ลือกันว่าท่านประธานหนุ่มมีโรคลับ

ตอนที่ 4 ข่าวลือว่าท่านประธานจิงมีโรคประหลาด

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อได้ยินใครบางคนเรียกเธอ ทั้งยังมีไอร้อนมหาศาลแผ่เข้าปกคลุม หลินลู่ลู่ก็ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนปัดมือที่กำลังลูบไล้ใบหน้าเธอไปมาออก

“อย่า…” เธอเม้มปากน้อย ๆ แล้วขยับเข้าไปซุกในอ้อมแขนของจิงซื่อเฉินโดยไม่รู้ตัว ตรงนี้อุ่นสบายเป็นพิเศษ “ง่วงจัง…”

“ง่วง?” เขาเลิกคิ้ว สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง “เธอเป็นเจ้าสาวที่ถูกส่งมาปรนนิบัติฉันนะ!”

“อือ” เธอขานรับอย่างว่าง่าย แต่ดวงตากลับปิดสนิทอย่างซื่อตรง “ขอนอนต่ออีกห้านาทีนะ”

ใบหน้าน้อย ๆ ที่อิ่มเอิบอมชมพูแต่งแต้มด้วยความไร้เดียงสา ราวกับเด็กที่เอาแต่นอน ไม่ยอมไปโรงเรียน ขนตายาวสั่นไหวแผ่วเบา ประหนึ่งผีเสื้อที่บินจนเหนื่อยล้า ชวนให้ไม่อยากรบกวน

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอเจือกลิ่นหอมเฉพาะตัวของสาวน้อย ทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วน

ร่างกายเกร็งแน่น ฝ่ามือรู้สึกคันยุบยิบ เสียงหนึ่งคอยฉุดรั้งความปรารถนาที่จะปล่อยตัวปล่อยใจของเขาไว้: หากทำให้สาวน้อยน่ารักคนนี้ตื่นขึ้นมา เขาคงถูกสวรรค์ลงโทษ

ช่างเถอะ!

จิงซื่อเฉินผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ บางครั้งก็ทำตัวใจดีได้เหมือนกัน

แต่ในเมื่อเธอเป็นคนจุดไฟขึ้นมา ก็ต้องช่วยดับให้เขาหน่อยสิ!

เขาประทับจูบลงบนริมฝีปาก ก่อนฝากรอยจูบหนักหน่วงไว้บนลำคอขาวผ่องของเธอ…

แสงสีขาวนวลของรุ่งอรุณค่อย ๆ ปรากฏขึ้น หลินลู่ลู่ตื่นนอน มองภาพตรงหน้าแล้วก็ยังรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริง

จิงซื่อเฉินตายแล้ว

แล้วเธอล่ะ ยังมีชีวิตอยู่หรือ?

ก่อนหน้าวันนี้ เธอยังคิดว่าตัวเองคงไม่รอดเสียแล้ว!

หลังจากแต่งตัวและลุกจากเตียง เธอมองต่างหูคู่ที่ถอดวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง แววตาพลันหม่นลง

เมื่อวาน ก่อนเธอมาที่ตระกูลจิง คุณปู่มอบภารกิจลับอย่างหนึ่งให้เธอ

ที่จริงต่างหูคู่นี้เป็นกล้องขนาดจิ๋ว สิ่งที่เธอมองเห็น มันก็จับภาพได้ทั้งหมด

ตระกูลจิงร่ำรวยและทรงอิทธิพล แต่ผู้บริหารตัวจริงกลับไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน คุณปู่จึงอยากใช้เธอช่วยดูว่าจิงซื่อเฉินหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่

แต่ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้

ตอนนี้เธอยังไม่ตาย แล้วสิ่งที่กำลังรอเธออยู่ต่อจากนี้คืออะไรกันนะ?

เธอถอนหายใจ หยิบเสื้อผ้าสีขาวมาสวม แล้วก็เห็นรอยแดงบนลำคอตัวเองในกระจก

นี่มันอะไรกัน?

โดนยุงกัดหรือไง?

กัดเสีย… แรงเชียว!

เธอแตะน้ำลายลงไปเล็กน้อยเพื่อฆ่าเชื้อ พอเปิดประตูห้องนอนออก ก็เห็นชายคนเมื่อวานกำลังเดินมาหา

เธอโบกมือให้เขา “ลุง! ฉันมีเรื่องอยากถามสักสองสามข้อ!”

จิงซื่อเฉินชะงักฝีเท้า มองหลินลู่ลู่ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด “ลุง?”

เขาอายุมากกว่าเธอแค่สิบปีเท่านั้น

หลินลู่ลู่ก้าวยาว ๆ ไปหยุดตรงหน้าเขา แล้วถามต่อ “ลุงชื่ออะไรเหรอ? ฉันควรเรียกคุณว่าอะไร? แล้วก็…งานศพของสามีฉัน ฉันไม่ต้องทำอะไรจริง ๆ เหรอ? ฉันรู้สึกว่าตัวเองน่าจะ…”

“เรื่องที่เขาเสียชีวิต ห้ามแพร่งพรายออกไปตอนนี้” จิงซื่อเฉินสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

หลินลู่ลู่ถาม “ทำไมล่ะ?”

“ถ้ามีใครนอกเหนือจากคนในคฤหาสน์รู้ ทุกอย่างที่เป็นของเธอจะถูกยึดคืนทั้งหมด แล้วก็…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ “ฉันจะฆ่าเธอ”

หลินลู่ลู่หดคอ แล้วเอามือปิดต่างหูของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?

มันถ่ายทอดทุกอย่างให้คุณปู่ดูไปหมดแล้ว!

ตอนนี้รีบไปขอร้องคุณปู่ให้เก็บเป็นความลับ ยังทันอยู่ไหมนะ?

จิงซื่อเฉินเหลือบมองต่างหูที่หลินลู่ลู่ปกป้องไว้ ริมฝีปากบางเม้มแน่น แววเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาสีดำ

“ถ้าอย่างนั้น…ฉันยังต้องทำอะไรอีกไหม?” หลินลู่ลู่ถาม

ตระกูลจิงลึกลับขนาดนี้ ถ้าอยากมีชีวิตรอด เธอก็อย่าไปอยากรู้อยากเห็นเรื่องอะไรเลยดีกว่า!

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น” จิงซื่อเฉินตอบเสียงเย็น “ใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนก็พอ”

“จริงเหรอ?” ดวงตาเธอเป็นประกาย “งั้นฉันไม่ต้องอยู่ที่นี่ก็ได้ใช่ไหม? กลับไปอยู่กับครอบครัวได้หรือเปล่า?”

“ไม่ได้!” จิงซื่อเฉินปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “สามีเธออยู่ที่นี่ เธอไม่อยู่กับเขา แล้วจะกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ได้ยังไง?”

หลินลู่ลู่หลุดปากว่า “แต่สามีฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

จิงซื่อเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย “สามีเธอตายแล้วหรือ?”

“มะ…ไม่ตาย!” หลินลู่ลู่รีบแก้คำพูด “เขายังมีชีวิตอยู่! สบายดีมากด้วย! งั้นฉัน…ฉันออกไปข้างนอกสักเที่ยว ไปดูพ่อแม่ได้ไหม? คุณเป็นบอดี้การ์ดใช่ไหม? ฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี?”

จิงซื่อเฉินตอบ “คนที่รู้ชื่อฉันตายหมดแล้ว”

“งั้นฉันเรียกลุงก็แล้วกัน!” หลินลู่ลู่เปลี่ยนคำเรียกทันที “ลุง ข้างนอกยังมีตัวปัญหาอยู่คนหนึ่ง ฉันจะออกไปไล่ยัยนั่นก่อน!”

**

สายลมพัดแผ่ว อากาศวันนี้ดีอย่างหาได้ยาก

หลินลู่ลู่ยืนชะเง้อมองออกไปนอกประตูคฤหาสน์ ภาพที่เห็นคือหลินอ้าวอ้าวกำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น

ภาพนี้ช่างสะใจจริง ๆ!

ตระกูลหลินมีประวัติยาวนานนับร้อยปี ภายใต้การนำของคุณปู่ ทุกคนยกย่องการหาเงินให้เร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ถือว่าการหาเงินช้าและอ่อนโยนเป็นเรื่องน่าอับอาย และเกลียดคนที่หาเงินไม่เป็นเข้ากระดูกดำ

พ่อของหลินลู่ลู่เป็นบุตรชายคนโตของตระกูลหลิน แต่กลับเป็นคนไร้ความสามารถ หาเงินไม่เป็น แถมยังดึงดันแต่งงานกับภรรยาที่ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ หลังสร้างครอบครัวก็ถูกขับออกจากตระกูลหลิน ทางบ้านประกาศกับคนภายนอกว่าเขาถูกลักพาตัวจนเสียชีวิต ไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้อีก

ตายก็ตายไปสิ หลินลู่ลู่คิดว่าเมื่อพ้นจากตระกูลหลินแล้ว ครอบครัวของเธอก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้เหมือนกัน

แต่หลินอ้าวอ้าวกับพวกกลับไม่ยอมปล่อยพวกเธอไป

ทุก ๆ สองสามวันก็หาเรื่องมาทำลายชีวิตอันยากจนแต่เปี่ยมสุขของครอบครัวเธอ ทำให้คนที่ทำงานทำงานไม่ได้ ส่วนคนที่เรียนก็ไปเรียนไม่ได้

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอไม่กล้ามีเพื่อน

เพราะใครก็ตามที่มาเป็นเพื่อนกับเธอ จะต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

แม้แต่สิ่งที่ชอบ เธอก็ยังไม่กล้าชอบ

ก่อนหน้านี้เธอเคยเลี้ยงนกพิราบป่าที่บาดเจ็บตัวหนึ่ง แต่วันหนึ่งพอกลับถึงบ้าน เธอกลับเห็นหลินอ้าวอ้าวจับมันไปย่างกิน แถมยังโรยผงยี่หร่าอีกต่างหาก!

เมื่อคืนเธอเหมือนจะฝันถึงนกพิราบตัวนั้นด้วย มันร้องไห้คร่ำครวญ ขอให้เธออย่าปล่อยให้มันตาย!

หลินอ้าวอ้าวเป็นเหมือนฝันร้ายในวัยเด็กของเธอโดยแท้

กรรมตามสนอง สวรรค์ไม่เคยละเว้นใคร

ต่อจากนี้ไป หลินลู่ลู่จะไม่ยอมให้ใครรังแกอีกแล้ว!

ห้านาทีต่อมา

สาวใช้คนหนึ่งเข็นหลินลู่ลู่ออกมานอกคฤหาสน์ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “หลินอ้าวอ้าว มารับคุณนายของท่านประธาน!”

หลินอ้าวอ้าวที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นทันที

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือรถเข็นคนพิการ

บนรถเข็น หลินลู่ลู่มีผมยุ่งเหยิง เลือดไหลตรงมุมปาก ดวงตาปิดสนิท ดูเหมือนตายสนิทไปแล้ว

หลินอ้าวอ้าวอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ตายแล้ว! ในที่สุดก็ตายแล้ว!”

เธอคุกเข่ามาทั้งคืน ขาทั้งสองข้างแทบไม่ใช่ของตัวเองแล้ว แต่เธอกลับดีใจเสียจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หัวเข่าตอนลุกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“หลินลู่ลู่! รู้ไหมว่าฉันรอวันนี้มานานแค่ไหน! ถ้าคุณปู่ไม่ได้สั่งห้ามไม่ให้ฆ่าเธอ เธอคิดว่าจะมีชีวิตมาถึงวันนี้ได้หรือ? แต่ไม่เป็นไรหรอก เห็นเธอตายแบบนี้ ฉันดีใจแทบแย่! ฉันเคยบอกแล้วว่าจะจัดงานศพแห่งศตวรรษให้เธอ พอฉันโยนศพเธอไปให้หมากิน ฉันก็จะทำตามที่พูด…”

“หลินอ้าวอ้าว…อ้าวอ้าว…อ้าว…” เสียงของหลินลู่ลู่ลอยแว่วมาจากรอบทิศ “ฉันตายอย่างน่าอนาถเหลือเกิน! ฉันอยู่ใต้ดินคนเดียวเหงามาก! ฉันจะให้เธอมาตายเป็นเพื่อน…เป็นเพื่อน…”

“ใครน่ะ!” หลินอ้าวอ้าวถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา

เธอได้ยินชัดเจนว่าเป็นเสียงของหลินลู่ลู่ไม่ผิดแน่

แต่ปากของหลินลู่ลู่ไม่ได้ขยับเลยสักนิด!

หรือว่าหลินลู่ลู่จะเคียดแค้นมากจนกลายเป็น…ผีไปแล้ว?

“ใครอยู่ตรงนั้น อย่ามาหลอกหลอนกันนะ!” หลินอ้าวอ้าวตะโกนข่มความกลัวของตัวเอง

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าจะไม่ปล่อยเธอไป” เสียงของหลินลู่ลู่ลอยมาอีกครั้ง “ฉันมารับเธอแล้ว มากับฉันดี ๆ เถอะ!”

หลินอ้าวอ้าวกวาดตามองไปรอบ ๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบขึ้นมาจุกคอ

ยิ่งมองก็ยิ่งลนลาน ทันใดนั้นหลินลู่ลู่ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็กระโดดพรวดขึ้นมา คว้าข้อมือเธอไว้แล้วตะโกนว่า “ฉันตายก็จะลากเธอไปด้วย! งานศพแห่งศตวรรษจะสนุกได้ยังไงถ้าขาดเธอ!”

“อ๊า! ผีหลอก!”

หลินอ้าวอ้าวกรีดร้องเสียงหลง สะบัดมือหลินลู่ลู่ออก แล้วคลานหนีล้มลุกคลุกคลานไปพลางร้องตะโกนไปพลาง ไม่มีเค้าความหยิ่งผยองและเอาแต่ใจอย่างที่เคยเป็นเลยสักนิด

หลินลู่ลู่หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน ก่อนเลียซอสมะเขือเทศตรงมุมปากออก ใช้ทิชชูเปียกเช็ดหน้า แล้วหัวเราะพลางพูดว่า “นึกว่าเธอจะกล้าสักแค่ไหน ที่แท้ก็ขี้กลัวนี่เอง! ชิ!”

เธอจัดผมให้เข้าที่ พอหันกลับมาก็สบตากับจิงซื่อเฉินเข้าพอดี

จู่ ๆ เธอก็สะดุ้งวาบ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว: ดวงตาคู่นี้ฉันเคยเห็น! เคยเห็นแน่นอน!

เขาคือ…

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป