดเล่มหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แสงเย็นวาบสะท้อนขึ้นมา ขณะที่เธอยกมีดขึ้นแล้วฟันลง กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งปะทะจมูก เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ และเห็นกับตาว่าฝ่ามือใหญ่ของเขาคว้ามีดเอาไว้
เธออยากหันกลับไปดูเขา แต่กลับถูกแรงหนึ่งบังคับให้ก้มตัวลง สิ่งเดียวที่มองเห็นคือมือของเขาซึ่งยังมีเลือดหยดลงมา
หยด…
หยด…
ทำไมล่ะ?
เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา แต่จะฆ่าตัวตายต่างหาก
แต่เขากลับเอามือรับคมมีดแทนเธอทั้งอย่างนั้นหรือ?
“คุณชายจิง!”
ภายในห้องพลันชุลมุนวุ่นวาย ตอนหลินลู่ลู่หันกลับไป เธอเห็นเพียงแผ่นหลังของคนกลุ่มหนึ่งที่เร่งรีบจากไป กับเลือดที่นองอยู่เต็มพื้น
เธอตกใจจนถอยกรูด ขาอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที
ในหัวมีเสียงอื้ออึงดังระงม
ทำยังไงดี?
ต่อจากนี้เธอจะต้องเจอชะตากรรมเลวร้ายยิ่งกว่าความตายหรือเปล่า?
ในห้องรับแขกเหลือเพียงสาวใช้ 4 คน พวกเธอยืนตัวตรงอยู่ตามมุมทั้งสี่ ราวกับกำลังป้องกันไม่ให้หลินลู่ลู่หนีไป
เธอแทบจินตนาการออกว่าตอนนี้พวกหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่
“เห็นไหม ๆ นั่นไง! ผู้หญิงน่าสงสารคนนั้น! ไปทำให้คุณชายจิงโกรธเข้าแล้ว!”
“ต้องตายอย่างน่าอนาถแน่ ๆ กล้าทำร้ายคุณชายจิงด้วย!”
“คุณชายจิงมีวิธีทรมานผู้หญิงสารพัด แต่ฉันก็อิจฉาหล่อนจริง ๆ นะ ที่ได้ถูกคุณชายจิงจัดการจนตาย”
“ไอ้ของไร้หัวคิด! ฮึ!”
หลินลู่ลู่ทั้งลนลานทั้งสับสน มีดถูกจิงซื่อเฉินแย่งไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีอะไรไว้ป้องกันตัวเลย
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าตัวเองไม่กลัวตาย
แต่หลังจากคิดฆ่าตัวตายแล้วไม่สำเร็จ เธอกลับค้นพบว่าชีวิตมีค่าเพียงใด
ตอนนี้เธอคิดว่าไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร ขอแค่รอดชีวิต ต่อให้ต้องชดใช้มือให้จิงซื่อเฉินก็ไม่เป็นไร
เธอรู้จักจิงซื่อเฉินไม่มากนัก สิ่งที่ได้ยินมาล้วนเป็นเรื่องว่าเขาน่ารังเกียจ วิปริต โหดเหี้ยม และน่ากลัวเพียงใด
แต่เธอกลับคิดว่าไม่เห็นเป็นไรเลย แก่ อัปลักษณ์ ตาบอด สำหรับเธอแล้วล้วนเป็นข้อดีทั้งนั้น
ขอแค่เขาเลิกมีนิสัยทำให้ภรรยาตายได้ ก็ถือว่าเป็นสามีที่ไม่เลวเลย
ก่อนจะมีความเกี่ยวข้องกับเขา เธอไม่ได้กลัวเขามากนัก
แต่คนที่กล้าคว้าคมมีดด้วยมือเปล่า ย่อมน่ากลัวมากจริง ๆ!
ประตูเปิดออกในจังหวะนั้น หลินลู่ลู่รู้สึกหนังศีรษะชา ขนทั่วร่างลุกชัน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
เธออ้าปากน้อย ๆ ด้วยความประหลาดใจ เงยหน้ามองเขา แล้วลืมความกลัวไปชั่วขณะ
ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาจริง ๆ!
คิ้วคมพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน สิ่งที่งดงามที่สุดคือดวงตาคู่นั้น ราวกับแอ่งน้ำลึกใสสะอาด มองเผิน ๆ คล้ายตื้นเขิน ทว่าภายในกลับซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ ทั้งเย็นเยียบราวรอยร้าวของน้ำแข็ง แต่กลับงดงามจนเพียงมองครั้งเดียวก็ถูกดึงดูด อยากกวนน้ำนิ่งในแอ่งนั้นให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น
เขาสวมสูทสีดำ แผ่บรรยากาศเย็นชาเย่อหยิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ เพียงเลิกคิ้วขึ้นก็เปี่ยมด้วยอำนาจจนคนมองขาอ่อนโดยไม่รู้ตัว
เธอยังคงเงยหน้ามองเขา “คุณ…คือ?”
เธอมองมือของชายคนนั้นโดยไม่รู้ตัว เขากำหมัดหลวม ๆ ไม่มีรอยเลือดสักหยด
“รู้ไหมว่าผลของการทำร้ายจิงซื่อเฉินคืออะไร?” ชายคนนั้นยื่นมือมาหาเธอ น้ำเสียงเรียบเฉยจนฟังไม่ออกว่าคิดอย่างไร
แม้แต่เสียงก็ยังไพเราะขนาดนี้!
ช่างเป็นชายที่มีเสน่ห์เหลือเกิน!
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงจมอยู่ในความหล่อเหลางดงามของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย หน้าตาจะไปสำคัญอะไรล่ะ!
“ตายค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อน ดวงตาแดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ได้รับมือของเขา แต่ลุกขึ้นยืนเอง ก่อนถามอย่างร้อนใจว่า “มีวิธีชดเชยความผิดไหมคะ? ฉันยอมทำได้ทุกอย่าง! เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณชายจิงนะคะ ถ้า…ถ้าเขาโกรธ งั้นให้เขาเชือดมือฉันด้วยดีไหมคะ?”
“คุณชาย…จิง?” ชายคนนั้นเน้นคำสองคำนี้เป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับคำเรียกที่เธอใช้ในตอนนี้
เธอไม่เข้าใจว่าเขาโกรธอะไร จึงรวบรวมความกล้าถามว่า “ฉันขอเจอเขาได้ไหมคะ?”
ชายคนนั้นยืดอกเล็กน้อย ประกายขบขันที่แทบจับสังเกตไม่ได้วาบผ่านดวงตาสีดำ ริมฝีปากบางเผยอขึ้น “เจอไม่ได้แล้ว”
น้ำตาร่วงพรู เธอร้องไห้โฮออกมา
คำพูดของเขาหมายความว่าเธอต้องตายแน่แล้วไม่ใช่หรือ?
“ฉันรู้ว่าตัวเองต้องตายไม่ช้าก็เร็ว! แต่ฉันยังสาว ยังทำประโยชน์ให้ประเทศได้อีกตั้งเยอะ ยังมีความฝันอีกมากมายที่ทำไม่สำเร็จ ฉันขอตายช้าลงอีกนิดไม่ได้เหรอคะ? คุณชายจิงมีภรรยาตายไปแล้ว 9 คน ถ้าคนที่ 10 ตายอีก ต่อให้ตระกูลจิงร่ำรวยจนซื้อจักรวาลทั้งใบได้ ก็คงไม่มีใครกล้าแต่งกับเขาแล้วล่ะ! ไม่เชื่อคุณก็ลองประกาศหาคู่ดูสิคะ? ถ้ายังใช้วิธีบังคับขู่เข็ญอยู่เรื่อย ๆ แล้วเกิดคนพากันโกรธขึ้นมา ตำแหน่งของตระกูลจิงก็อาจสั่นคลอน พออำนาจล้มลงทุกคนก็จะพากันซ้ำเติม พวกคุณ…”
“เสียงดังน่ารำคาญ!” ชายคนนั้นตวาด ก่อนเหลือบมองใบหน้าซีดขาวของหลินลู่ลู่ แล้วเอ่ยต่อด้วยริมฝีปากบาง “เมื่อ 5 นาทีก่อน เขาตายแล้ว”