กู้ฉางเซิงสังเกตอยู่นาน แต่ก็ยังมองไม่เห็นสิ่งผิดปกติ ช่างเถิด! ถือเสียว่านี่เป็นสัญญาณว่ากระดูกกลืนโอสถเติบโตขึ้นเองหลังกลืนกินโอสถก็แล้วกัน
จากนั้นเขาก็ไม่ขบคิดเรื่องนี้ต่ออีก หลับลึกไปในไม่ช้า
……
รุ่งขึ้น ฟ้ายังเพิ่งสาง
กู้ฉางเซิงลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ จัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงค่อย ๆ ผลักประตูออกไป
เดิมทีเขาก็ไม่คิดป่าวประกาศเรื่องการเป็นผู้ติดตามฝึกตน อีกทั้งไม่อยากให้หลี่หู่กับโจวหมิงรู้ว่าตนจะไปยอดเขาหนิงเซียว
เวลานี้ยอดเขาศิษย์รับใช้มีผู้คนพลุกพล่าน การวางตัวอย่างเงียบเชียบย่อมช่วยให้เขาหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายและปัญหาได้มาก
กู้ฉางเซิงจงใจเลี่ยงเส้นทางสายหลัก อ้อมไปตามทางเล็กจนถึงจุดนัดหมาย
มองจากระยะไกลก็เห็นฉินเฟยอวี่มารออยู่ก่อนแล้ว
กู้ฉางเซิงเดินเข้าไปหา คารวะก่อนกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ผู้อาวุโสฉิน ศิษย์มาตามนัดแล้ว”
เมื่อเห็นกู้ฉางเซิงมาตรงเวลา ฉินเฟยอวี่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าตรงเวลาดีทีเดียว”
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ขึ้นมาเถิด”
ฉินเฟยอวี่ยกมือส่งสัญญาณให้กู้ฉางเซิงขึ้นมายืนบนกระบี่เหินของตน
กู้ฉางเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคิดว่าผู้มีฐานะเช่นผู้อาวุโสฉินคงจะเรียกสมบัติวิเศษที่ดูสง่างามออกมาโดยตรงเสียอีก
ไม่คาดเลยว่าคราวนี้พวกเขาจะเดินทางไปยอดเขาหนิงเซียวด้วยการเหินกระบี่ ทำให้ในใจของกู้ฉางเซิงผิดหวังอยู่บ้าง
ฉินเฟยอวี่เห็นสีหน้าของเขาก็รู้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่รู้สึกจนใจ
ทันทีที่กู้ฉางเซิงขึ้นยืนบนกระบี่ เสียงหวีดหวิวแหลมบาดหูก็ดังขึ้นรอบตัวกระบี่
ฟึ่บ!
“ยืนให้มั่น!” ผู้อาวุโสฉินกล่าวเสียงเคร่งขรึม