กู้ฉางเซิงพอจะเดาได้อยู่บ้างแล้วว่า ผู้อาวุโสฉินมาหาเขาครั้งนี้ คงเป็นเพราะเรื่องผู้ติดตามฝึกตน
แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาคิดไม่ตกมาโดยตลอด ศิษย์บนยอดเขาศิษย์รับใช้ที่ขยันขันแข็งมีอยู่มากมาย เหตุใดผู้อาวุโสฉินจึงเลือกเขาเพียงคนเดียว?
แค่ความอดทนต่อความยากลำบาก ยังไม่เพียงพอให้ผู้อาวุโสแห่งหอตอบแทนคุณความดีเดินทางมายังยอดเขาศิษย์รับใช้ด้วยตนเอง เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมมีแผนการอื่นแอบแฝงอยู่แน่
หรือว่าผู้อาวุโสฉินจะล่วงรู้แล้วว่าข้ายังซ่อนสมบัติบางอย่างไว้กับตัว...
กู้ฉางเซิงครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมา ทว่ายังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อเป็นเช่นนั้นจึงเลิกคิดให้ลึกซึ้ง แล้วก้าวไปข้างหน้า ผลักประตูเข้าไปในห้อง
เมื่อเข้าไปแล้ว กู้ฉางเซิงมองผู้อาวุโสฉินซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ก่อนก้าวเข้าไปประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ผู้อาวุโสฉินเรียกศิษย์มาด้วยเรื่องอันใดหรือ?”
ยามนี้ฉินเฟยอวี่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ หนวดเคราห้อยลงเล็กน้อย สายตาสงบนิ่งจับจ้องกู้ฉางเซิง ยากจะมองออกว่ากำลังรู้สึกเช่นไร
บรรยากาศภายในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้น
ผู้อาวุโสฉินมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเงียบงัน แม้ภายนอกดูธรรมดาและมีตบะต่ำต้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ทว่าหนักแน่นราวผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน
“เจ้าเข้ายอดเขาศิษย์รับใช้มา 10 ปีแล้ว ถึงเวลาคิดถึงอนาคตของตนบ้าง เรื่องที่ข้าพูดกับเจ้าเมื่อคราวก่อน เจ้าไตร่ตรองเป็นอย่างไรแล้ว?”
ฉินเฟยอวี่เอ่ยเข้าเรื่องโดยตรง เขาอยากรู้ความคิดที่แท้จริงในใจของกู้ฉางเซิง
กู้ฉางเซิงหลุบตาลง สีหน้าไม่เผยอารมณ์ใด ทว่าในใจกลับยิ่งระแวดระวัง ก่อนตอบว่า “ผู้อาวุโสฉิน ศิษย์มีพรสวรรค์ต่ำต้อย เป็นคนหยาบกระด้าง ให้ทำงานใช้แรงยังพอไหว”