ความหมายที่กู้ฉางเซิงต้องการสื่อชัดเจนยิ่ง เขาเพียงอยากยืมนกกระดาษสีขาวของจางทานมาใช้เท่านั้น
สีหน้าจางทานแข็งค้าง หัวใจพลันกระตุกอย่างเจ็บปวด เขาจะไม่รู้แผนการในใจของกู้ฉางเซิงได้อย่างไร นี่มันฉวยโอกาสข่มเหงกันชัดๆ!
แต่เมื่อลองคิดดู กู้ฉางเซิงในยามนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาได้รับความโปรดปรานจากผู้อาวุโสฉินอย่างยิ่ง จางทานย่อมไม่อาจล่วงเกินได้ ทำได้เพียงกัดฟันกระทืบเท้า ตัดใจยกของรักให้!
แม้ในใจจางทานจะไม่ยินยอม แต่ก็จำต้องค่อยๆ หยิบนกกระดาษสีขาวตัวนั้นออกมา แล้วยื่นให้กู้ฉางเซิง
นกกระดาษมีขนาดไม่ใหญ่นัก ราวกับมีขนาดเท่าฝ่ามือ
กู้ฉางเซิงเห็นแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้ ไม่คิดว่าสิ่งวิเศษสำหรับเดินทางนี้จะเล็กกะทัดรัดถึงเพียงนี้ จึงเอ่ยถามทันทีว่า “นกกระดาษตัวนี้ใหญ่แค่นี้หรือ?”
จางทานถอนหายใจหนักหน่วง ราวกับยังไม่ฟื้นจากความเจ็บปวดเมื่อครู่ ก่อนอธิบายอย่างหมดเรี่ยวแรงว่า
“นกกระดาษไม่จำเป็นต้องถ่ายปราณเข้าไปขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่อง เพียงโยนลงพื้น มันก็ขยายใหญ่ขึ้นเอง หากต้องการเก็บกลับก็ง่ายมาก เพียงตบหัวนกกระดาษสองครั้ง มันก็จะหดกลับเป็นดังเดิม เก็บรักษาสะดวกอย่างยิ่ง”
“แหล่งพลังของนกกระดาษแท้จริงแล้วอยู่ที่คันบังคับบนหลัง บินได้วันละร้อยลี้ ใช้เพียงศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน”
“เพียงชักนำปราณจากศิลาวิญญาณให้ไหลเข้าสู่นกกระดาษ ก็สามารถควบคุมมันได้”
หลังฟังคำอธิบาย แววตากู้ฉางเซิงก็สว่างวาบ เขาโยนนกกระดาษลงพื้นทันที และมันก็ขยายใหญ่ขึ้นในพริบตาอย่างที่จางทานบอกจริงๆ