เพราะการปรากฏตัวของกู้ฉางเซิงน่าตื่นตะลึงเกินไป ชาวบ้านที่มารวมตัวกัน ณ บ้านตระกูลหลิวจึงพากันตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า
ข่าวที่ว่ากู้ฉางเซิงกลายเป็นเซียนแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว แม้แต่ญาติมิตรที่ก่อนหน้านี้แทบไม่ได้ติดต่อกันก็ยังมากันครบถ้วน
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเผยสีหน้าอิจฉา พากันเอ่ยปากชื่นชม
“ฉางเซิงเอ๋ย ตั้งแต่เจ้ายังเล็ก น้ารองก็รู้แล้วว่าเจ้าฉลาด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีวาสนาได้เป็นเซียน”
“นั่นสิ ตอนนั้นลุงก็เห็นว่าเจ้ามีความสามารถ ต้องบำเพ็ญจนสำเร็จเป็นเซียนได้แน่”
“ใช่แล้ว! หลายปีมานี้ฉางเซิงออกตามหาวาสนาเซียนอยู่ข้างนอก คงลำบากไม่น้อยกระมัง? มาเถิด ไปบ้านลุงใหญ่ของเจ้า ป้าสะใภ้ใหญ่เตรียมสุราอาหารชั้นดีไว้ให้แล้ว วันนี้เรามาดื่มกันให้เมามายไม่เลิกรา”
……
ทันใดนั้นร่างคุ้นตาก็เบียดออกมาจากฝูงชน กู้ฉางเซิงเพ่งมอง ที่แท้ผู้มาเยือนก็คืออาสี่ซึ่งเคยชิงโฉนดที่ดินของครอบครัวเขาไปในปีนั้น
ครั้งนั้นบิดามารดาของเขาป่วยหนักจนใกล้สิ้นใจ อาสี่เห็นว่าเขายังเด็ก ถึงกับฉกฉวยโฉนดที่ดินของตระกูลกู้ไปต่อหน้าบิดามารดาที่นอนป่วย
คนผู้นี้ราวกับลืมไปนานแล้วว่าเมื่อสิบปีก่อน เขาได้ทำเรื่องเลวร้ายไร้มนุษยธรรมเช่นใด และสร้างบาดแผลลึกเพียงไหนให้แก่กู้ฉางเซิง!
“ฉางเซิงเป็นเด็กฉลาดมาตั้งแต่เล็ก ข้าบอกไว้แต่แรกแล้วว่าเขาต้องถูกเซียนรับเข้าสำนักแน่ ฉางเซิง อย่าได้เคียดแค้นอาสี่เลย เรื่องในปีนั้น อาสี่ขอขมาเจ้า ณ ที่นี้”
กล่าวจบ เขาก็รีบหยิบโฉนดที่ดินแผ่นหนึ่งซึ่งถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเหลืองอร่ามออกจากเอว แล้วประคองส่งให้กู้ฉางเซิงด้วยสองมือ