หลินลู่ลู่: “ตะ... ตายแล้วเหรอ?”
จากนั้นเธอก็ร้องขึ้นว่า “ไม่ใช่ฉันฆ่าเขานะ! ฉันแค่ทำมือเขาเจ็บเอง!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากเอาตัวรอด
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ปลายเท้าทั้งสองหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ทันใดนั้นรัศมีอันทรงพลังของเขาก็แผ่ปกคลุมไปทั่ว ราวกับกักเธอไว้ในโลกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเธอ อำนาจของผู้เป็นราชันติดตามเขาไปทุกหนแห่ง
แล้วจู่ ๆ เขาก็เอ่ยประโยคที่เปลี่ยนชีวิตของหลินลู่ลู่ไปตลอดกาล ราวกับนึกสนุกขึ้นมา “ตามการแบ่งมรดก ทรัพย์สินและอำนาจทั้งหมดที่เขามีอยู่ตอนนี้จะตกเป็นของคุณ ให้คุณจัดการได้ตามใจ”
สามวินาทีต่อมา
“ฮ่า... ฮ่า ๆ ๆ... พรวด... ขอโทษนะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจหัวเราะจริง ๆ! ฮือ ๆ ๆ... สามีที่น่าสงสารของฉัน! ทำไมถึงตายไปได้ล่ะ? ทิ้งเงินทองไว้ให้ฉันตั้งมากมายแล้วจะมีประโยชน์อะไร? คนที่ฉันต้องการคือคุณต่างหาก! ถ้าไม่มีคุณ ต่อให้กินอาหารเลิศรสก็เหมือนกินผักดอง ต่อให้สวมแบรนด์เนมหรูหราก็ให้สัมผัสเหมือนผ้าป่าน ฮือ ๆ ๆ... สามี ตื่นสิ! ตื่นขึ้นมา! อย่าทิ้งฉันไปนะ!”
หลินลู่ลู่ร้องไห้ไปพลางคิดหาทางเอาตัวรอดไปพลาง เรื่องกลับตาลปัตรเร็วเกินไป ตอนที่เธอกลัวแทบตายและคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ ๆ กลับกลายเป็นว่ารอดมาได้อย่างไม่คาดฝัน
แถมยังได้เป็นภรรยาของมหาเศรษฐีผู้ล่วงลับอีกเหรอ?
ความฝันสูงสุดของผู้ชายทั้งหลายคือได้เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย แล้วภรรยาตาย
งั้นตอนนี้เธอก็ได้สร้างชื่อเสียงให้ผู้หญิงทุกคนแล้วไม่ใช่เหรอ?
ชายตรงหน้าจ้องเธอเขม็ง สีหน้าประหลาดอย่างยิ่ง มืดมนราวกับถูกหมึกดำย้อมไว้
เขาจะเป็นบอดี้การ์ดหรือพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของจิงซื่อเฉินหรือเปล่านะ?
ก็หุ่นแบบนี้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าแข็งแรงกำยำ!
ปฏิกิริยาเมื่อครู่ของเธอคงทำให้เขาโมโหแน่ ๆ!
เธอใช้มือเช็ดตา พยายามแทบตายก็เค้นน้ำตาออกมาไม่ได้
เมื่อมองชายหนุ่ม เธอก็พูดอย่างระมัดระวังว่า “ถึงฉันกับจิงซื่อเฉินจะไม่เคยสร้างความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน แต่ฉันเป็นคนหัวโบราณมากนะ! ในเมื่อแต่งเข้ามาแล้ว ฉันก็จะเป็นคนของเขาเมื่อมีชีวิต และเป็นผีของเขาเมื่อตาย เรื่องไปหาหนุ่มหล่อหรือแต่งงานใหม่อะไรนั่น ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด! ฉัน หลินลู่ลู่ ขอสาบาน ณ ที่นี้ว่า ชาตินี้จะแต่งงานกับจิงซื่อเฉินเพียงคนเดียว และจะเป็นม่ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต! แต่... แต่ว่า... เขาตายจริง ๆ เหรอ?”
ทำไมเธอถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าเขากำลังล้อเล่นและหยั่งเชิงเธอกันนะ?
ชายหนุ่มถามว่า “มีอะไรไม่เหมาะสมหรือ?”
“ไม่มีเพลงไว้อาลัย” เธอตอบ
ทันใดนั้น เพลงไว้อาลัยก็ดังไปทั่วทั้งคฤหาสน์
“ไม่มีเสียงร้องไห้” เธอเอ่ยอย่างฉงน
ชายหนุ่มหันกลับไปถลึงตาใส่ครั้งหนึ่ง
ทันใดนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังมาจากรอบด้าน ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนหลินลู่ลู่ตกใจสูดหายใจเฮือก
คนพวกนี้ตอบสนองช้าเกินไปหน่อยไหม?
“ไม่มี...”
“พอแล้ว!” ชายหนุ่มตัดบทเธออย่างเห็นได้ชัดว่าหมดความอดทน “ตายก็ตายไป! จัดการทุกอย่างให้เรียบง่าย!”
หลินลู่ลู่พยักหน้าอย่างเหม่อลอย
เมื่อครู่ยังเป็นคนเป็น ๆ ตัวโตอยู่เลย แถมยังอยู่ข้างหลังเธอด้วย
ตอนนี้กลับหายไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?
ถึงเขาตายแล้วเธอจะไม่ต้องตายตาม แถมเขายังทิ้งทรัพย์สมบัติก้อนโตไว้ให้ เธอก็ดีใจอยู่หรอก
แต่พอนึกว่าเขาตายแล้ว ใจก็ยังรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นชีวิตคนคนหนึ่งนะ!
“ฉันไปดูเขาได้ไหม?” เธอถาม สีหน้าเศร้าสลดปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว “มีอะไรที่ฉันต้องช่วยจัดการงานศพก็บอกฉันได้เลย”
เธอจมอยู่ในความคิดอันขัดแย้ง จึงไม่ทันสังเกตว่าเมื่อสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากยินดีเป็นโศกเศร้า มือใหญ่ที่ชายหนุ่มกำแน่นค่อย ๆ คลายออก ความมืดมนบนใบหน้าก็จางลงไปมาก
“ไม่ต้องหรอก” ชายหนุ่มหมุนตัวเดินจากไป “มืดแล้ว คุณไปนอนเถอะ”
จากนั้นเขาก็เดินไปตามทางเดินจนถึงปลายทาง แล้วลงไปยังชั้นใต้ดิน ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้หนังนุ่มตัวนั้น ขาทั้งสองเหยียดออกอย่างตามสบาย เผยให้เห็นความหยาบกระด้างแบบป่าเถื่อน
เมื่อมองไป ก็เห็นเด็กชายหน้าตาน่ารักอายุราวสิบขวบนั่งอยู่ข้างบ่อปลา มือหนึ่งให้อาหารปลาไปพลาง อีกมือเอ่ยถามว่า “เกมนี้สนุกไหม? บอกว่าตัวเองตาย แล้วพอภรรยาคุณรู้ข่าวการตายของคุณ กลับอดหัวเราะไม่ไหว นิสัยดีขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถึงได้ยืนดูเธอหัวเราะเฉย ๆ ไม่ฉีกปากเธอเสียล่ะ!”
จิงซื่อเฉินยกมือขึ้นเท้าหน้าผาก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อครู่เขาก็แค่นึกสนุกขึ้นมา เลยพูดออกไปอย่างนั้น
เห็นปฏิกิริยาของหลินลู่ลู่แล้ว ก็ต้องยอมรับว่าเขาอยาก... บีบคอเธอให้ตายจริง ๆ!
แต่...
มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “คุณไม่ได้ยินที่เธอบอกหรือว่า ชาตินี้เธอจะไม่แต่งกับใครนอกจากผม?” น้ำเสียงกลับเจือความหวานละมุน
เด็กชายตอบว่า “ถ้าคุณยกทรัพย์สินกับอำนาจทั้งหมดให้ผม ผมก็ไม่แต่งกับใครนอกจากคุณได้เหมือนกัน จะได้เป็นม่ายเพื่อคุณไปตลอดชีวิต”
“จิงเหลียง” น้ำเสียงของจิงซื่อเฉินเย็นเยียบขึ้นทันที แววสังหารที่ไม่อาจเข้าใจผิดได้วาบผ่านดวงตาดำขลับ “ช่วงนี้ผมอยากเลี้ยงแมวสักตัว”
“น่าเบื่อ!” เด็กชายที่ชื่อจิงเหลียงหมดสนุกในพริบตา “ทุกครั้งที่เถียงผมไม่ชนะ คุณก็เอาปลาของผมมาลงอารมณ์!”
เขาลุกขึ้น สะบัดน้ำออกจากมือ แล้วเดินไปทางประตูสองสามก้าว ก่อนหยุดเท้า “คุณคงไม่ได้ชอบเธอเข้าจริง ๆ หรอกนะ? เล่นสนุกก็พอแล้ว! อย่าลืมว่าอีกไม่นานเธอก็ต้องตาย” พูดจบก็รีบปิดประตูจากไป ราวกับการโต้กลับของตนได้ผลแล้ว
จิงซื่อเฉินนั่งอยู่ที่เดิม คำพูดของจิงเหลียงวนเวียนอยู่ข้างหู สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดและมืดมน
ภาพของหลินลู่ลู่ผุดขึ้นในหัว เขาถอนหายใจออกมาจากลำคอ “จะ... ให้เธอตายงั้นเหรอ?”
**
ในห้องนอน หลินลู่ลู่พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ
เธอรู้สึกว่าคฤหาสน์เงียบเกินไป
เงียบจนไม่เหมือนสถานที่ที่มีคนตายเลยสักนิด
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่ทุกคนในคฤหาสน์กลับยังทำงานกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีท่าทีแตกตื่นแม้แต่น้อย
คนที่อยู่เบื้องหลังและจัดการทุกอย่างนี้เป็นใครกันนะ?
บอดี้การ์ดคนนั้นหรือเปล่า?
คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก กลิ่นกำยานหอมลอยอวลอยู่ในห้อง เปลือกตาของเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ทำไมถึงผล็อยหลับไป
กระทั่งเวลานี้ ประตูห้องถึงค่อยเปิดออก
จิงซื่อเฉินเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองหลินลู่ลู่ที่หลับสนิทด้วยแววตาลุ่มลึก คิ้วขมวดแน่น
ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยดี แต่ท่านอนกลับไม่น่าดูเอาเสียเลย
มือเท้ากางออก ดูคล้าย... เต่าอยู่หน่อย ๆ?
“คุณยึดเตียงไปหมดแล้ว ผมจะนอนตรงไหน?” เสียงทุ้มต่ำที่ข่มอารมณ์ไว้ดังสะท้อนไปมาในห้องนอนกว้างใหญ่ แฝงความไม่พอใจ
แต่ดูเหมือนเขาจะอยากได้ที่ว่างในอ้อมแขนของเธอมากกว่า
เขาค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมชื่นใจพลันลอยเข้าจมูก เป็นกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของเธอ
“อย่าตายนะ...” เธอสะอื้นในห้วงฝัน “ขอร้องล่ะ อย่าตาย...”
จิงซื่อเฉินชะงักไป
ตายเหรอ?
เธอฝันถึงเขาหรือ?
เขาไม่ได้สร้างความประทับใจที่ดีให้เธอเลย แถมยังจงใจทำให้เธอตกใจอีกด้วย!
ข่าวลือที่คนนอกพูดถึงเขาก็มั่วซั่วไปหมด ไม่มีเรื่องไหนถูกต้องสักอย่าง
แต่เธอกลับเศร้าใจที่คนชั่วอย่างเขาตายงั้นเหรอ?
ความโกรธที่สุมอยู่ในใจมาตลอดทั้งวันกลับคลายลงอย่างน่าอัศจรรย์ในตอนนี้
เขายกมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ลูบแก้มนุ่มนิ่มของเธอ แวววูบหนึ่งฉายผ่านดวงตาดำขลับ
“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเรานะ!”
เขากลับปล่อยให้เจ้าสาวของตัวเองนอนหลับอุตุอยู่ตรงนี้ตามลำพังได้อย่างไร?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นจะเอาเขาไปหัวเราะเยาะอย่างไร?
แววตาของเขาแต้มสีสันเร่าร้อนแบบบุรุษ เรือนกายกำยำโน้มทาบลงมา ก่อนจะกระซิบปลอบข้างหูเธอด้วยเสียงอ่อนโยน “เด็กดี ตื่นสิ...”