ลือกันว่าท่านประธานหนุ่มมีโรคลับ

ตอนที่ 1 ข่าวลือว่าท่านประธานมีโรคประหลาด

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เบา...หน่อย...ฉันกลัว...”

หลินลู่ลู่นอนอยู่บนเตียง ปลายนิ้วของชายหนุ่มไล้ผ่านริมฝีปากเธอ ราวกับจงใจหยอกล้อสติของเธอให้อยู่ในกำมือ บดขยี้เกล็ดตรงข้ามที่ทำให้เธอขัดขืนทีละชิ้น จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาดูหน้าตาเขา

“คุณเลือกได้” น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูประหนึ่งกำลังมอบความเมตตาให้ ทว่าเย็นชาเสียจนน่าขนลุก “จะเอาสถานะ หรือจะเอาเงิน?”

“เงิน! ฉันเอาเงิน!” เธอตอบโดยไม่ต้องคิด “ฉันรับรองว่าจะไม่ลืมตาดูคุณ! แล้วก็จะไม่เกาะติดคุณด้วย! จะทำเหมือนตายไปแล้ว จะไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตคุณเด็ดขาด!”

สิ้นเสียง เธอก็แทบสัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นเยียบที่พวยพุ่งขึ้นจากร่างชายหนุ่ม!

ราวกับการเลือกของเธอผิดพลาด ผิดอย่างมหันต์!

ชายหนุ่มพลันบีบคางเธออย่างแรง เธอหอบหายใจ หลับตาแน่นยิ่งกว่าเดิมด้วยความตื่นตระหนก จนแสงสว่างเพียงริบหรี่ก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้

ชั่วพริบตา อากาศรอบตัวราวกับแข็งตัว เสียงทุ้มต่ำกังวานของชายหนุ่มดังฝ่าความมืดมา “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ชั่วชีวิตนี้ของคุณ ฉันจะซื้อขาดในคราวเดียว!”

“หนึ่งล้านน้อยเกินไป ฉันขอขึ้นราคา” หลินลู่ลู่พูดเสียงเบา

“คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ต่อรองกับฉันหรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่คิดปรานี

ใบหน้าของหลินลู่ลู่ซีดเผือด เธอยอมจำนนต่ออำนาจของเขาอย่างสิ้นเชิง น้ำตาหยดลงมาอย่างสั่นเทา

ยิ่งหลินลู่ลู่หวาดกลัวและร้องขอความเมตตา มุมปากของชายหนุ่มก็ยิ่งเผยรอยยิ้มพึงพอใจปนโหดเหี้ยม

……

ตอนเช้า หลินลู่ลู่ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น

“หลินลู่ลู่ ตอนนี้พ่อแม่เธอถูกพามาที่คฤหาสน์แล้ว คุณปู่บอกว่า ถ้าอยากให้พวกเขามีชีวิตอยู่ดี ๆ ก็แต่งงานแทนฉันกับผู้ชายที่ชื่อจิงซื่อเฉินซะ ว่าไงล่ะ มีดจ่อคอหอยอยู่แล้ว พวกเขาจะตาย หรือเธอจะแต่ง?” ลูกพี่ลูกน้องพูดด้วยน้ำเสียงอวดดีราวกับเป็นผู้ชนะ

หลินลู่ลู่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาคู่งามเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

สุดท้ายเธอก็ยังช้าไปหนึ่งก้าวหรือ?

“ได้!” เธอกำหมัดแน่น กัดฟันพูด “ฉันจะแต่ง!”

เสียงสายตัดดัง “ตู๊ด ๆ ๆ” เธอเงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นชายที่ทำให้เธอหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา และไม่กล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียวเมื่อคืนนี้

เช่นเดียวกับเมื่อคืน เขาสวมหน้ากากสีขาวล้วน เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่นั้น—มืดมน ไร้หัวใจ โหดเหี้ยม และดุดัน

ตั้งแต่สามปีก่อน ทุกวันที่ 20 ของเดือน เธอจะได้รับจดหมายหนึ่งฉบับ ในนั้นเขียนว่า “คุณเป็นผู้หญิงของฉัน” และลงท้ายด้วยสัญลักษณ์หนึ่ง

สัญลักษณ์เดียวกับบนหน้ากากที่ชายหนุ่มสวมอยู่

“ทำไมคุณถึง...” เธอมีคำถามมากมายอยากถาม แต่คนที่ไม่มีอนาคตอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรไปซักไซ้ สุดท้ายจึงกลืนคำถามทั้งหมดลงคอ แล้วเปลี่ยนไปพูดว่า “คุณคะ ฉันขายตัวเองให้คุณไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปแต่งงานกับคนคนหนึ่ง ฉัน...”

“แต่งกับจิงซื่อเฉินหรือ?” ชายหนุ่มถาม “เคยได้ยินชื่อเขาไหม?”

หลินลู่ลู่ส่ายหน้า

“ทั้งแก่ ทั้งขี้เหร่ ทั้งเตี้ย ตาบอด ขาพิการ แถมยังเป็นตัวกาลกิณีต่อภรรยา เท่าที่รวบรวมข้อมูลมา เขาทำภรรยาตายไปแล้วเก้าคน” ชายหนุ่มพูดช้า ๆ เบา ๆ ราวกับกำลังรวบเส้นประสาททุกเส้นของหลินลู่ลู่ไว้ในฝ่ามือ

เมื่อเห็นเธอสั่นเทาด้วยความกลัว เขาจึงพูดต่อ “แต่ก็มีข้อดีอยู่ เขามีเงินมากพอให้ใช้ผลาญถึงสิบชาติก็ยังไม่หมด”

หลินลู่ลู่กอดเข่า ใช้ผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่น พึมพำว่า “งั้นฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม?”

“ฮ่า ๆ ๆ!” ชายหนุ่มหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งน่าสะพรึงกลัวและเย็นยะเยือก เขายกมือขึ้นลูบผมยาวสีดำสนิทของเธอ “จำไว้ คุณติดหนี้ลูกฉันหนึ่งคน ถ้าครบหนึ่งเดือนแล้วยังไม่มีข่าว ฉันจะมาหาคุณอีก” จากนั้นเขาก็ทิ้งเงินสดไว้หนึ่งล้าน แล้วเดินจากไป...

**

สามวันต่อมา

หลินลู่ลู่สวมชุดแต่งงานสีแดงเลือด ก้าวลงจากเกี้ยวหลังใหญ่ เมื่อมองคฤหาสน์ตรงหน้า ดวงตาของเธอสั่นไหว ในหัวมีเพียงสองคำ—นรก

แถมยังเป็นนรกฉบับหรูหราขั้นสุด

“ยินดีด้วยนะ เธอกำลังจะตายแล้ว! พรุ่งนี้ฉันจะจัดงานรำลึกถึงเธออย่างยิ่งใหญ่ให้เอง ขอแค่มีจอ ฉันจะถ่ายทอดข่าวการตายของเธอให้เห็นกันทั่ว ให้ทุกคนรู้ว่าโลกนี้ไม่มีเธออยู่อีกต่อไปแล้ว!” หลินอ้าวอ้าว เพื่อนเจ้าสาว พูดด้วยน้ำเสียงอำมหิต

เธอคือหลินอ้าวอ้าว ลูกพี่ลูกน้องของหลินลู่ลู่ และเป็นคนที่เดิมทีต้องแต่งงานกับจิงซื่อเฉิน

หลินอ้าวอ้าวพูดต่อ “ฉันไปสืบมาให้แล้ว มีคนคาดว่าจิงซื่อเฉินชอบทรมานผู้หญิงบนเตียง ภรรยาซวย ๆ ทั้งเก้าคนของเขาก็ตายแบบนั้น! ถึงวิธีตายจะโหดร้าย แต่ก็เร้าใจมากนะ คนชั้นต่ำอย่างเธอจะได้มีความสุขสักครั้งก่อนตาย ยังไงก็ต้องคุกเข่าขอบคุณฉัน! ถ้าฉันไม่แนะนำเธอสุดกำลัง คุณปู่คงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีเธออยู่!”

“เป็นฝีมือเธอสินะ?” หลินลู่ลู่กัดฟันด้วยความแค้น “เธอทำลายทุกอย่างของฉัน!”

“แล้วฉันทำแล้วจะยังไง? เธอเกิดก่อนฉันแค่แปดนาที แต่กลับได้เป็นหลานสาวสายตรงของตระกูลหลิน! ถึงทุกคนจะไม่ยอมรับการมีตัวตนของเธอ แต่ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็หงุดหงิด!” หลินอ้าวอ้าวพูดอย่างโหดเหี้ยม “ไม่ต้องห่วง! พรุ่งนี้ฉันจะโยนศพเธอเข้าไปในเขาให้หมากิน! ให้พ่อแม่เธอยืนดูอยู่ข้าง ๆ ทั้งที่ช่วยอะไรไม่ได้! ให้พวกเขารู้ว่าการให้กำเนิดเธอออกมาตั้งแต่แรกเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวงแค่ไหน!”

หลินลู่ลู่โกรธจนแทบหายใจไม่ออก

ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่ แล้วจะต้องทนบ้าบออะไรอีก!

เธอยกมือขึ้นตบหลินอ้าวอ้าวฉาดหนึ่ง

ยังไม่หายโมโห

จึงตบอีกฉาดให้สมมาตรกัน

ก็ยังไม่หายโมโหอยู่ดี

เธอจึงเตะเข้าที่หัวเข่าของหลินอ้าวอ้าวเต็มแรง

“อ๊าก!” หลินอ้าวอ้าวกรีดร้อง ปกติเธอเอาแต่ทำตัวบอบบาง ไหนเลยจะทนความเจ็บปวดนี้ไหว จึงทรุดลงคุกเข่าทันที “หลินลู่ลู่ เธอกล้าทำกับฉัน...”

“หลินอ้าวอ้าว ฟังให้ชัดนะ! ต่อให้ฉันเกิดก่อนเธอแค่วินาทีเดียว ฉันก็ยังเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอ! จริง ๆ แล้วฉันไม่อยากได้ฐานะนี้เลยสักนิด แต่ในเมื่อเธออยากได้จนแทบคลั่ง ฉันก็จะเอาไว้เอง!

“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ยังเป็นหลานสาวสายตรงของตระกูลหลิน เป็นลูกสะใภ้ของตระกูลจิงที่มีทรัพย์สินมากที่สุดในประเทศเอ และเป็นภรรยาเอกของจิงซื่อเฉิน!

“ที่เธอคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อขอบคุณฉัน!

“ถ้าไม่มีฉัน คนที่ต้องแต่งงานไปวันนี้ก็คือเธอ!

“ส่วนจุดประสงค์ของเรื่องนี้ ต้องให้ฉันบอกด้วยหรือ?

“เธอจะดีใจออกนอกหน้าหาอะไร!

“ฉันจะให้เธอคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าศพฉันจะถูกนำออกมาในวันพรุ่งนี้เช้า! ถ้าเธอกล้าขัดคำสั่ง ฉันจะให้คุณปู่ฆ่าเธอเสีย! ยังไงฉันก็มีข้อต่อรองกับท่านอยู่แล้ว!

“ตอนนี้ ฉันขอสาปแช่งเธอในฐานะคนที่กำลังจะตาย วิธีตายของเธอจะต้องน่าอนาถกว่าฉันเป็นหมื่น เป็นร้อยล้านเท่า!”

“อยากให้ฉันคุกเข่าให้เธอหรือ? ฝันไปเถอะ ฉัน...”

“เพื่อนเจ้าสาวคุกเข่าส่งคุณนายรองเข้าบ้าน!” พ่อบ้านตระกูลหลินตะโกนเสียงดัง ทำเอาหลินอ้าวอ้าวตกใจจนไม่กล้าขยับตัว

จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้นอีก “ขอต้อนรับคุณนายรองเข้าสู่ตระกูลจิง ใคร ๆ ก็พูดว่าการแต่งงานคือสุสานของความรัก แต่คุณนายรองไม่ต้องเสียใจนะ สุสานของคุณต้องอยู่สบายยิ่งกว่าคฤหาสน์แน่นอน!”

“ใช่แล้ว ตายง่ายกว่ามีชีวิตอยู่ตั้งเยอะ” หลินลู่ลู่ยกมุมปาก เผยรอยยิ้มขมขื่น แล้วคลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงลง ก่อนก้าวข้ามธรณีประตูบ้านตระกูลจิงตามคนที่นำทาง หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...

ทันทีที่เธอหยุดยืน เสียงชายแหบพร่าก็ดังขึ้น “นี่คือเจ้าสาวคนที่สิบของฉันหรือ? หน้าตาสวยไหม? ถ้าไม่สวย ฉันไม่เอานะ!”

เสียงนี้หรือ?

ช่างคล้ายเสียงของชายสวมหน้ากากเมื่อคืนเสียเหลือเกิน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป