กู้ฉางเซิงหยิบขวานในลานขึ้นมา ทำตามคำสั่งของจื้อเหอ มุ่งหน้าไปยังป่าไผ่วิญญาณทางตะวันตกของยอดเขาหนิงเซียว
ไผ่วิญญาณเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เข้มงวดอย่างยิ่ง ไม่เพียงต้องอยู่บนพื้นที่สูงพอเท่านั้น ทั้งสภาพแวดล้อมและความเข้มข้นของพลังวิญญาณก็ต้องได้มาตรฐาน จึงจะเติบโตได้
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ คนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้เห็นไผ่วิญญาณด้วยซ้ำ ทว่าที่นี่มันกลับเป็นเพียงฟืนสำหรับป้อนเข้าเตาหลอมให้ผู้บำเพ็ญเพียรสายปรุงโอสถใช้เท่านั้น!
หากไม่มีเหตุพิเศษ การใช้ไผ่วิญญาณเป็นเชื้อเพลิงปรุงโอสถย่อมออกแรงน้อยกว่าการชักนำพลังวิญญาณไปกระตุ้นเตาหลอมโดยตรง
กู้ฉางเซิงมาถึงหน้าป่าไผ่วิญญาณโดยไม่เตรียมตัวใด ๆ เขายกมือขึ้นเหวี่ยงขวาน ฟันเข้าใส่ต้นไผ่อย่างแรง!
ทันทีที่ขวานฟาดลงมา แรงมหาศาลก็สะท้อนย้อนมาตามแขน เขารู้สึกชาที่มือทั้งสองข้าง
กู้ฉางเซิงมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง ไผ่วิญญาณตรงหน้าไม่บุบสลายแม้แต่น้อย การฟันเมื่อครู่ทิ้งไว้เพียงรอยขีดข่วนบาง ๆ เท่านั้น!
“บัดซบ!”
กู้ฉางเซิงเลิกคิ้ว มองไผ่วิญญาณเบื้องหน้า ความตื่นตะลึงในใจยากจะปิดบัง เขาอดเปล่งเสียงอุทานเบา ๆ ไม่ได้
เขาส่ายหน้า จากนั้นจึงตั้งสมาธิ โคจรพลังวิญญาณทั่วร่าง แล้วฟันขวานลงไปอีกครั้ง ครานี้เขาออกแรงเต็มกำลัง จึงพอจะฟันไผ่วิญญาณให้ขาดได้
ขวานเมื่อครู่กู้ฉางเซิงฟันออกไปสุดกำลังแล้ว หากต้องออกแรงหนักเช่นนี้ตลอด พลังวิญญาณคงหมดสิ้นในเวลาไม่นาน
คิดออกแล้ว!
ดวงตากู้ฉางเซิงพลันเป็นประกาย เขานึกวิธีอันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้
“ไผ่วิญญาณนี้แข็งราวกับศิลา หากนำมาใช้ฝึกกระบี่ ย่อมได้ประโยชน์ทั้งสองทาง!”
“เคล็ดกระบี่ซ่อนคมเน้นการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ป่าไผ่วิญญาณผืนใหญ่นี้พอดีให้ข้าใช้ทำความเข้าใจปราณกระบี่ได้”