ลือกันว่าท่านประธานหนุ่มมีโรคลับ

ตอนที่ 5 ลือกันว่าองค์จักรพรรดิหนุ่มมีโรคซ่อนเร้น

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ชั่วพริบตา หัวใจของหลินลู่ลู่ก็เต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ

โดยเฉพาะตอนที่มุมปากของจิงซื่อเฉินยกขึ้นเป็นรอยโค้งคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง นางกลับรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เห็นชัดว่าคุ้นหน้าเขาอยู่บ้าง แต่กลับกล้ารับประกันได้เลยว่าไม่เคยเห็นใบหน้านี้มาก่อนแน่นอน

แปลกชะมัด!

เขาเดินเข้ามาหานาง จนยืนประชิดปลายเท้า เงาร่างสูงใหญ่ทอดคลุมลงมาปกคลุมนาง ก่อนเอ่ยถามว่า “ต่อจากนี้จะทำอะไร?” น้ำเสียงเหมือนถามไปอย่างนั้น แต่ก็คล้ายมีเป้าหมายแอบแฝง

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเขาสองคำว่า “ทวงหนี้”

เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจเล็กน้อย “อย่าทำให้ฉันขายหน้า เอาดอกเบี้ยกลับมาด้วย” จากนั้นก็ขึ้นรถคันหนึ่งแล้วจากไป

หลินลู่ลู่ไม่รู้เรื่องรถเลยสักนิด แค่รู้สึกว่ารถคันนี้สวยดี ตราสัญลักษณ์เป็นรูปตรีศูล

รถที่บอดี้การ์ดขับคงไม่แพงหรอก พอได้ใบขับขี่แล้วเธอก็จะไปซื้อสักคันเหมือนกัน

เธอมองท้ายรถตาละห้อย พึมพำว่า “บอดี้การ์ดคนนี้หล่อก็จริง แต่ไม่รู้ทำไมมองยังไงก็รู้สึกน่าขนลุก”

จากนั้นก็หันไปยิ้มให้สาวใช้ “วันนี้ฉันมีธุระ ไม่กลับมากินมื้อกลางวันนะ เมื่อกี้ขอบคุณมาก!”

แล้วเธอก็นึกเสียใจที่เมื่อครู่ไม่ได้ติดรถคุณอาบอดี้การ์ดไปด้วย

ระหว่างกำลังเสียดาย เธอไม่ทันสังเกตสีหน้าหวาดผวาของสาวใช้ “บอดี้การ์ด?”

สวรรค์!

ทั้งใต้หล้านี้ คงมีแต่หลินลู่ลู่ที่มองชายสูงศักดิ์ระดับเทพบุตรเช่นนั้นเป็นบอดี้การ์ด!

ยังมีชีวิตอยู่ได้ก็นับว่าประหลาดจริง ๆ!

**

หลินลู่ลู่นั่งรถไฟใต้ดินมาที่ตระกูลหลิน จริง ๆ แล้วเธอก็อยากลองฟุ่มเฟือย เรียกรถหรูผ่านแอปสักคันเหมือนกัน

อย่างไรตอนนี้เธอก็ถือเป็นเศรษฐีนีอยู่บ้างแล้ว!

แต่เธอกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ชวนงุนงงอยู่ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังกังวลเรื่องสำคัญที่สุดอยู่เรื่องหนึ่ง เธอยังอายุไม่ครบ 20 ปี ทั้งยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับจิงซื่อเฉิน แล้วจะมีสิทธิ์รับมรดกทุกอย่างนั่นได้อย่างไร?

หากวันหนึ่งพวกเขาคิดได้แล้ว ไม่ยอมให้เธอรับมรดก แถมยังบังคับให้เธอคืนเงินขึ้นมา เธอจะไปร้องไห้ที่ไหน?

เพราะฉะนั้น เธอตัดสินใจว่าทำตัวเงียบ ๆ ไว้จะดีกว่า

เฮ้อ!

ช่องว่างระหว่างอายุหนึ่งปีที่น่าชังนี่!

ตระกูลหลิน

ในห้องรับแขกมีบุคคลสำคัญอยู่กันพร้อมหน้า คุณปู่หลินหงเจียงนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด พอเห็นหลินลู่ลู่มาถึง เขาก็เพียงเหลือบมองนางอย่างเย็นชา

เรื่องที่นางยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจนัก

ทุกคนได้ยินเพียงว่าจิงซื่อเฉินทำภรรยาเสียชีวิตไปแล้วถึงเก้าคน แต่ไม่มีใครนับได้ว่าทั้งเก้าคนนั้นเป็นใครบ้าง

ถึงอย่างนั้น ข่าวลือนี้ก็ยังถูกเล่าต่อกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเป็นเรื่องจริง ไม่มีใครสงสัยเลยสักคน

“หลินลู่ลู่ เธอกับอ้าวอ้าวเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ นี่คือวิธีที่เธอตอบแทนเธออย่างนั้นหรือ?” หลินหงเจียงตวาดเสียงเย็น น้ำเสียงชวนให้รู้สึกราวกับถูกบีบรัดลำคอจนหายใจไม่ออก

ตระกูลหลินแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อยมาแต่ไหนแต่ไร แม้หลินหงเจียงจะเป็นปู่ของหลินลู่ลู่ แต่ก็อายุเพียงหกสิบกว่า ๆ ยังแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าและหล่อเหลา มีผมหงอกเพียงเล็กน้อยตรงขมับ ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีบรรยากาศสูงศักดิ์ดุจเชื้อพระวงศ์ สง่างามเจ้าสำราญ

“พี่น้องกันหรือ?” หลินลู่ลู่หัวเราะให้กับคำพูดของหลินหงเจียง “ฉันมีน้องสาว แต่ไม่ใช่หล่อน เดิมทีฉันไม่คิดจะมาเจอคุณหรอก แต่ตอนนี้ฉันทำตามข้อตกลงที่มีกับคุณแล้ว ถึงตาคุณทำตามข้อตกลงของเรา ปล่อยพ่อแม่ฉันออกมา”

“เธอทำตามข้อตกลงแล้วหรือ?” แววตาหลินหงเจียงเปลี่ยนไป “ฉันให้เธอสวมต่างหูเข้าไปถ่ายรูปจิงซื่อเฉิน แต่ตั้งแต่เธอก้าวเข้าไปในบ้านตระกูลจิง มันก็ใช้การไม่ได้อีกเลย!”

“เป็นไปได้ยังไง! ฉันไม่ได้แตะมันเลยสักนิด!” หลินลู่ลู่ไม่เชื่อ

หลินอ้าวอ้าวรีบฉวยโอกาสร้องทุกข์ “คุณปู่! ยัยหลินลู่ลู่ใจร้ายคนนี้บังคับให้ฉันคุกเข่าอยู่ตรงนั้นทั้งคืน แถมยังเกือบทำฉันตกใจตาย! ฉันคุกเข่าก็ไม่เป็นไร แต่ฉันเป็นคนส่งตัวเจ้าสาว เป็นตัวแทนของตระกูลหลิน แบบนี้ก็เท่ากับตระกูลหลินคุกเข่าให้ตระกูลจิงไม่ใช่หรือคะ? แล้วทำไมหล่อนถึงไม่ตายล่ะ? เรื่องนี้มีพิรุธมากเกินไป! หล่อนไม่ถูกกับพวกเรามาตลอด ยังเคยพูดว่าจะจัดการพวกเรายกตระกูลด้วยซ้ำ หล่อนจะทำข้อตกลงอะไรกับจิงซื่อเฉินเพื่อทำลายตระกูลหลิน แลกกับการได้มีชีวิตอยู่หรือเปล่าคะ?”

คำพูดของหลินอ้าวอ้าวทำให้สายตาของหลินหงเจียงดุดันขึ้นมาทันที

เขาจ้องหลินลู่ลู่เขม็ง ก่อนตวาดเสียงกร้าว “คุกเข่าลง! เล่ารายละเอียดเมื่อคืนมาให้ฉันฟังทุกคำ ห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว! ถ้ากล้าปิดบัง ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอพ่อแม่อีกตลอดชีวิต!”

สิ้นเสียง สายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดตรงลำคอของนางอย่างแม่นยำ

ร่องรอยนั้นเห็นชัดว่าเกิดจากการพลอดรักระหว่างชายหญิง

หลินลู่ลู่กำหมัดแน่น

เอาพ่อแม่มาข่มขู่เธออีกแล้ว!

ตระกูลหลินไม่เคยมอบสิ่งดี ๆ ให้พวกเขาเลย สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องการก็แค่สภาพแวดล้อมที่สงบสุขสำหรับใช้ชีวิต

แต่ตอนนี้ พวกเขาจะบีบให้ครอบครัวสี่คนของเธอตายไปทีละคนถึงจะพอใจหรือไง?

“ฉันไม่คุกเข่า!” หลินลู่ลู่ยืดอก เชิดหน้าสบตาหลินหงเจียงกลับ “ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาของจิงซื่อเฉินแล้ว ตระกูลจิงมีสถานะสูงส่งแค่ไหน พวกคุณรู้ดีกว่าฉันเสียอีก! หลินหงเจียง ฉันสั่งให้คุณปล่อยพ่อแม่ฉันออกมา! ถ้าคุณกล้าแตะต้องพวกเขาแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันจะให้คนตระกูลหลินทั้งหมดชดใช้ด้วยชีวิต! รวมถึงเอาทองพวกนั้นไปเผาทิ้งด้วย! ฉันพูดจริงทำจริง!”

“อาศัยเธอน่ะหรือ?” หลินหงเจียงก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว รังสีเย็นเยียบพลันปะทุออกมา “หลินลู่ลู่ เธอรู้หรือเปล่าว่าตัวเองเป็นตัวอะไร?

“ตอนนั้นฉันพลาดไปเลือกเมียผิด ถึงได้มีลูกชายอย่างพ่อเธอ ไอ้คนไม่ได้เรื่องนั่น! ทำให้ฉันขายหน้าจนหมดสิ้น!

“ต่อให้ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของจิงซื่อเฉิน ถ้าฉันอยากให้เธอตาย เธอก็อยู่ต่อได้ไม่เกินหนึ่งวินาที!

“หึ!

“คิดว่าจิงซื่อเฉินจะออกหน้าแทนเธอหรือไง?

“สำหรับผู้ชายแล้ว ผู้หญิงก็เป็นแค่เสื้อผ้าชิ้นหนึ่ง จะเปลี่ยนตัวเดียวหรือร้อยตัวก็ไม่ต่างกัน!

“ยิ่งเป็นผู้ชายอย่างจิงซื่อเฉิน จะมาสนใจเธอได้ยังไง?

“ตอนนี้ฉันแค่โทรไปบอกเขาว่าจะเอาอ้าวอ้าวมาแลกกับเธอ เขาต้องไม่ถามด้วยซ้ำว่าทำไม!

“ไม่เชื่อก็พนันกันดู!

“ถ้าเขาเลือกเธอระหว่างฉันกับเธอ ฉันจะยกตำแหน่งประมุขตระกูลหลินให้เธอ แถมยังจะยกน้ำชาและเช็ดรองเท้าให้ทุกวัน!”

ถ้อยคำดูถูกและหยามเหยียดหลินลู่ลู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากปากหลินหงเจียง ทำให้ความหวังริบหรี่สุดท้ายที่นางมีต่อคุณปู่มอดดับลงจนหมด

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน แววอำมหิตวาบขึ้นในดวงตา

“หลินหงเจียง คุณชอบยกตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตที่มีหน้ามีตา แต่ที่จริงก็เป็นแค่ตาแก่ตัณหาจัดที่รังแกคนอ่อนแอและไร้ความสามารถ! ที่ได้แต่งงานกับคุณย่าและมีพ่อฉัน เป็นเพราะบรรพบุรุษของคุณทำบุญมาดีต่างหาก! ก็มีแต่ไอ้คนไม่ได้เรื่องอย่างคุณนี่แหละที่ต้องแช่แข็งน้ำเชื้อ! ทำไม กลัวว่าลูกหลานจะทำชั่วมากจนกลายเป็นพวกอายุสั้นกันหมดหรือไง? ยังคิดจะยกน้ำชาเช็ดรองเท้าให้ฉันอีกหรือ? คุณคู่ควรหรือไง? ฉันรังเกียจว่าคุณสกปรก!”

เมื่อได้ยินหลินลู่ลู่ต่อต้านอย่างไม่คิดชีวิต ความโกรธของหลินหงเจียงก็พุ่งสูงขึ้นทันที เขายกมือขึ้นฟาดไปที่ใบหน้าของนาง

นางไม่หลบ

ตบเลย!

ถ้าตบลงมาเมื่อไร สายเลือดเพียงน้อยนิดที่ยังเชื่อมโยงพวกเขาอยู่ก็จะขาดสะบั้นลงทันที!

ทว่า ฝ่ามือที่ฟาดลงมาอย่างแรงกลับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าไว้ได้กะทันหัน

เมื่อมองตามมือใหญ่ขึ้นไป ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวกับเทพบุตรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ราวกับถูกน้ำแข็งเกาะกุมไว้ ดวงตาดำหรี่ลง เผยจิตสังหารชัดเจน กลิ่นอายรอบกายแผ่ราวกับภูเขาน้ำแข็งสูงตระหง่าน ทำให้ผู้คนเข่าอ่อนโดยไม่รู้ตัว

“คุณ...คุณอา?” หลินลู่ลู่ตกใจจนพูดติดอ่าง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป